Tiny droomt

Het was druk in het café, ergens in de Jordaan in Amsterdam. Ik moest naar een kamertje achterin waar ik mijn opdracht zou krijgen om een stuk te schrijven voor het NRC Handelsblad. Als ik daarin zou slagen, maakte ik kans om écht journalist te worden bij die krant. Ik kreeg een hele dag de tijd.

Om mijn benen even te strekken tussen het schrijven door, belandde ik op één van de bovenverdiepingen. Een meisje leidde mij rond tussen kamers vol bedden: grote, kleintjes, kinderbedden, stapelbedden, bedjes met spijlen, waar her en der nog kinderen in lagen te slapen. Sommigen hadden geen matras en sliepen op de bedplanken in een dekentje, andere kindjes geraakten in hun slaap een beetje knel tussen de spijlen met hun voetjes.

Terug beneden ontdekte ik dat sommigen van onze groep schrijvers een briefje hadden gekregen en anderen niet. Die met een briefje mochten blijven en verder werken, anderen niet. Hoera, want er lag een briefje naast mijn laptop.

De avond viel en het café werd wat rustiger. Vooraan zag ik een paar bekende gezichten en ik stapte er naar toe. Al een beetje ouder, maar toch herkenbaar waren daar George Kooymans en Barry Hay en die andere twee van de Golden Earring. Ik vroeg me nog even af wie van de twee nu ook al weer George was, want aan hem wou ik iets vragen. Na lang twijfelen, stapte ik op hem af, oef, de juiste man!

Hoe komt het dat jullie tour, met Henny Vrienten en Boudewijn De Groot nog niet van start is gegaan? Ik zag een hele tijd terug al een documentaire en nu staan jullie nog altijd niet in de zalen?’ Hij keek me eerst een beetje spottend aan en begon toen met een lang en uitgebreid verhaal over afspraken en managers en agenda’s en van alles. Volgens mij was hij onder invloed, maar ik lachte vrolijk mee.

Er kwam een meisje in glitteroutfit de kledij van de muzikanten brengen, ook allemaal glitterstrikjes en witte overhemden. Ze maakten echter geen aanstalten om zich om te kleden en gingen eerst nog even wat eten. Ik mocht mee als ik wou, zei George, maar dat vond ik een slecht idee, want ik moest nog verder schrijven.

En toen werd ik wakker.

De tour was er al in 2016 maar gaat in 2018 opnieuw van start: Vreemde kostgangers  en nee, ik heb nog geen ticket.

Ik heb geen aspiraties om journalist in Amsterdam te worden, al lijkt me dat wel tof. En wat die kindjes daar in die bedjes deden? Geen flauw idee.

Advertenties

9 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s