Maand: augustus 2017

Tiny en Awel

Normaal gezien val ik niet in herhalingen, maar dit is voor een goed doel. Het is hét uitgelezen moment als je nog een paar uur in de maand niet weet wat gedaan en als je je wil gaan inzetten als vrijwilliger. Lees dit maar eens opnieuw: 

 

Lieve Awel, jullie helpen kinderen zo goed. Kunnen jullie mij helpen? Ik ben een meisje van tien jaar en blijkbaar word ik overal gepest. Op school het hele jaar door: ze trekken aan mijn haar, ze verstoppen mijn muts, ze gooien mijn schriften in een plas. Op kamp vorig jaar met de jeugdbeweging ook. En nu zit ik in een andere jeugdbeweging en de meisjes zijn even gemeen. Wat doe ik verkeerd? Ok, ik ben mager en ik heb een bril, maar verder ben ik toch een gewoon meisje? Help mij alsjeblieft, ik ben het beu!

Al eerder schreef ik over mijn pestverleden in Tiny op kamp. Als er toen iets had bestaan zoals Awel, dan had ik zeker naar hen geschreven. Ik wou dat er iemand naar me luisterde, iemand die me kon zeggen wat ik verkeerd deed, iemand die me niet beoordeelde op mijn uiterlijk.

awel

Awel merci! Awel da’s straf. Nee, Awel is de naam voor de Vlaamse Kinder- en Jongerentelefoon. Die is een paar jaar geleden van naam veranderd, omdat de vlag de lading niet meer dekte: Vroeger had je alléén maar de mogelijkheid om te telefoneren, je kon ook een brief schrijven, maar nu kun je al lang ook andere media gebruiken.
Als je als kind of jongere met een probleem zit, kun je chatten met Awel, mailen met Awel, een bericht op het forum zetten of inderdaad, nog steeds telefoneren met Awel.

Die hulp wordt al sinds jaar en dag door een heleboel vrijwilligers geboden. Mensen die voeling hebben met kinderen en jongeren, die hen serieus willen nemen en die een paar uur per maand tijd hebben. Elk jaar zoeken ze nieuwe vrijwilligers.

Zelf ben ik zes jaar vrijwilliger geweest. Ik heb er maar zelden over geblogd omdat je als vrijwilliger anoniem bent, je zegt nooit je naam of waar je vandaan komt. Na zes jaar is het voor mij mooi geweest, maar ik draag de organisatie nog steeds een héél warm hart toe en hoop dat ze blijven groeien.

Als je geïnteresseerd bent, kun je binnenkort eens langsgaan op een infoavond in je buurt. Meer info lees je hier: https://www.awel.be/word-vrijwilliger

Het verplicht je tot niks, maar ga gewoon eens luisteren en dan kun je nog beslissen of het iets voor jou is. Je krijgt in de loop van het volgende half jaar een degelijke opleiding, dus je hoeft helemaal niet in de sociale sector te zitten of zo. Een gezonde interesse, empathie, en een vlotte pen of een goeie stem zijn voldoende. Je kan trouwens alles van bij jou thuis doen: zowel telefoneren, chatten, mailen of het forum.

Ik verzeker je: je komt in een toffe bende terecht, van jong tot oud(er), iedereen is welkom. Je zal veel leren, je krijgt enorm veel waardering en je voelt je nuttig. Laat gerust iets weten als je nog vragen hebt.

awel2

Advertenties

Tiny en Elvis

Op 16 augustus van dat jaar was ik negen en alleen. Niks nieuws want ik ben enig kind en zat wel vaker alleen op mijn kamer naar de radio te luisteren. Maar mijn vriendinnetje die twee huizen verder woonde, was met haar familie naar de Ardennen en eigenlijk miste ik haar verschrikkelijk. Alles deed ik samen met haar, naar de bakker, de slager, naar de bibliotheek, samen naar school lopen,… Zij was twee jaar ouder en had een zus die nog eens drie jaar ouder was. Dus haar muziekkeuze kwam vaak van haar oudere zus en ik vond alles goed wat zij goed vond. Elvis was één van haar favorieten en automatisch ook van mij.

Op de radio zegt de man van het nieuws dat de zanger Elvis Presley overleden is, hij was pas 42. Eigenlijk vind ik dat al behoorlijk oud, maar toch, hij was nog zo jong, zeggen de mensen. Ik ben in shock. Vooral omdat mijn vriendin er niet is en ik haar niet kan troosten. Meteen neem ik pen en papier en schrijf een brief waarin ik haar het trieste nieuws meedeel. De Ardennen, voor mij is dat een andere planeet, en ik vrees dat ze daar ook geen radio hebben, dus ik moet haar voorzichtig inlichten…

Ik heb toen in de loop der jaren al zijn films gezien, kende heel veel liedjes uit mijn hoofd, kocht een aantal platen en zijn poster hing ook op in mijn kamer. Wel van toen hij nog jong en knap was…

Valerie schreef ook al over Elvis, maar was te jong om dit bewust mee te maken en vroeg welke nummers ons vooral waren bijgebleven. Ik denk meteen aan deze zotte opname van “Are you lonesome tonight?” – eigenlijk een klef nummer, maar deze versie vind ik hilarisch. In het midden van het nummer krijgt Elvis de slappe lach, wellicht vind hij de uithalen van achtergrondzangeres uitermate grappig – maar hij doet verder en maakt het nummer af. Je hoort het zelden, vandaar dat ik het even deel:

 

Een heel mooi liefdesliedje vind ik “Can’t help falling in love”, Zo eenvoudig en klein, hij bracht dit in de film Blue Hawaii:

De eerste optredens op televisie brachten een schokgolf teweeg in puriteins Amerika, zijn dansbewegingen waren zogezegd erotisch en schunnig, maar hij werd er wel beroemd mee. Dan hadden ze het vooral over wat hij deed tijdens het zingen van “Hound dog”, ook een tof rocknummer:

 

Graag sluit ik af met een nummer van Robbie Williams, volledig gewijd aan Elvis Presley, en zijn tragisch einde:

There’s no earthly way of knowing
What was in your heart when it stopped going
The whole world shook a storm was blowing through you

Waiting for god to stop this
And up to your neck in darkness
Everyone around you was corrupted
Saying something

There’s no dignity in death
To sell the world your last breath
We’re still fighting over
Everything you left over

I saw you standing at the gates
When Marlon Brando passed away
You had that look upon your face
Advertising space

Tiny en haar innerlijke hippie

Als je een opleiding volgde in de sociale sector, werd je al een beetje gezien als een would-be hippie. In de jaren zeventig hadden alle opvoeders lang haar en een baard, rookten joints en filosofeerden urenlang over van alles. Toen ik studeerde, was dat al enigszins veranderd, maar het filosoferen bleef. Soms had ik de indruk van een andere planeet te komen, als ik in het weekend uitging met vriendinnen die economie of Germaanse studeerden.

Nu ik al een jaar of vijftien bij een eerder commerciële firma werk, bezig ben met computers, smartphones en fotografie, lijkt dat filosoferen iets van heel lang geleden. De gesprekken over gedachten en gevoelens ebden weg, tenzij hier en daar met een collega die er ook voor open staat, of met een vriend die ook met spiritualiteit en yoga bezig is. Ik raak nogal snel geïnspireerd en de ideeën die mij aanstaan, zuig ik op als een spons.

Toch erger ik me soms aan het zweverige bij sommige mensen. Je kan er ook te ver in gaan en denken dat iedereen bezig is met zelfontplooiing, verbindingen tussen hemel en aarde, reflectie, ontmoetingen, of chakra-toestanden. Tijdens de cursus yoga/massage in Orval heb ik toch af en toe met mijn ogen gerold.

  • Sluit je ogen en kijk naar je hart (niet makkelijk!)
  • We doen de kinderzonnegroet: “… we maken ons lang, we zijn niet bang, we maken ons klein, want dat is fijn, ik rek en strek, yoga is te gek!” (Oh. My. God.)
  • Buig van links naar rechts en van voor naar achter en zeg volgende zin: “Saa… taa… naa… maa” (Ik dacht alleen maar aan Satan… kon de bedoeling niet zijn!)
  • adem vanuit je centrum
  • we zoeken onze innerlijke glimlach
  • als afsluiter dansen we de vijf ritmes (dansen op commando, néé toch?)
  • we nemen afscheid met een knuffelcirkel en geven en ontvangen van iedereen een knuffel, weigeren mag ook als je je daar niet goed bij voelt (ok, ik heb nog Free Hugs georganiseerd, maar een knuffelcirkel???)

Toch vond ik mijn innerlijke hippie terug:

  • praten met mensen die je oprecht complimenten geven
  • het mooie zien in iemand die je eigenlijk niet kent
  • ik sta nog altijd open voor anderen zonder vooroordeel
  • op mijn eentje mijn eigen yogaflow doen in een grote mooie yogatempel
  • na elke massage mezelf gemeend namaste horen zeggen tegen de anderen (Namaste betekent ik buig voor jou)
  • als afsluiter die vijf ritmes dansen, mij in het zweet werken en me als een gek amuseren
  • horen dat we een knuffelcirkel gaan doen (en even met mijn ogen draaien) en drie knuffels later staan janken van emotie
  • na drie dagen in de spiegel kijken en zien dat ik sta te glimlachen naar mezelf

DSC_0073-2

En een stukje uit mijn favoriete hippie-film en musical, Hair: