Tiny ziet weer een beetje helderheid

Hoe is ’t met je zoon?

De meest gehoorde vraag tegenwoordig als ik mensen spreek die ik al eventjes niet meer zag. Mijn meest gehoorde antwoord:

“Pffff….”

Oeps. Verkeerde vraag. En op den duur werd ik het beu om er nog uitgebreid over te antwoorden, en zelfs over te bloggen.

Hij zat nu al bijna twee jaar in Deeltijds Onderwijs, twee dagen per week Houtbewerking en Algemene vakken, en minimum 13 uur werken. Eerst verliep dat “werken” niet vlot. Hij solliciteerde her en der maar met een zelfbeeld ter hoogte van je Allstars en het onvermogen om jezelf te verkopen, lukte dat niet. Dan maar vrijwilligerswerk, bij dieren, in het asiel en in een reptielenopvangcentrum. Maar daar ging het ook niet zo goed.

Dan maar niks. Begeleiding van de VDAB, begeleiding van school,…
Die Algemene vakken op school: hij werd er alleen maar dommer van, zei hij. En nog wat later bleek het ook niet meer te klikken met de leraar Houtbewerking. Dus wat denk je: na een tijdje ging hij gewoon niet meer. Nul motivatie.

Uiteindelijk, gaf hij zelf aan misschien wel Podiumtechnieken te willen doen. Hij is met muziek bezig, speelt bas, en zou het wel leuk vinden om in die sfeer te zitten: technieken leren om geluid te mixen, lichtspots bedienen, roadie zijn, zo’n zaken interesseren hem wel. En ook dat kun je leren in Deeltijds. Dus wellicht wordt het dit in september. Op hoop van zegen.

tso56_podiumtechnieken5-k

 

Advertenties

13 comments

  1. Ook ik zou het kak vinden mocht die vraag me in deze situatie steeds blijven overvallen.
    Misschien best kort antwoorden dat hij zijn weg nog aan het zoeken is. Ik moet Virginie bijtreden: op een dag vindt hij de uitdaging van zijn leven!

    Liked by 1 persoon

  2. Sommigen hebben wat meer tijd nodig om op hun poten te vallen. Zoon drie stapelde in de humaniora de buizen op. Elk jaar opnieuw kregen we te horen dat hij het niet zou redden. Bij elke examenperiode zat ik er in juni naast om die buizen weer op te halen. (Hij liet dat gelukkig wel toe.) Dat lukte op het nippertje. Zijn eerste jaar hogeschool was een fiasco. Hij wist het niet. We hebben hem toen verplicht te gaan werken. Dat heeft hij een half jaar gedaan en toen gingen zijn ogen open. Hij koos een nieuwe richting en is twee jaar later dan normaal afgestudeerd. Nu is hij dolgelukkig met zijn job bij Hollandse karpervissers. Een ander traject dan zijn broers, maar voor hem het juiste achteraf bekeken.

    Liked by 1 persoon

  3. Zo herkenbaar :-/ Je wordt er inderdaad moedeloos van.
    Laat ons hopen, dat hij ‘zijn’ richting nu gevonden heeft. Iets waar hij zich heel erg goed bij voelt en dat is volgens mij ‘de’ stap om iets tot een goed einde te brengen.

    Liked by 1 persoon

  4. Als je maar vooral jezelf niks verwijt. Ik kan begrijpen dat vragen van mensen vermoeiend kunnen zijn, je bent ook maar een mens. Het siert je dat je je zoon de kansen blijft geven om zichzelf te vinden en een richting te kiezen die hij ziet zitten, het zal hem op termijn helpen op zijn “poten” te vallen! Dat is iets wat veel te weinig mensen doen, halsstarrig vasthouden aan wat zij het beste vinden voor hun kind, dikwijls omdat bepaalde richtingen minderwaardig gevonden worden.
    Het duurt mss wat langer, hij komt er wel en dat zal zeker dankzij jou zijn!

    Liked by 1 persoon

  5. Wij, de moeilijke soort, moeten gewoon onze weg zoeken en vinden buiten “het systeem”, want dat systeem is achterhaald, gebaseerd op hokjes en houdt u inderdaad dom. Ik kan nog altijd niet geloven dat ons secundair onderwijs zo dwaas is. Dus ook al doet uw moederhart ongetwijfeld veel zeer: hij zoekt. Hij valt buiten die 80% die in de maat loopt, want die vinden wij saai en dan gaan we met ons ogen rollen en ons haren uittrekken.

    Het komt goed. Binnen 20 jaar zit em misschien zelf met angst in zijn hart tijdens het zoeken naar scholen, omdat hij een dochter heeft die sprekend op hem lijkt 😉

    Liked by 1 persoon

  6. Bij een volgende ontmoeting (op den basket of zo…) zal ik je niet meer lastigvallen met die vraag, want ik vermoed dat ik diegene was die ze voor de elfendertigste keer stelde.
    Ik begrijp dat je ’t op den duur moe wordt of bent.
    Laat het wel duidelijk zijn dat ik erover begon omdat ik om je geef en weet dat je zoon jouw oogappel blijft ook al woon jij nu een beetje verder weg…
    Hij komt wel op zijn pootjes terecht – mede dankzij jouw engelengeduld met hem – en… die muziekbranche lijkt me wel ideaal !
    Dus volgende keer houden we evaluatie van de Belgian Cats. Zaterdag in Ieper ? (tegen Holland)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s