Tiny in Bryce Canyon, leven en dood.

Dit verslag begint als een normaal reisverslag, maar eindigt totaal onverwacht en drastisch.

We waren gelukkig gisterenavond al even in Bryce, want vandaag zag het er niet goed uit. Koude wind, en zelfs sneeuw. Op de hoogste punten zagen we geen honderd meter ver. Niet leuk als je weet dat de uitzichten fantastisch zijn.

Maar na de middag klaarde het wat op  en besloten we toch om vanaf Sunset Point de Navajo trail te lopen. Dit houdt in dat je tussen de rotsen door helemaal naar beneden wandelt, super steil maar met een fantastisch zicht. Naar beneden vond ik wel eng, maar het was te doen. Ik vreesde al voor het stuk terug naar boven, maar ach, we hadden tijd en ik ging het wel rustig aan doen.

Toen we beneden waren en wat verder wandelden, zagen we tien meter voor ons twee vrouwen staan die in paniek “Help!” riepen, er lag iemand op de grond. Wij snelden er vlug naar toe. De man op de grond zag er niet goed uit: blauwgrijs van kleur, ogen weggedraaid,… De vrouwen (zijn echtgenote en zijn dochter) vertelden dat hij gewoon in elkaar was gezakt en gevallen, dat ze eerst dachten dat hij grappig wou zijn, maar hadden snel door dat dit serieus was. De dochter was al aan het bellen met 911.

Ik vroeg wat zijn naam was (Jeff) en riep luid zijn naam, neep in zijn hand, zoals ik dat heb geleerd in mijn EHBO-cursus van 25 jaar geleden. Gelukkig heb ik vorig jaar een paar herhalingslessen gevolgd. Hij had geen polsslag. Hij ademde niet meer. Zijn pupillen vernauwden niet meer.

De vrouw zei dat hij geen hartziekte had of zo, nam niets van medicatie, was een geoefend wandelaar en had genoeg gegeten en gedronken. Ze was totaal van de kaart, maar zei wel dat ze ook CPR kende. Ik ben meteen begonnen met hartmassage en zij afwisselend met mond-op-mond beademing.

Op dat moment denk je niet na. Je doet het gewoon. Het is net als de oefening op de pop van de EHBO, niet moeilijker. Ik wist nog: zijn hoofd moet achterover, zijn neus dichtgeknepen, kijken of zijn borst op en neer gaat bij het beademen. En één en twee en drie en vier – net als in de series Spoed 24/7 of van die andere reality ziekenhuisseries.

Ondertussen was de dochter aan het bellen met de operator van 911, die ons vertelde hoe we het beste verder deden en dat er hulp onderweg was. Bedenk wel even: je zit in een nationaal park, ver weg van de bewoonde wereld of een ziekenhuis, in een diep ravijn  tussen rotsen (zie de foto’s). Het heeft meer dan twintig minuten geduurd eer de eerste hulpdiensten (met beademingstoestel) er waren en nog vijf minuten extra voor ze er waren met een AED (defibrillator). Zolang zijn we blijven proberen met hartmassage en beademing.

Het mocht niet zijn. Zijn toestand bleef gelijk. Hij kreeg wel weer wat kleur omdat we met de hartmassage nog bloed door de aderen kregen, maar hij ademde niet en er was geen polsslag meer. Niks.

De hulpdiensten namen het over, maar ook zij hadden geen succes. Ik heb de echtgenote nog wat getroost, de dochter bedankte ons in tranen en toen zijn we maar terug naar boven geklauterd.

Ik had nog nooit eerder een dode man aangeraakt, laat staan hartmassage toegepast. Ik ben vreselijk kwaad dat het me niet gelukt is. Hij was 59. Ik weet dat we ons best hebben gedaan, maar het blijft verschrikkelijk.

Bryce Canyon, ik zal nooit meer naar foto’s kunnen kijken van dit natuurschoon, zonder aan dit triest verhaal te denken.

img_7123

Dit was nog in de voormiddag, na de sneeuwvlaag

Advertenties

25 comments

  1. Oohh Martine verschrikkelijk! Chapeau dat je meteen hartmassage kon toe passen, troost je met de gedachte dat je alles gedaan hebt wat je kon voor die man. Veel sterkte en probeer nog te genieten van jullie reis. Xx

    Like

  2. Martine, je bent een held!!!! (of heldin) Velen, ook ik, zouden niet weten wat te doen…..
    De echtgenote en de dochter zullen jou altijd blijven herinneren, jij die hem probeerde te redden!
    Geniet nog van jullie avontuur!

    Like

  3. Je kon – als ik het zo lees – niets méér gedaan hebben, chapeau voor je moed. Als iemand op die leeftijd plots pakweg een hartaderbreuk krijgt, is daar weinig aan te doen.Je hebt tenminste iets gedaan, je kon evengoed ook panikeren. Onthou dat hij op het laatst bij zijn geliefden was in een prachtige omgeving. Hopelijk hou je geen al te negatieve kijk erop (al is het maar omdat ik Bryce een van de mooiste vond). Die mensen hoeven zich dankzij jou nooit de vraag stellen of hij wel gered kon worden. Courage!

    Liked by 1 persoon

  4. Wat een verschrikkelijke ervaring en dat in een van de mooiste natuurparken die ik ooit bezocht. En wat dapper van jullie om zo goed mogelijk te helpen. Mijn hemel … ik ben d’r stil van. Ik hoop dat jullie het een plekje kunnen geven en toch kunnen blijven genieten van een mooie rondreis.

    Like

  5. Och Martine, dit is echt heel erg, maar kwaad zijn op jezelf mag niet hoor! Je hebt gedaan wat je kon en ik heb diepe bewondering voor je koelbloedigheid. Neem je tijd om dit te verwerken, de mooie natuur en omgeving en je lieve familie die je nu bij je hebt zullen daar zeker bij helpen. xx

    Like

  6. Vreselijk! Maar enorm bewonderend wat je gedaan hebt!
    Ik heb ook CPR gevolgd en ben jaren vrijwilliger geweest bij het Rode Kruis, maar ik heb het gelukkig (!) nog nooit in het echt nodig gehad. Echt knap van jou!

    Like

    1. Amai Martine ik heb veel respect voor jou!! Je hebt er alles aan gedaan om die man te helpen en zen familie zal jou altijd herinneren voor je moed! Probeer toch van jullie reis te genieten!!dikke knuffel xx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s