Tiny leest meer en meer

Vorige week haalde ik drie boeken in de bibliotheek. Meestal haal ik er maar eentje, en vroeger was het al een half mirakel als ik die ene al uit had na drie weken.

Nu dacht ik: ik zal mij een beetje moeten haasten, want 31 maart vertrek ik op reis en als ze dan nog niet uit zijn, zal ik ze niet mogen vergeten te verlengen.

En moet je nu een keer iets weten? We zijn een week verder en ze zijn bijna allemaal uit. Ik lees gelijk zot, zou je denken. In elk geval lees ik enorm veel meer dan de vorige jaren: mijn zoon is het huis uit, de kindjes van mijn vriend zijn er maar halftijds, ik werk vier vijfden, en ik heb minder hobby’s. (Stop maar met lachen, het is écht zo, ik speel geen toneel meer en ik zing niet meer in een band.)

IMG_6881

Ik (her)ontdek dat ik lezen heerlijk vind. Wegkruipen met (en in) een boek, even alles vergeten.

Deze drie waren boeken die ik al lang op mijn lijstje had staan en wat blijkt: ze zijn alle drie goed!

  1. De poppendokter van Diane Broeckhoven: Okee, toegegeven, het is een klein boekje en na één avond had ik het uit. Maar het mocht veel langer duren, want het is een prachtverhaal. Bijna alles wat met WOII, Amsterdam en Joden te maken heeft, kan bij mij eigenlijk niks verkeerd doen. Diane Broeckhoven schrijft ook prachtig, ik las eerder van haar ook al ‘Wat ik nog weet’. Ook hier hebben herinneringen, nostalgie, en romantiek vrij spel. Romantiek in de goeie, diepere zin van het woord. Vergis je niet, het is allesbehalve een stationsromannetje.

2.Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor van Renate Dorrestein. Eerlijk: ik koos dit boek omdat ik voor de Verbeelding bookchallenge een boek met een lange titel nodig had. (Morgen krijg je daar trouwens een update over, nog méér boeken dus.) En dit leek me wel leuk. Inderdààd. Wat een heerlijk boek, een beetje grappig, maar dan toch ook weer niet, want afasie is niet iets om mee te lachen maar vreselijk frustrerend. Dat seksleven van die zoon, daar gaat het eigenlijk amper over en misschien is dat een beetje jammer.

3. Het hout van Jeroen Brouwers. Weer zo’n boek dat de hemel in werd geprezen, ik vreesde al… Iemand vergeleek het ook al eens met “Een klein leven” waar ik helemaal wild van was. En ja, ik zie de vergelijking ergens wel, maar het is compleet anders. Het gaat ook over misbruik van jongens in een internaat, door geestelijken, maar verder heeft het niets te maken met wat je leest in “Een klein leven”. Het wordt verteld vanuit een derde persoon, maar erg meeslepend. Ik ga er nog niks méér over vertellen, want het is ook nog niet uit. Misschien vind ik er uiteindelijk toch niks aan, maar het gaat wel de goeie kant op.

 

Advertenties

8 comments

  1. Ik vond “Het hout” veel beter dan “A little life”. Ik kan enorm genieten van de taal van Brouwers. “A little life” heb ik dichtgeslagen op het moment dat Jude geslagen werd door zijn vriend. En ik heb het niet meer opengedaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s