Tiny en de zeven hoofdzonden, deel 7: Hebzucht

Hebzucht of gierigheid

We hebben precies nooit genoeg. Ons consumptiegedrag tart soms alle verbeelding. Terwijl ik al vier bloesjes in de kast heb hangen, ga ik toch nog op zoek naar dat éne bloesje dat bij die éne nieuwe broek past. Hoe belachelijk. Vaak realiseer ik me dat dan toch ineens en koop ik helemaal niks. Ik hou niet eens van shoppen.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik ga nadenken over mijn koopgedrag. Dat heeft dan niet per se met gierigheid te maken, met wel met beseffen wat we nu eigenlijk echt nodig hebben. Je leest heel veel over consuminderen en minimaliseren, ik hoorde over mensen die een stufflist hanteren, zelfs toekomen met honderd (100) dingen in huis. Weggeven is fantastisch, daar ben ik al lang achter. Of het nu over kleren gaat, make up, boeken, eten, knuffels,… Je geeft iets weg maar krijgt er zoveel voor terug, dankbaarheid om maar één iets te noemen.

Verhuizen is ideaal om eens kritisch te bekijken wat je nu eigenlijk echt nodig hebt in je leven. Toen ik anderhalf jaar van Brugge naar Wevelgem verhuisde, heb ik enorm veel spullen weggegooid, weggegeven of verkocht. Ik had geen bed meer, geen zetel, geen tafel, geen stoelen, geen oven, geen potten en pannen, geen borden noch bestek. Veel ging naar mijn zoon die op kot ging, of naar vrienden of naar de kringloop. Ik heb nog niks gemist.

Ik heb ook geen eigen huis, ik woon samen met mijn vriend maar ben geen eigenaar. Kort door de bocht gezegd: als hij zegt, trap het maar af, sta ik gewoon op straat. Ik lig er niet zo wakker van, vertrouw er op dat dit niet zo snel gaat gebeuren.

Ik heb weinig geld op de bank, sparen doe ik amper (lukt ook niet met een zoon die op kot zit en de bijdrage die ik lever aan het samenwonen). Ik leef liever nu en ga dan eens uit eten of een keertje meer op reis. En zelfs dat doen we zéér zuinig. Gewoon, omdat die luxe niet nodig is. Ik voel mij daar nogal ambetant bij, lees mijn verslag maar over mijn luxueus verblijf in Griekenland destijds. 

Waar geef ik dan wel geld aan uit? Duurzame dingen. Ik heb nog geen seconde spijt van mijn Macbook-aankoop, of mijn dikke Jack Wolfskin winterjas. De dvd-reeks van Lord Of The Rings kostte wel wat, maar koester ik nog steeds. En nu mijn tanden, ook wel omdat het bijna de enige oplossing is. Lekker en gezond eten. Goeie wijn (hoewel zelden meer dan 15€ per fles). Boeken die ik écht in huis wil. Een goeie portretlens voor mijn camera.

En over bovenstaand lijstje heb ik echt lang moeten nadenken. Dat zegt genoeg zeker.

FullSizeRender (2)

Advertenties

7 comments

  1. Hier ook geen luxe en overdaad. We zijn aan een leeftijd en in een situatie aanbeland waar we wel iets van spaargeld hebben, maar dat houden we aan de kant in de hoop over enkele jaren, met ons pensioen, nog mooie reizen te kunnen maken en af en toe een nieuwe onderbroek te kunnen kopen.

    Liked by 1 persoon

  2. Hoe ouder ik word, hoe minder nood ik heb aan al dat ‘hebben’. Wanneer ik ga winkelen, neem ik bij mijn eerste pasbeurt wellicht niks mee. Ik loop nog eerst een rondje door ’t stad. Merk ik dat ik nadien nog steeds aan de outfit van daarnet loop te denken, dan ga ik nog eens terug. En toegegeven, vaak weet ik niet meer wat ik gepast heb, dus zo’n grote liefde moet het ook niet geweest zijn. 😉

    Liked by 1 persoon

  3. Na het lezen van je zeven hoofdzonden, heb ik ineens zin om de kaskraker ‘Se7en’ nog eens te bekijken. Wonder why. 😉
    On topic: hebzucht is totaal niet aan mij besteed. Ik leef erg sober en uiterlijk vertoon zegt me niks. Als ik al investeer in iets, dan is het doorgaans in mijn eenmanszaak. Laat mij mijn computer, mijn camera en mijn muziek en je maakt de gelukkigste mens van me. Rijkdom vind ik in de natuur en in de mensen waar ik om geef, niet in een protserige auto, dure kledij of een jetsetleventje. Overigens: wie rijk wil zijn, moet niet zijn vermogen vermeerderen maar zijn hebzucht verminderen. Hà!

    Liked by 1 persoon

  4. Ik ben al heel mijn leven heel erg zuinig geweest. Wat dan mezelf betreft, want mijn kinderen en mijn toenmalige man, die gaf ik met plezier wat ze graag hadden. Geven vond ik altijd leuker, dan ontvangen. De blijdschap, die je dan zag, maakte dat mijn dag niet meer stuk kon.

    En nu … nu moet ik het noodgedwongen heel zuinig aan doen. Maar eerlijk? Ik mis niks. Mijn enige zorg is, dat ik de rekeningen kan betalen.. de rest is geen noodzaak.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s