Tiny en de zeven hoofdzunden, deel 5: Gulzigheid

Als het gaat over eten, ben ik soms wel gulzig. Maar gulzig in de zin van dat ik er enorm graag over praat, dat ik héél graag op zoek ga naar nieuwe recepten, of graag nieuwe dingen uitprobeer. En ja, ik schrijf er ook graag over.

Vroeger was ik een kleine eter, op mijn bord lag altijd maar een klein stukje vlees, wat groentjes en twee patatjes of zo. Geen wonder dat ik graatmager bleef. Dat is veranderd door andere mensen te leren kennen, andere gewoontes en ander eten. Niet dat mijn moeder niet lekker kookte, integendeel. En in de loop der jaren is ook zij enorm gaan experimenteren. Maar de jaren zeventig en tachtig zaten vol met vlees, aardappelen en groenten. En laat dat nu net het bord zijn dat mij niet zo aanstaat.

Ik at wel graag brood, en frietjes. En toen ik in het middelbaar eenmaal de MacDonalds had ontdekt en hun Big Mac, wou ik er wel elke week naar toe. In plaats van braaf mijn lunchpakket op te eten, stortte ik me op het fastfood. Of ik ging naar een goeie bakker en kocht een stuk of drie boterkoeken.

Er waren toen nog amper pizzeria’s, Pizza Hut bestond nog niet toen ik tiener was. Pitabars heb ik ook pas ontdekt toen ik al ging studeren. Een pita met looksaus, oh yes baby!

Als ik in het weekend terug naar huis ging, at ik gewoon wat de pot schafte, maar vaak at ik nog een warme maaltijd tijdens het uitgaan. Een pizza in het Bauhaus, of een spaghetti in de Estaminet, laat maar komen. En eindelijk: ik werd dikker. Ik kreeg zelfs een buikje, waar ik me toen al over schaamde. es

Boterhammen met préparé, croque monsieurs, frietjes met stoofvleessaus, ik kon het nooit laten.

Eenmaal zwanger kwam ik zeventien kilo bij maar die gingen er gelukkig allemaal terug af. Dan ging ik scheiden en door de stress at ik niet meer zo veel. Jojo-effect, natuurlijk. En weinig bewegen. Zeventien jaar later waren die kilo’s er langzaam terug bijgekomen.

Ik eet nog altijd super graag, maar wel gezonder. Véél meer groentjes en véél minder brood, pasta of aardappelen. Wat niet wil zeggen dat ik geen frietjes meer eet, en ik kan enorm genieten van een pita of twee per jaar. Oh en chips zijn mijn zwakke plek. Als ik die in huis haal, kan ik er niet afblijven. Liefst de Peper en Zout van Lays, of Bugles met geitenkaasdip.

Zet mij ook geen taartjes voor, want daar kan ik ook niet tegen, die lachen altijd zo mooi naar mij. 🙂 Géén slagroom echter, daar pas ik voor. Maar iets met frambozen, of een Javanais, of een kriekentaart, of warme appeltaart, of verse frangipane, of van die heerlijke carrotcake of cheesecake… Ik kan ze blijven opnoemen. jav

Oh en de drankkwestie. Word ik soms dronken? Dat gebeurt, maar zelden. Ik drink alleen maar bier op feestjes waar ik kan dansen, en dan liefst witbier, zoals Hoegaarden. Als het niet anders kan, dan drink ik ook wel een gewone pint.

Maar op restaurant, of café, of gewoon thuis: geef mij maar een wijntje. En ja, ik kan makkelijk een maand zonder alcohol, dat heb ik toch maar flink bewezen. Een maand zonder koffie zou een ander verhaal zijn. Als ik ’s morgens geen koffie drink, dan ben ik ziek.

Als je dat zo allemaal leest, is het eerder een mirakel dat ik nog geen honderd kilo weeg. Gelukkig weet ik ondertussen wanneer ik moet stoppen. En dat ik mag genieten, in plaats van te schransen. Iemand zei me, dat ik “elitair” eet, omdat ik liever geen brood mee neem naar het werk, maar sla en groentjes of fruit met noten en zaden en kokoscrème. Omdat ik geen aardappelen wil als ik een “gewone” warme maaltijd eet, maar liever een portie extra groenten. Je kan ook té gezond eten, luidt het nu: orthorexie. En ja da’s waar, je kan overal in overdrijven, ook in het gezond eten. Ik vind gewoon dat het belangrijk is om gevarieerd te eten, te genieten en dat hoeft niet altijd in grote porties, en voor mij blijft eten ook vaak een sociaal gebeuren. Eten klaarmaken voor iemand anders vind ik erg fijn, en als ze op het einde hun bord uitlikken omdat het zò lekker was, dan ben ik gelukkig.

 

Advertisements

11 comments

  1. Jammer dat ‘gewicht’ verbonden is aan wat iemand eet. Toch voor de meeste mensen. Het zijn witte raven die kunnen eten wat en zoveel ze willen zonder een gram bij te komen.
    Toen mijn vrouw en ik uitgingen, was er de pizzeria Rodney’s in de St.Amandsstraat. Veel jongeren gingen daar op vrijdag- en zaterdagavond voor een snelle en goedkope hap.
    En neen, ik kom niet bij jullie eten. Bwah. Als je van iedereen verlangt dat ze na het eten hun bord leeg likken, en dat alleen om geen vaat te moeten doen en de borden ongewassen terug in de kast te zetten, neen. Vies, vies, vies! Bwurk!

    Liked by 1 persoon

    1. Ha, de Rodney’s! Uren gezeten inderdaad. Lekkere pizza’s, dat dacht ik toch want ik had nog nooit een andere pizza gegeten. En bestek kenden ze niet. Mooie herinneringen. Wat die gelekte borden betreft: ik verlang niks, maar je brengt me nu eigenlijk wel op een idee… 🙂

      Liked by 1 persoon

  2. Chips zijn mijn grote zwakte. Eens in huis moeten die op, zelfs als zijn het mijn topfavorieten niet… Voor de rest ben ik eigenlijk heel gulzig op dat vlak en heb ik weinig discipline.
    Ik zou veel geld over hebben voor een snel metabolisme. Ik ken een aantal mensen die echt alles kunnen eten zonder aan te komen. Dat lijkt me nu eens echt zalig!

    Liked by 1 persoon

  3. Ik eet ook graag 🙂 en ja ik heb ook een liefde voor brood, voor een croque doe ik een moord. Fastfood, frietjes….ik eet het allemaal graag alleen niet graag pizza of pasta :-). Maar ik verdraag het slecht dus probeer ik een balans te vinden, wat eerlijk gezegd niet makkelijk is. Momenteel volg ik weer de paleo principes en omdat ik de positieve gevolgen ervaar hou ik het vol,…..maar het houdt ook in dat ik veel niet wil eten en het vraagt dan veel discipline. Ik hoop de goede balans te vinden tussen wat mijn lichaam fijn vindt en wat mijn hoofd wil :-)…….

    Liked by 1 persoon

  4. Wij zijn precies opgegroeid in dezelfde periode, want wat jij hierboven beschrijft klopt echt (bijna) woord voor woord bij mij. Opgegroeid met het typische patat/vlee/groentenbord, tijdens het uitgaan en studies de serieuzen brol leren kennen, en chips blijft mijn zwakke plek. Ik eet niet zo heel graag taartjes, zeker niet met slagroom, maar de javanais en co, mmmm… Bier liever niet, enkel wittekes kunnen mij bekoren, wijntjes en co lust ik graag
    Maar die mate die jij vond, daar ben ik nog naar op zoek, qua eten.

    Liked by 1 persoon

    1. Je bent nog een beetje jonger dan ik maar dat wil niks zeggen hé. Het was inderdaad zo…
      Die mate, daar heb ik toch wel lang naar moeten zoeken, maar nu ben ik wel goed bezig en voel ik me stukken beter in mijn vel. Geen dieet, maar gewoon verandering van mentaliteit. Anders eten.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s