Tiny blogt. Waarom eigenlijk?

Waarom ben je ooit beginnen bloggen en waarom blog je nu nog altijd? #40dagenbloggen

Dat is één van de vragen die Kathleen voorstelde als inspiratie-idee.

Sinds augustus 2014 ben ik hier bezig. Lang hé? Ik schrik er zelf een beetje van. Voordien schreef ik dagboeken vol, dan een hele tijd niks meer wegens controlerende inwonende partners, dan af en toe een reisdagboek, later wat lange statusupdates op Facebook,…

Dé hamvraag, moeder waarom bloggen wij, is voor mij heel simpel.

“Wij zijn aandachtshoeren.”

Zo zei ik het zelf eens op een blogmeeting. Want sorry, hoor, geef het maar toe. Als je blogt dan toon je jezelf. Zeker als je bezig bent met een persoonlijk blog zoals ik. Zelfs als je geen foto’s toont van jezelf.

Misschien is het omdat ik niet meer op een podium sta. Ik heb jarenlang in een micro gesproken voor de radio. Ik heb nog langer in een groepje gezongen. En in een koor. Ik heb ook jaren aan een stuk meegespeeld in amateurtheater. Kortom, het podium lonkt. Dit is nu mijn podium. En ja, af en toe een beetje applaus doet deugd. Wat zeg ik? We leven er voor, wees nu eens eerlijk. Als mensen lief reageren, of zelfs naar je toe komen en zeggen: “Oh ik ben zo’n fan van je blog!”, als je ze al jaren niet meer hebt gezien. Er is toch niks beters?

Schrijfdrang

Een andere reden is dat ik enorm graag schrijf. Ik doe dat ook in sneltreintempo. Op 1 maart besliste ik in een zotte bui om mee te doen met #40dagenbloggen en diezelfde dag had ik al negen blogs klaar. Misschien heb ik er in totaal anderhalf uur over gedaan of zo. Ja, ik schrijf snel. Op school deed ik niet liever dan opstellen maken, later verhandelingen en mijn thesis was ook niet lastig. Waarom ik er dan niet mijn beroep van heb gemaakt? Omdat ik te graag onder de mensen zit. Schrijven is vaak een eenzaam beroep, denk ik. Tenzij je het geluk hebt om journalist te zijn en mensen mag gaan interviewen. Maar ook dat is dan meestal in opdracht. Ik zal zelf wel uitzoeken wie ik wil spreken en wanneer ik er een foto van wil maken.

Nu ja, als iemand dringend een opstel nodig heeft, of een gedichtje, of een songtekst, dan wil ik dat wel doen, hoor, en het zou wel tof zijn als ik daar dan voor betaald zou worden. Haha!

fullsizerender-1

Therapeutisch schrijven

Hoe vaak zat ik al niet met een ei? Met een idee in mijn hoofd, of een probleem, of een hele hoop vragen. Als ik begin te schrijven, dan gebeurt daar iets mee, dan ga ik dat ordenen, dan vind ik soms al schrijvend antwoorden. Ik kan het amper uitleggen, maar het gebeurt wel en dat is deels waarom ik schrijf. Toen ik over mijn zoon en zijn problemen blogde, kwamen daar ook massa’s reacties op. Je schept vertrouwen en je creëert (nieuwe) vriendschapsbanden waar je het niet verwacht. En dat doet deugd.

Vriendschap

En zo kom ik automatisch tot de laatste reden. Iets wat ik niet had verwacht: dat ik vrienden zou maken door te bloggen. Er is een community, een groepsgevoel en daar kan ik wat mee. Eenzaam zitten schrijven is goed voor alle bovenstaande redenen, maar dat ik dan af en toe ook eens samen kan zitten met gelijkgezinden, andere bloggers, die begrijpen waarom ik het doe, ook dat is fantastisch. Maar ook zonder ze in het echt te zien, heb je er iets aan. Ik denk maar even aan Thomas en Menck, die vaak reageren en me op één of andere manier een hart onder de riem steken. Eeuwige dank, zelfs al heb ik hen nog nooit in het echt gezien.

Is het een beetje duidelijk nu? Of snap je nog steeds niet waarom ik blog? Of als je zelf blogt, heb jij bepaalde redenen die ik niet aanhaalde?

 

Advertenties

13 comments

  1. Bij mij is schrijven welhaast een drang, een ei dat ik moet en zal uitbroeden. Ik leg niet elke dag, doch als ik het voel steken, móét het eruit. Soms is het een windei, soms eentje met een dubbele dooier, maar altijd wordt het na het broeden mijn kindje.
    Als de lezer mijn eieren lust, ben ik content ende tevree. Lust hij ze niet, dan smijt hij/zij ze maar naar mijn kop. 😉

    Een podium lijkt me ook erg logisch. Optreden en applaus ontvangen: willen we dat stiekem niet allemaal?
    Treed maar vaak op Tiny. Ik sta meestal op de eerste rij. En nee, ik gooi niet met eieren. 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Voor mij geen openbare toestanden, ik braak ervan. Voordrachten op school, bwèèrk. Ooit heb ik de leuning van een stoel afgebroken tijdens zo’n spreekopdracht. Hartkloppingen, uren op voorhand.
    Maar lezen en schrijven doe ik al van zodra ik letters van elkaar kon onderscheiden. Spelen met taal, kneden met woorden, ik doe niets liever (behalve dan misschien mijn vrouw vastpakken).
    Van zodra Internet in ons huis kwam, haakte ik mijn vingers ineen, kraakte mijn knoken en begon te tokkelen. Waar is de tijd van de chatroom, van sites waar mensen met literaire ambities (maar niet even vaak talent) hun ding deden. Tot ik in januari 2013 hier terechtkwam en ongeveer twee keer per week een kakje los op mijn weblog.
    De laatste reden die je aanhaalt lijkt me de voornaamste. Je leert gaandeweg mensen kennen en waarderen, ook als je ze nooit (hebt) ontmoet.

    Liked by 1 persoon

  3. Mooi en herkenbaar. Ik blog nog maar een groot jaar en zeker niet dagelijks. Ik schrijf al zowat heel m’n leven, zonder gelezen te worden (buiten dan door mezelf natuurlijk). Sedert ik af en toe een blog post, merk ik dat de reacties mij stimuleren om nog meer te schrijven. En dat vind ik heerlijk. Dus ja, je hebt een punt: aandachtshoer. Maar ook – en vooral – de drang, het helende van schrijven èn de nieuwe vriendschappen.

    Liked by 1 persoon

  4. Bij mij is bloggen therapeutisch begonnen (echt de stap zetten naar een psycholoog durfde ik niet) en nu uitgegroeid naar een hobby. Soms veel schrijven, soms een tijd niet. Zoals het ei bij Menck.

    Liked by 1 persoon

  5. Ik ga er binnenkort ook een stukje over op mijn blog zetten. Net als jij vind ik de interactie en het groepsgevoel leuk. Maar aandacht zoek ik dan weer minder, slechts weinig mensen weten dat ik blog.

    Liked by 1 persoon

  6. Dat in de aandacht willen staan is ook niet waar voor mij. Ik hoop vooral mensen te inspireren… En het groepsgevoel vind ik ook geweldig; ik heb al enkele IRL vrienden overgehouden aan bloggen. Heerlijk toch?

    Like

  7. Ik begrijp u vollédig. Ik schrijf zo graag, ik kan me geen leven zonder blog meer voorstellen (ik denk dat ik het ongeveer 10 jaar doe nu). En de hele ‘bloggerscommunity’, de band die het schept, de raad die je krijgt, de steun, da’s gewoon zo schoon…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s