Tiny op bezinning, deel 2

Lees even deel 1, over hoe het kwam dat wij in het laatste jaar van de middelbare school niet meer mochten blijven slapen tijdens de tweedaagse bezinning.

Laatste jaar van de middelbare school: de allerlaatste bezinning met onze klas zou fantastisch worden, dat wisten we! Maar we schrokken wel toen we de brief meekregen voor onze ouders: toen pas werd ons meegedeeld dat we vanaf dat jaar niet meer moesten blijven slapen op de bezinningsplek, maar dat iedereen ’s avonds gewoon naar huis mocht – en de dag erop terug om half negen moest verschijnen, fris en monter.

Onthutst waren we! We hadden grootse plannen, om net als het vorige jaar weer wat drank mee te smokkelen, maar het slimmer aan te pakken en niet ontdekt te worden.

Het was 1986, een tijd waarin kopieermachines nog stencilmachines waren, er nog geen scanner bestond en een computer voor ons een bizar apparaat was. Maar toch, we waren slim en inventief. Iemand zou de brief… vervalsen. Die had nog de brief van het jaar ervoor en zou er voor zorgen dat dezelfde inhoud er in stond:

“Beste ouders,

ook dit jaar gaan de zesdes op bezinning. Zij worden voor twee dagen verwacht en brengen dus ook slaapgerief mee…”

Etcetera. Plan geslaagd. Maar… wat zouden we dan doen? Ergens overnachten? Niet dus. Geen geld. Maar we zijn zeventien, achttien jaar, het is een donderdagavond en dan is er in Brugge van àlles te doen. We trekken gewoon de nacht door! Jà! Schitterend plan. En niemand zal last van ons hebben en onze ouders noch de leerkrachten zullen iets te weten komen.

Wie wou mee doen, gaf de vervalste brief af, wie saai was, niet durfde of gewoon tegen tjok wou doen, gaf de échte brief af. Al bij al waren we met een stuk of vijftien in totaal.

We gingen wat inpilsen in een café, kregen daarna honger en gingen met heel de bende naar de Quick op de Markt. We liepen over de straten al zingend en al lachend en hadden nog nét de tegenwoordigheid van geest om vòòr we de Quick binnen gingen te zeggen: Hier moeten we wel stil zijn hé. Dus lopen we ssjt -ssjt-sissind tegen elkaar het fastfoodrestaurant in en krijgen gewoon meteen de slappe lach.

Daarna trokken we naar ’t Putje aan ’t Zand. Toen was dat een zaaltje waar de studenten op donderdagavond wel eens een fuifje hadden. Leuke muziek, goedkope drank, veel dansen, héérlijk! En dat op een weekavond. We voelden ons fantastisch. We zongen mee met ZZ Top en The final countdown.

Maar ook studenten moeten gaan slapen en hebben de dag er na weer les. Dus rond een uur of drie ging daar alles dicht. Wat nu?

De Vuurmolen! Op het Kraanplein, die zijn altijd open, tot een stuk in de nacht. Behalve dan die avond blijkbaar. Gelukkig was er een ander klein cafeetje tegenover wel nog open. Maar daar was het saai, we waren al wat moe, of dronken en er viel niks meer te dansen. Ook dat café sloot na een uurtje zijn deuren.

En nu wordt het even saaier dan saai. Ik had toen nog contactlenzen. Stomme trien die ik was, had vergeten contactlenzenvloeistof en mijn potje mee te nemen. Mijn ogen deden dus vreselijk veel pijn, zeker omdat iedereen nog gewoon binnen rookte. Van vermoeidheid, maar ook omdat die lenzen toen nog maar een maximaal aantal uur konden gedragen worden. Ik kon niet meer. Hoe graag ik ook wou blijven, ik vertrok naar huis met mijn staart tussen mijn benen. Thuis deed ik de lenzen in het potje, en vertrok nog voor enkele uren naar dromenland.

De rest heeft nog proberen te slapen in een ondergrondse parkeergarage, waar ze weggejaagd werden. Doelloos ronddwalen in een stad als Brugge tot half negen ’s morgens was nu ook niet meteen het idee van een wilde nacht. In een bakkerijtje hebben ze nog wat flessen cola “gekocht” om wakker te worden.

We waren allemaal weer present op de tweede bezinningsdag. Met superkleine oogjes, half in slaap… En toch was het een nacht om nooit meer te vergeten. Vriendschapsbanden, weet je wel.

1263016_10151880874256972_799291103_o

Je moet niet zoeken, ik sta er niet op, ik nam de foto. Dit is het cafeetje waar we gingen in pilsen, volgens mij is daar nu Restaurant De Hobbit.

Advertenties

13 comments

  1. Ik ben zo’n seut die het niet zou gedurfd hebben aan het fuiven mee te doen. Ik zat ongeveer tien jaar voordien in dat jaar, en mijn ouders waren extreem sterk. Had ooit moeten uitkomen dat ik had meegedaan, het zou serieus gestormd hebben ten huize Pannenkoek…

    Like

  2. Wat een HEERLIJK verhaal! Benieuwd hoe je ouders reageerden nu het dertig jaar later allemaal uitkomt…. 🙂 🙂
    In juni 1986 zat ik nog veilig in de buik van mijn moeder.. Hihi.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s