Tiny op bezinning, deel 1

Ik heb altijd op een katholieke school gezeten, dat ging gewoon zo, en ik vond dat okee. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik een atheïst werd. Al dat gedoe met God en Jezus en Maria was niks voor mij. De diepere zin van het leven, filosoferen, dat vond ik wel tof. Dus ook de jaarlijkse bezinning, waar er eigenlijk meer aan teambuilding werd gedaan met de klas, viel over het algemeen ook nog mee. Je werd vaak uitgenodigd om eens te gaan nadenken over jezelf, over je vrienden, over hoe je in het leven staat – en helemaal op het einde werd daar dan ook nog een christelijk en religieus tintje aan gegeven.

standreas

Mijn middelbare school, heel lang geleden, maar in mijn tijd zag het er nog steeds zo uit.

We gingen hiervoor buiten school, naar een plek ergens buiten Brugge, in het groen, vaak een klooster of een abdij die vaak groepen ontvingen. Zo ook in dat beruchte vijfde middelbaar. Het was de tweede maal dat ik in dat vijfde jaar zat, ik was het jaar ervoor niet geslaagd. Wat het zo speciaal maakte, was dat ik voor de allereerste keer in heel mijn leven ook met jongens in de klas zat, want dat was het jaar waarop de school ook gemengd werd. Eureka! Heel de sfeer was anders en er werd niet meer gepest, tussen al die meisjes onderling. Zalig!

Wij dus voor twee dagen met de hele klas naar de Karmel, toen echt nog een karmelietenklooster. We kregen er elk een piepklein slaapkamertje toegewezen in een lange gang. Om die saaie bezinningsdagen toch een beetje op te leuken, hadden we wat afspraken gemaakt: iedereen zou een fles drank meenemen. Passoa, Pisang, Bacardi, noem maar op. Ik weet het niet meer, maar ik denk dat ik een fles Porto mee had.

Van de bezinning overdag weet ik niks meer, veel te saai. En eigenlijk weet ik van de avond en de nacht ook bitter weinig. Blijkbaar ben ik véél te snel in slaap gevallen en heb ik van alles gemist. We speelden vliegtuigje in de kloostergang en de zuster/non/pater (??) kwam ons waarschuwen. We hingen uit het raam en joelden tegen elkaar omdat we op een bepaald moment niet meer uit onze kamer mochten. Iemand liep over de dakgoot naar mijn kamer, klopte op mijn raam om te vragen waar ik bleef… Een paar hebben de toiletten ondergekotst. Er was veel te veel lawaai.

’s Morgens verliep het ontbijt in mineur. De meerderheid had een serieuze kater en de rest was niet uitgeslapen door al het tumult. De begeleidende leraren hadden een gezicht als een donderwolk. Hebben we straf gekregen? Geen idee.

Feit was wel dat sinds dàt jaar er geen bezinningstweedaagse meer was in die school. Ja, we gingen wel twee dagen lang op bezinning, maar iedereen moest ’s avonds gewoon naar huis.

Ja ja. Ahum. Het vervolg, en wat we dan hebben gedaan in het zesde jaar, lees je morgen.

Advertenties

15 comments

  1. In (licht?) beschonken toestand in de dakgoot wandelen? Levensgevaarlijk, dit…
    Bij ons noemde ‘bezinning’ ‘retraite’ (heb ik altijd een vreselijk woord gevonden). Nooit een tweedaagse gehad, waarschijnlijk waren wij verstandiger :).

    Liked by 1 persoon

  2. O wat heerlijk toch die herinneringen. Wij hebben echt best veel dingen gemeen hoor#generatiegenootjes.
    Zo liepen wij eens met dergelijke lekkernijen ’s nachts door de gangen in Slot Assumburg te spoken.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s