Tiny in Amsterdam/Tiny leest voor

We gingen op een wipje even naar Amsterdam: zaterdagmiddag vertrokken, zondagavond al weer terug.

Niet mijn eerste bezoek aan die stad, integendeel, ik was er al heel vaak. Zo vaak, dat ik aan toeristen moeiteloos de weg naar het Rijksmuseum kon uitleggen. En dat ik meteen weet langs waar ik lopen moet om het Oosterpark te bereiken. Of de Jordaan. Of het Vondelpark.

Samen met mijn vriend (die pas voor de tweede keer in Amsterdam was) liepen we eerst richting het Light Festival. Dat is hier tip nummer één. Het Festival loopt nog tot 17 januari dus als je voor die tijd er nog geraakt: zeker eens doen. Er zijn speciale vaarroutes op de grachten, maar die kosten makkelijk 30€ per persoon. Terwijl je ook de wandelroute kan doen, zo gratis als je zelf wil. Begin in het FestivalHart, in de Hoftuin. Van daaruit volg je gewoon de rode lampjes. Extra tip: koop geen glühwein in de chalet in de Hoftuin: 3,5€ voor een miezerig bekertje twee keer opgewarmde flutwijn. Je krijgt een herkansing voor 2€ in het Wertheimpark en de bekers zijn groter én voller. De wandelroute doe je in een goed uur, maar je kan ook je route verder zetten langs de grachten, te voet, want zowat elke honderd meter staat een licht-kunstwerk. Mooi!

Er is kerstmarkt én een schaatspiste op het Museumplein, je weet wel waar het “I Amsterdam”-sign ook staat. Reuze druk, maar als je er van houdt, wel gezellig. De Magere Brug is er nagebouwd over de schaatspiste en vormt een ideaal fotomoment.

Vandaar liepen we weer een stuk verder richting de 9 straatjes in De Jordaan, zowat mijn favoriete wijk van de stad. Overal gezellige winkeltjes, cafeetjes, eethuisjes, weg van de drukte van de Kalverstraat en de Dam. Toevallig liepen we voorbij een soort kelderrestaurant en het menu op de gevel stond ons wel aan. De Struisvogel biedt een menu van 26€ aan, voor- en hoofdgerecht plus dessert, allemaal lekkere gerechtjes. Voor wie wil, ook vegetarische opties. Het is er klein, dus reserveren is handig, maar hoeft niet per se, want wij hadden op zaterdagavond het geluk dat er nog net een tafeltje vrij was. Leuk voor een gezellig en intiem diner, hele vriendelijke bediening trouwens.

Voor hoteltips in Amsterdam moet je hier niet zijn. Ik logeerde wederom bij mijn vriendin in Wormer, van daaruit sta je op 20 minuutjes met de trein aan het Centraal Station. Openbaar vervoer is in Nederland trouwens een flink stuk goedkoper. Diezelfde vriendin vertelde me dat de laatste jaren Amsterdam echt overspoeld geraakt van toeristen, nog erger dan vroeger. Veel mensen wordt dan ook aangeraden om een een bezoekje te brengen aan de Zaanse Schans, als je wil kennis maken met Nederlandse geschiedenis à la Bokrijk, dan moet je daar ook eens naartoe.

Op zondag hadden wij een afspraak. Of ja, ik toch. Omdat ik zo gek ben van de podcast van Echt Gebeurd, had ik me opgegeven om zelf ook eens te komen voorlezen uit mijn puberdagboek. Want zoals je misschien al door had: ik heb er massa’s liggen op zolder. Zo kwam het dat ik op zondagnamiddag in een eivol theatercafé Toomler, aan een tafeltje met een lampje voorlas uit mijn dagboeken uit 1982. Ik werd aangekondigd door Paulien Cornelisse. Het publiek luisterde geboeid en schoot – tot mijn verwondering – op enkele momenten luid in de lach. En ja, ik was zenuwachtig. Tot ik het podium op moest en begon, de rust kwam over mij. Ik zag geen publiek, alleen een felle lamp en mijn dagboek. Het ging goed, ik vond al mijn passages moeiteloos terug, ben niet beginnen stotteren of zweten. Blijkbaar is een podium nog steeds lief voor mij. Oef.

Oh ja, mocht er ooit een podcast van mijn verhaal komen, dan stuur ik de link wel door naar wie er interesse in heeft. Ik hoor het wel. 🙂

Advertenties

13 comments

  1. Menck zou peentjes zweten bij het voorlezen, ik zou gewoonweg iets onwelriekend in mijn broek doen van de stress (mooi uitgedrukt, hé 🙂 !)
    Lang geleden dat wij nog in Amsterdam zijn geweest. Was met zo’n kerstshopping-bustoestandgedoe. Uren hebben we gezocht naar de Eifeltoren, maar niet gevonden. We hebben dan maar het wassenbeeld-museum bezocht en vonden dat al die tentoongestelde mensen zo klein waren en vooral slecht gemaakt.
    Er werden ons op straat drugs aangeboden (echt waar), maar daar gingen we niet op in wegens geen honger.

    Liked by 1 persoon

  2. Verdorie, wij waren er in november maar toen was er van verlichting natuurlijk nog geen sprake 🙂 Volgend jaar toch maar een beter moment plannen want ik vind het een supertoffe stad en met zo’n mooie verlichting kan het er enkel beter op worden..
    Brr, voorlezen uit mijn tienerdagboek, ik zak al door de grond van schaamte! Al zou ik die eigenlijk nog eens moeten herlezen, misschien was het allemaal zo erg nog niet.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s