Tiny en Facebook

Veel mensen hebben een haat/liefde verhouding met Facebook. Waarom iedereen zijn laatste scheet op dit sociaal medium plaatst is voor velen een raadsel. Toch neig ik behoorlijk naar de kant ‘liefde’ voor Facebook. Ik zal je uitleggen waarom.

In 2008 zat ik met mijn computer vooral op de website van Couchsurfing. Ik ging niet alleen op deze manier op reis, maar ik organiseerde en ging naar evenementen die hiermee gelanceerd werden, ik hielp mee met de website, ik zat bij de ‘helpdesk’, ik was zelfs een ‘ambassador’. Je leert massa’s mensen kennen, wereldwijd. En één van die Couchsurfing vrienden zei me herhaaldelijk: Kom op Facebook! Super handig om contact te houden met iedereen. Ik lachte hem aanvankelijk weg: Ach, ik heb toch Couchsurfing? Maar niet iedereen ‘zat’ daarop. Via Facebook kon je ook andere vrienden toevoegen, collega’s, klasgenoten van vroeger, familie, mijn zoon… 🙂

Dus hup, ik werd lid van smoelenboek. Aarzelend in het begin, maar vlug ontdekte ik toch heel wat voordelen. Ik gooide er vaak foto’s op van mijn reizen, tagde de vrienden die ik leerde kennen onderweg en toen MSN Messenger er in 2013 de brui aan gaf, bleek dit ook een perfect communicatiemiddel. Verjaardagen worden minder makkelijk vergeten, evenementen kunnen gepland worden,… Ik schrik me nog elk jaar een hoedje als op mijn verjaardag tussen de vijftig en honderd mensen mij feliciteren.

De nadelen? De domme spelletjes. De reclame. De belachelijke kwisjes. Hoewel… bijna alles kun je aanpassen in je privacy-instellingen. Je bepaalt grotendeels zelf wie of wat je wil zien… of niet zien.

doe-een-survey

Zien en gezien worden. Facebook is de Place m’as tu vu van het Internet. Maar iemand die mijn volledige naam niet juist kan spellen of geen gemeenschappelijke vrienden heeft, vindt mij simpelweg niet. En als ze mij toch vinden, dan zien ze enkel één foto van mij. That’s it. Tenzij ze vrienden willen worden op Facebook en ik dit ook toesta. Regelmatig krijg ik vriendschapsverzoeken van mensen van wie ik nog nooit heb gehoord. Negeren die handel. Ze moeten mij maar een berichtje sturen met wat tekst en uitleg, en dan zie ik nog wel…

how_you_connect

Het is ook geen wedstrijd “Wie heeft het meeste vrienden”. Kennissen die ik in geen jaren meer gehoord heb en die ergens aan de andere kant van de wereld wonen, gooi ik er na een tijdje weer af.

De voordelen? Ik vraag van alles. Zoek ik iets? Ik vraag het op Facebook. Altijd prijs. Wil ik van iets af? Ik zwier het op Facebook in groepen zoals “Ik geef weg”. Zoveel beter dan het containerpark of de kringloopwinkel. Mensen zijn blij dat ze het kunnen komen halen bij mij thuis.  Kosten noch moeite.

Gisterenochtend, totaal niet tijdens het Facebook-spitsuur, maar zo rond half 10, vroeg ik mensen of ze zin hadden om te poseren voor mijn fotografie-opdracht. Binnen het half uur had ik een half dozijn reacties. De màx! Niet dat ik nu zo populair ben, ha, integendeel. Maar toch, ik heb blijkbaar een fijne selectie facebookvrienden.

Ga ik naar een concert, een feest, een festival, een lezing,… Staat het op Facebook, dan zie ik al vlug wie er nog komt die ik ken, of ik nodig mensen uit die het interessant zouden kunnen vinden.

Mailtjes worden bijna niet meer gestuurd, gastjes. Mocht je het niet weten: ik communiceer me te pletter via Facebook Messenger. Met de zoon, met de plusdochter, met vriendinnen, met lang verloren gewaande vrienden die nog een Arafatsjaal van mij hebben,… 😉

Niet met mijn lief. Hij is één van die mensen die, volledig terecht, weigeren mee te draaien met die sociale media mallemolen. Hij vindt het onzin en tijdverlies. Hij stuurt nog mailtjes, jawel. Jammer genoeg mist hij soms een en ander omdat mensen een Facebookgroep hebben opgericht in plaats van groepsmailtjes rond te sturen. Maar toch, ik zie hem nog niet direct toegeven. Gelijk heeft ie, je kan nog altijd niemand verplichten om op Facebook te gaan. Elk zijn goesting.

Tiny blogt bestaat natuurlijk ook op Facebook, of wat dacht je dan? Ideaal om een beetje reclame te maken. Ik hoop nog steeds dat ik niet te veel mensen lastig val met mijn blogberichten, maar zoals ik al zei: je kiest zelf wat je wel of niet wil zien.

Advertenties

22 comments

  1. Zelf hebben mijn vrouw en ik een FB-account onder een pseudoniem. Onze ‘vrienden’ bestaan enkel en alleen uit dichte familieleden en een enkele goede kennis. Voor mij is het een koud contact houden met neven/nichten die ik anders nooit meer zou zien (behalve op begrafenissen van nonkels/tantes, die nu langzaam volledig verdwijnen).
    Voor de rest zie ik geen voordelen eraan. Ik heb collega’s die rasechte ‘lurkers’ zijn en die iedereen online ‘begluren’ die tot hun vriendenkring behoort. “Ik zag op de FB van Mieke dat ze haar tuin aan het herinrichten is – waar haalt ze het geld?”, dingen als dit. Bwaaaaark, ik moet ervan kotsen.

    Like

    1. Daar kan ik gelukkig niet van meespreken. Maar ik weet dat veel mensen negatief over Facebook zijn net vanwege dergelijke uitspraken, zogezegde lurkers en meer. Toen het zo slecht ging met mijn zoon had ik ook even een kort zinnetje op Facebook gezet en maanden later kreeg ik nog steunbetuigingen. Ook van mensen die ik enkel als kennis beschouwde. Toch vroegen ze heel lief of ze konden helpen. Ik heb gewoon chance zeker?

      Liked by 1 persoon

  2. Heel interessant! Ik heb zelf FB, net door de voordelen die jij onderschrijft (en hoera, nog een blogger die CS-gezind is! Jij wel een stuk actiever dan ik merk ik. Nog altijd?). Anderzijds blijft het wél een problematisch medium, voor mij boven alles door de consequentie waarmee ze privacy weigeren prioritair te maken. CS doet dat trouwens ook in toenemende mate. Google ook. Met vrienden in mijn naaste kring die informaticus zijn, is het me voldoende meegegeven: technisch gezien slaat dat nergens op, het is totaal niet nodig en de onwetende consument slikt het zonder kritiek dat zijn gegevens bijgehouden worden voor god weet welke doeleinden. Integendeel, het wordt zelfs gepropageerd: ‘ik heb niets te verbergen, kijk maar, jij wel soms?’. Ook al heb ik zelf FB, ook al ben ik zélf zo’n onwetende consument, ik geef toch het laatste woord aan die informatici, die een punt hebben: megabedrijven als FB, als Google hebben meer verantwoordelijkheid op te nemen dan dit gatenbeleid in privacy. En ik houd mijn hart vast voor de toekomst, als dit vroeg of laat ontploft. Maar ik onderschrijf de voordelen, al heb (ook?) ik een tijdje moeten zoeken voor een goede balans. Een pseudoniem en zéér weinig vrienden, maar vrij veel interessante groepen, maakten het medium tot mijn persoonlijke krantje, met die dingen en initiatieven die me interesseren. Al blijft het wat wrang nasmaken. En ik vraag het me ook af: stel dat er een écht alternatief komt, met de belofte dat er géén gegevens doorverkocht worden, met een even groot netwerk: zouden mensen dan écht voor FB blijven kiezen?

    Liked by 1 persoon

    1. Ach, volgens mij is er gewoon totaal geen privacy als het om internet gaat. Daar zouden meer mensen rekening mee moeten houden. Er wordt zo vaak iets online gezet, wat eigenlijk privé is, en er wordt veel minder over nagedacht. Of er wordt gewoon niet nagedacht.

      Like

  3. Ik heb een haat/liefde verhouding met facebook, Ben al drie of vier keer op en af die trein gesprongen. En onlangs ben ik toch weer opgestapt om precies een voordeel dat jij noemde: gebruik maken van de mogelijkheid om op te roepen. In eerste instantie voor het zoeken naar een woningruil en later ook (zoals je weet) voor het zoeken van een match v.w.b. een tekenaar/illustrator voor mijn weblogexperiment roman in dichtvorm. En eerlijk is eerlijk – dat werkt bijzonder goed. Dus zit ik nu wat facebook betreft weer helemaal in de liefde-modus 🙂

    Like

  4. Ik ben ook helemaal pro. Ik ben niet zo selectief in het aanvaarden van “vriendschappen” trouwens. Voor mij gaat Facebook een stuk verder. Ik heb een tijdje de vrijwilligerswerking gedaan van een cultureel event, schrijf nog altijd voor een krant,… Facebook is voor mij vaak een manier om mensen te vinden.

    Ik geloof ook niet echt meer in privacy dus maakt het mij ook niet uit dat iedereen alles van mij op Facebook kan zien. Ik zet er gewoon niets op dat ik er niet op wil hebben…

    Liked by 1 persoon

  5. ik heb er een haat/liefde verhouding mee. Het is handig, zeker met familie in het buitenland, maar ik volg alleen de mensen die mij niet tegensteken en dat zijn er eigenlijk niet zo heel erg veel….ik heb ook echt niet veel fb-vrienden, maar dat steekt allemaal niet zo nauw. Ik heb wel heel bewust de app niet geïnstalleerd op mijn smartphone, er gaat al genoeg tijd verloren aan instagram 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. Ik zit op Facebook, maar post zelf eigenlijk weinig, ik blijf er inderdaad op op contact te hebben met bepaalde mensen die ik eigenlijk niet zo vaak zie. De groepsgesprekken zijn ook handig. Vroeger was ik bevriend met iedereen die ik ooit tegengekomen was, maar ik ben inmiddels veel strenger geworden. Ik ben nu enkel nog bevriend met mensen die ik goed ken.

    Liked by 1 persoon

  7. Ik ben ook pro Facebook, maar ik aanvaard enkel vriendschapsverzoeken van mensen, die ik in het echt ken. En die zijn dan ook allemaal nog een keer netjes in groepen verdeeld, zodat ik kan bepalen wie wat te zien krijgt. Dat is handig, toen ik vroeger vriendschapsverzoeken kreeg van klanten. Je kan dat niet weigeren, want ze zijn je klant, .. maar dus wel een beperking inlassen van wat ze te zien krijgen.

    Zo vond ik ook al heel wat schoolvriendinnen terug via FB. Via FB hou ik ook een beetje contact met nichtjes. We zien elkaar amper tot nooit, dus af en toe een berichtje is best leuk.

    Voor mijn blog, geen FB-profiel, want die wil ik graag anoniem houden. Alhoewel er wel een paar FB vrienden weet hebben van mijn blog. Indertijd toen ik een blog had, die niet anoniem was, toen heb ik veel bloggers leren kennen.. en.. die zitten dus nu ook op FB 🙂

    Liked by 1 persoon

  8. Ik twijfel ook wel eens. Maar doorgaans helt de weegschaal meer naar de positieve kant. Het brengt me veel lol. En het is makkelijk contact houden met mensen die je anders uit het oog (en hart) zou verliezen…

    Liked by 1 persoon

  9. Ah Facebook, ik maakte een account toen ik nog aan de universiteit studeerde. Tegenwoordig zijn mijn posts iets beperkter dan toen (en hebben ze ook een andere toon :-)) maar ik vind het wel een fijn hulpmiddel voor als je iets en/of iemand zoekt. Al aanvaard ik ook wel niet zomaar vriendschapsverzoeken 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s