Maand: december 2016

Tiny’s 2016 in Instagram-foto’s

bestnine

Van links naar rechts en van boven naar onder:

1: For instant happy woman, just add wine.

Een spreukje die ophangt in onze leesclub, of beter gezegd in de wijnkelder waar de leesclub doorgaat. Dit jaar las ik zo’n 38 boeken. Geen idee of ik ook 38 flessen wijn dronk, haha. Maar wat dat betreft, ga ik mijn leven beteren. Daar schrijf ik later nog over.

2. Van Renault naar Citroën

Het bedrijf waar ik voor werk, is zo lief om elke vier jaar een nieuwe leasingauto te voorzien. Ik heb echt een wagen nodig, de toestellen die ik bij mensen ga installeren wegen vaak zo’n twintig kilo en zitten in grote dozen. Die ga ik echt niet meenemen op de fiets. En zeker niet tot aan de andere kant van het land. In november mocht ik mijn eerste ritje maken de Citroën Picasso.

3. Tiny werd verpleegster.
Daar schreef ik al over, de foto was enkel voor Instagram bedoeld. Nu ben ik zo lief om deze ook eens hier te delen.

4. De sauna in het Oostenrijkse vakantiehuisje.
Heerlijk was dat. Zelfs na een zomerse dag, even genieten en ontspannen. Daar wil ik gerust nog eens opnieuw naartoe.

5. De chai-loving date met Renilde.

Bloggers meet-up, maar dan in ’t klein. Enkel zij en ik. Heel gezellig, in Roeselare.

6. Sinterklaas bracht fruit.

In plaats van chocolademannetjes en speculoos bracht de Sint dit jaar een reusachtige fruitmand op het werk. Die trouwens week na week weer opnieuw gevuld wordt. Heerlijk en gezond!

7. De ontbijttafel in B&B Maris Logies in Hasselt

Voor het werk bleven we hier slapen, heerlijk adresje! Het ontbijt was de max, alles was voorzien, alles vers, eitje erbij, koffie, thee, of zelfs chai! Hele lieve mensen, nog een jong gezin en je wordt onthaald of je Sinterklaas bent.

8. Kiekeboe, Martini en Royale!

De twee poezen van Gitta, waar ik bleef logeren op weg naar mijn familie in de Antwerpse Kempen. Ook daar kreeg ik een heerlijk ontbijtje, trouwens! 🙂

9. De podcast.

Ook hier schreef ik al uitgebreid over, mijn liefde voor deze podcasts is groot en nog steeds aan het groeien.

Let wel, dit zijn de foto’s die Instagram er uit haalt, op basis van de hoeveelheid likes die een foto kreeg. Misschien zoek ik nog even mijn favoriete zelfgemaakte foto’s op. Wie weet.

Verder wens ik jullie allemaal een prettig Eindejaar met de mensen die je liefhebben en een nòg beter, vrolijker, vredelievender en warm 2017.

 

 

 

Tiny keek naar…

Films en series in 2016.

De eerste film die ik dit jaar zag, in de cinema, was de nieuwste van Quentin Tarantino. Ofwel ben je fan ofwel vind je het verschrikkelijk. Ik behoor dus duidelijk bij de eerste groep: van een beetje (veel) bloed ben ik niet vies, de dialogen, de spitsvondigheden, de gitzwarte humor, de verwijzingen naar andere films, personages, gebeurtenissen: zalig.

The hateful eight zag ik op een verloren woensdagnamiddag, in een zaal vol mannen. Echt, ik was de enige vrouw. Is dat nu echt zo’n typische mannenfilm? Misschien wel, ach dan hou ik maar van mannenfilms, kan mij het schelen.

tarantino

De eerste serie die we dit jaar bekeken was de Deens/Zweedse The Bridge. We keken via Netflix, op de laptop die ik aansloot op de televisie. Want nee, een smart-tv hebben we (nog) niet. Zo gaat het dus ook. De serie zit slim in elkaar, de hoofdpersonages zijn op zijn minst gezegd bizar, zeker de Zweedse Saga Noren, die een behoorlijk autistische politie-inspecteur speelt. Ze spreken Deens en Zweeds door elkaar, maar gezien ik niks ken van die talen, merk je maar weinig verschil. Mijn fascinatie voor die talen nam er wel door toe, en af en toe begrijp je wel wat woorden.

bridge

Ik huurde af en toe een DVD in de bib van Wevelgem en de eerste in het rijtje was “Alexandra’s Project“. Nog nooit van gehoord, maar het verhaal sprak me wel aan. Steve is manager, woont in een rustige buitenwijk, is vader van twee en ogenschijnlijk gelukkig getrouwd met Alexandra. Op zijn verjaardag wordt hij gepromoveerd en een verrassingsfeestje verwachtend vertrekt hij goedgemutst huiswaarts. Daar vindt hij een leeg huis met de rolluiken gesloten en de lampen uitgedraaid. Hij verwacht eerst dat iedereen zich verstopt heeft, maar kan uiteindelijk slechts een videoband met het opschrift “speel mij af” vinden.Wat daar op staat, is een grote verrassing voor hem én voor de kijker. Dit is een low-budget film uit Australië en boeide mij behoorlijk, alleen het einde is een beetje… mwah.

alexandra

Begin maart gingen we nog eens naar de bioscoop voor The Revenant. Er werd verteld dat je die film echt in de cinema moest bekijken. Ha ja, zeker als die een Oscar wint voor Beste Cinematografie. Hij kreeg ook een Oscar voor beste regisseur en beste acteur (ons Leonardo!), maar duidelijk niet voor beste scenario. Hallo! Soms had ik echt het idee dat ik naar een verfilmd stripverhaal zat te kijken. Totaal ongeloofwaardig, veel details die van de pot gerukt leken, voorspelbaar,… Maar inderdaad, Leo speelt de pannen van het dak en heeft wellicht wel een stukje afgezien in barre weersomstandigheden.

leo-xlarge

Met de leesclub gingen we naar de nieuwste Bridget Jones. Erg ontspannend en niét de verfilming van het laatste boek, maar heel speciaal enkel voor de film geschreven. Volgens mij komt er dus zeker nog een vervolg op de film, mét terugkomst van Hugh Grant, vermoed ik. (Hoop ik – een klein beetje) 😉

bridget-jones-online-image1

 

Natuurlijk keken we ook weer naar Orange is the new black, het vierde seizoen. Wat een schitterende serie is dat toch zeg! Bij het einde van dit seizoen heb ik echt moeten huilen, maar ik verklap niks!

Verder volgde ik de spin-off van The walking dead: Fear the walking dead. Meer gepraat en minder zombies, maar toch ook spannend genoeg om elke week opnieuw te kijken.

Ondertussen is The Walking dead ook weer te zien, meteen op FOX op maandagavond. Ofwel zit ik dan laat in mijn bed of sta ik op dinsdag extra vroeg op om de opname te bekijken. Ja, zo zot ben ik dus!

fear_full_cast

Op Canvas liep ook het tweede seizoen van The Leftovers, goed gemaakt en zeer onderhoudend. Wel nogal Amerikaans. Om een beetje tegengewicht te geven, keken we ook naar de twee seizoenen van Outlander. Van deze serie heb ik alle boeken gelezen en toegegeven, de verfilming is echt de moeite. Eén van de figuranten in Schotland is trouwens een vriend van ons!

Wat keken jullie vooral in 2016, of wat heb je er van onthouden?

 

 

 

Tiny en een Kerstverhaal

Het onderstaande verhaal is echt gebeurd. Het is mijn transcript van een podcast. The Moth is een Amerikaanse langlopende serie vol waargebeurde verhalen. Omdat ik hoor dat veel mensen geen flauw idee hebben over het wat en hoe van een podcast, wou ik deze even delen.

Het verhaal werd verteld door Ed Mc Carthy, die het verhaal vertelt een paar maanden nadat zijn moeder is overleden. Hij woont en werkt tegenwoordig in Los Angeles. Als je naar de uitzending zelf (in het Engels) wil luisteren, kan dat hier.

Mijn vrienden zeiden me dat ik zeker in de cel zou belanden als ik zou inbreken in het huis. Maar het huis werd op dat moment grondig verbouwd, er was geen familie aanwezig, niemand die het huis een thuis noemde. De laatste familie in dat huis woonde er negentien jaar lang. Mijn familie. Ik herinner me nog de laatste keer in die keuken, we omhelsden elkaar. Mijn moeder biechtte later op dat ze zich schuldig voelde, omdat ze het huis moesten verkopen. Ze had er zichzelf al als grootmoeder voorgesteld, die verhalen vertelde aan haar kleinkinderen over wat er zich allemaal in elke kamer had afgespeeld. Maar Long Island, New York, was niet langer een plek voor families uit de lagere middenklasse en mijn ouders namen hun volgeladen truck, hun auto en hun schuldgevoelens mee naar St. Louis. Het leven zou daar makkelijker zijn. 

Zelf bleef ik wel in de stad, ik studeerde aan New York University en nam een extra studielening zodat ik op kot kon. Een paar maanden later ging ik bij mijn ouders op bezoek. Mijn moeder was wat afwezig, haar glimlach verdwenen en ze begon zelfs te huilen toen ze me vertelde dat ze wat dingen waren vergeten, helemaal op zolder. De nieuwe eigenaar was helaas niet bereid om te helpen. 

Er was maar één ding wat zoveel gevoelens bij haar kon losweken. De doos met alle kerstversieringen. Het meeste was destijds nog door mij en mijn broers Jimmy, Billy en Danny gemaakt: zelfs die belachelijke macaroni- en popcornslingers. Haar tranen toonden haar angst dat ze die nooit meer zou terugzien. Maar wat ze daarna zei, maakte het helemaal duidelijk: “Billy zal geen deel meer uitmaken van het Kerstfeest.”

Mijn broertje Billy was zes jaar eerder gestorven. Sindsdien hing ze al zijn zelfgemaakte slingers vooraan de boom, zodat hij er toch een beetje bij was. 

Op dat moment wist ik wat me te doen stond. Enkele weken later stond ik terug voor het huis. Ik herinnerde me hoe vaak ik vroeger mijn sleutel was vergeten en dat ik makkelijk door het kelderraam naar binnen kon, want dat was altijd kapot. Dus daar liep ik naartoe, maar tot mijn verbijstering zaten er al overal nieuwe ramen in. Ik probeerde elk raam en elke deur, maar ik kon er niet in. Ik stond daar en voelde me een echte stomkop. 

Ik stapte terug in mijn auto en voelde in mijn zak: aan mijn sleutelhanger hing, naast mijn sleutel van mijn kot, ook nog onze oude huissleutel. Ik stond terug voor de gevel, twijfelde even maar toen stak ik de sleutel in het slot, draaide hem om en ik was binnen. Vol adrenaline rende ik door de keuken, de eetkamer, de woonkamer die leeg was op wat stellingen na. Ik stopte aan de trap en keek even naar die woonkamer, die het decor was geweest van zoveel Kerstfeestjes. Ik zag de boom weer staan en mijn broers er rond: Billy kreeg een modelvliegtuigje, Danny een videospel, Jimmy kreeg GI Joe en ik een Transformer. Ik zag mijn moeder terug in de zetel zitten, naar ons kijken met een brede glimlach, beseffend hoe blij ze was om ons die pakjes te kunnen geven. Dat gevoel gaf me weer adrenaline en ik vloog de trap op, naar de zolder waar er een heleboel dozen stonden maar ook die éne, die grijze, stoffige doos. Voor mij was dit de Heilige Graal en ik pakte hem beet, liep snel het huis uit, stapte er mee in mijn wagen en reed weg. Gelukt!

Een paar blokken verder belde ik mijn moeder. Ze nam op en ik zei: “Moéder!” Ze vroeg: “Wat is er mis?” Ik wist niet wat gezegd, dus ik opende de doos, nam een handvol versiering eruit en rammelde er mee: dat klonk als Kerstmis! Ze begon meteen te huilen, maar dit waren vreugdetranen. Ik hoorde haar glimlach van duizend kilometers ver. En ze zei: “Dank je wel om Kerstmis terug te brengen.”32c7fc85dff9660c33d2655a14d3b531