Tiny’s smsjes uit de jaren tachtig

Ik zie je al kijken: wablief?

In de jaren tachtig (de vorige eeuw, jawel) waren er nog geen gsm’s. Ik had zelfs vriendinnen die thuis zelfs nog geen telefoon hadden. Er was geen internet, geen Facebook, geen Twitter. Je zou je tegenwoordig al beginnen afvragen hoe wij in ’s hemelsnaam met elkaar afspraken?

Al is de gsm zogezegd verboden in het klaslokaal, ik vermoed dat de helft van de leerlingen en studenten toch wel zitten te sms’en tijdens de les. Of te Facebooken, te twitteren, enzovoort…

Shocking: Wij deden dat ook. Een welgemeend excuus aan mijn ex-leerkrachten Nederlands en Duits die misschien wel deze blog lezen. Jullie lessen waren niet altijd even interessant. Wij, tieners, hadden serieuze problemen. En die moesten wel eens erg dringend in klas besproken worden. Tiens, maar Tiny was toch meestal braaf en stil in de klas? Er stond toch nooit een opmerking in jouw agenda: “Tiny babbelt te veel in de klas?” Inderdaad, eerder iets als “Tiny mag wat vaker haar vinger opsteken.

Maar dat ging niet! Ik was bezig! Toen al kende ik het nut van het therapeutisch schrijven (al wist ik niks van die term). Vriendinnen die raad nodig hadden, of ikzelf, schreven briefjes over en weer naar elkaar. Vaak zaten we naast elkaar, of met een bank of twee er tussen, en dan werden die briefjes doorgegeven. Gevaarlijk? Hoezo gevaarlijk? Je moest dat slim aanpakken hé. Ik ben nooit never jamais betrapt, er is nooit een briefje onderschept.

foto-21-09-16-14-59-38

Ik ben er mee begonnen in het tweede middelbaar en ben dit blijven doen. Meer nog: ik bewaarde ze allemaal. En ja, ik heb ze nog steeds. Van elk schooljaar heb ik zo’n stapel. Af en toe herlees ik die nog, ’t is soms hilarisch.

foto-21-09-16-15-01-32

Mopjes schreven we eigenlijk zelden, dit is er een uitzondering op. Het ging meestal over ons liefdesleven, over wat we hadden meegemaakt afgelopen weekend, en heel soms over huiswerk. Maar ook over muziek, onze hobby’s, over de leerkrachten, de andere leerlingen,…

foto-21-09-16-15-03-07

Vaak was het ook gewoon een makkelijke manier om af te spreken, wie ging wààr mee naar toe, wanneer gingen we waar verzamelen, wie bracht wàt mee, en zo verder. Dus ja, net hetzelfde als wat we nu allemaal sms’en naar elkaar.

Al de voorbeeldjes, die je hier ziet, zijn de brave. De ellenlange epistels over gebroken harten en liefdesadvies ga ik met niemand delen. Dochters en zonen van de schrijvers en schrijfsters lezen mee. 🙂 Nostalgisch als ik ben, zal ik ze niet weggooien. Die stapels hebben nu al zeven verhuizingen, en meer dan dertig jaar overleefd, ze kunnen er wel tegen. Wedden dat die smsjes van nu niet zo lang zullen bewaard worden? 😉

Advertenties

21 comments

  1. Whahahaha ja inderdaad, wij hadden zelfs gewone schriften ipv losse briefjes, en die heb ik nog, met songteksten ingeplakt, maar ook dagboeken die we aan elkaar meegaven en dan in de klas eventueel lazen van elkaar en dan weer terug schrijven, maar ook in onze agenda’s, dat leek alsof we serieus bezig waren met van alles te noteren terwijl we er vragen in schreven of antwoorden en zo nog veel meer, hahahaha

    X

    Liked by 1 persoon

  2. Wat leuk om te lezen dat ik niet de enige ben: Ik heb ze ook allemaal bewaard. Zo leuk hè?!
    Toen Es vorig jaar trouwde heb ik haar oude briefjes van vroeger allemaal in een brievenstandaard gedaan en mooi met cellofaan en strikken ingepakt. Ze was er zo blij mee…

    Liked by 1 persoon

  3. Grappig! En straf dat jij dat allemaal bewaart! En nog straffer:telkens weer mee verhuist! Vraag me wel af in wat voor kast van een huis jij moet wonen om dit allemaal gestockeerd te krijgen? (of woon jij in Shurgard? 🙂 )

    Liked by 1 persoon

  4. Cool. Zelf heb ik enkel de liefdesbrieven bijgehouden, en dat is toch ook goed voor een grote schoendoos vol. Als ik die nu teruglees: lachen!
    P.S.: in 1989 had ik, als verkoper, wel al telefoon in de (bedrijfs)auto. Hà!

    Liked by 1 persoon

  5. Top! ik herken zelfs mijn handschrift van 30 jaar geleden nog… pure nostalgie. Kattebelletjes heb ik niet bewaard, liefdes- en andere brieven wel. Mooie herinneringen. Danke je Tiny.

    Liked by 1 persoon

  6. En gemengd onderwijs… wow.. ik heb normaal gezien ook nog ’t een en ’t ander. Zo schreef ik een vakantiemaand lang elke dag een servette vol.. bij thuiskomst van onze reis, een dagboek voor mijn vriendin. Of op lege inktvullingen.. mixed tapes gaven we ook door 😉

    Liked by 1 persoon

    1. Gemengd? Niet echt. Ik zat op een meisjesschool en pas in het vijfde jaar kwam daar één jongen bij. Dat jaar bleef ik zitten en het kaar erop werd gemengd. Toen zat ik ineens met ook vijf jongens in de klas. Wat een shock! 😀

      Like

  7. Maar zo schoon!!!!
    Mijn generatie zat zo’n beetje in de overgangsperiode: ik had pas een gsm op mijn 18e maar sommige van mijn klasgenoten al eerder. Wij schreven dus ook briefjes naar elkaar en sommige daarvan heb ik bewaard. Zo leuk he 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s