Tiny bij de radioloog

Het is belachelijk.

Een typische blessure voor mensen van middelbare leeftijd die weinig sporten“, zo zei de radioloog. Middelbare leeftijd?? Sorry, maar dan ga ik liever naar de gynaecoloog, die zegt tenminste dat ik een jong veulen ben.

Afgelopen vrijdag leverde ik materiaal en software bij een klant in Brussel. Een volledig blinde Franstalige mevrouw. Na de installatie van haar scanner, zocht ik haar papieren en dacht ik: “Oh ik heb ze in de auto laten liggen zeker?” Dus ging ik twee etages lager, de straat over, in mijn auto zoeken. Ik vond ze niet. Net toen ik de auto sloot, bedacht ik hoe stom ik was: ik had de papieren als test even tussen de scanner gelegd. Vlug weer terug naar de woning van de klant, ik stak snel de straat over, hup hup, op een drafje. Tot ik ineens – knàl – geraakt werd in mijn kuit, zo leek het.

Je kent dat misschien: een nachtelijke kramp in je kuit, vreselijk pijnlijk, maar meestal gaat dat over door je tenen te strekken en wat te wrijven. Hier dus niet. Ik kon er niet meer op lopen, het deed afschuwelijk veel pijn. Dus strompelde ik terug naar dat appartement, kroop op handen en voeten de twee trappen weer op en ging verder met de levering. Daarna kroop ik op mijn gat de trap weer af en belde in de auto naar mijn vriend. “Zeker een verrekking, misschien een spierscheur”, zei hij.

De dag erna was de pijn nog niet minder, gelukkig heeft mijn huisarts ook op zaterdag spreekuur. Al strompelend ging ik binnen. “Het is niet voor een zere keel, denk ik”, zei hij nog.

Twee dagen en een echografie later is het een flinke spierscheur en blijf ik een tijdje aan huis gekluisterd. Ik waggel in huis wat rond, maar moet vooral rusten, been omhoog, ijs leggen. Boeken lezen! Films kijken! Netflix!

Maar vooral verveling, vrees ik. Ik heb geen zittend gat, zo zeggen we dat. Nu moet ik wel blijven zitten, ik kàn ook niet veel anders. Autorijden mag/kan ik ook niet. Babbelen en schrijven wel, gelukkig.

Ooit heb ik mijn enkel verzwikt tijdens een Halloween-spel. Ik kwam toen midden in de nacht op de spoedafdeling terecht, verkleed als vampier in bruidskledij, vol fake bloed en wit geschminkt. Ook al zo’n belachelijk voorval: ik was gewoon van een golfbreker op het strand gelopen en verkeerd terecht gekomen.

Blijkbaar heb ik nu een sportblessure (tenniskuit) zonder te sporten. Je moet het maar kunnen hé. Een wijze les: beter terug gaan sporten om mijn spieren wat te trainen en zo minder kans te maken op dergelijke banale ongevallen.

calfrupt_2

 

 

Advertenties

26 comments

  1. Ach, troost je:
    Mijn zus heeft een tenniselleboog. Ze heeft nog nooit getennist.
    Mijn broer heeft een voetbalknie. Hij heeft nog nooit gevoetbald.
    Ik heb een geslachtsziekte. En ik heb verdorie nog nooit geslacht.

    Om maar te zeggen: beterschap. Geniet van de plotse vrije tijd, ook al dien je hem enigszins passief door te brengen. Echter, voor één keer roest rust niet, wel integendeel.

    Liked by 1 persoon

  2. Spieren moeten gebruikt worden he? Bij mij helpt extra magnesium tegen spierkramp.Zo nu en dan eens een tabletje Mg en nooit meer last. Het mg gehalte in groente is wat verlaagd door de landbouw schijnt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s