Tiny en Jean

Nee, jammer genoeg heb ik geen foto van hem. Ik durfde niet. En het moment was er niet naar.

Ik schreef over ons telefoongesprek, toen ik een compliment van hem kreeg. Twee dagen later volgde de ontmoeting.

Jean is geboren en getogen in Quaregnon. Hij is 87. De eerste zes maanden van zijn leven had zijn moeder het verschrikkelijk lastig: hij wou maar niet slapen. ’s Nachts na een uur of drie, vier was hij al terug wakker, had honger, huilde, of lag gewoon wat te vertellen. Van alles deed ze om hem  maar te laten slapen, niks hielp. Na zes maanden gaf ze de pogingen op: hij groeide goed, was gezond, alles was in orde met baby Jean.

Toen hij bijna vijftig was, ging hij toch maar eens naar de dokter. Iedereen zei hem dat het niet normaal, niet gezond was, dat hij zoveel werkte en amper sliep. Hij ging naar de specialist in Valenciennes, deed zijn verhaal. Toen hij was uitgesproken, zei de dokter: ‘Bon, Jean, tot zover deze consultatie, ga maar naar huis.’ Jean keek hem vragend aan. ‘Je bent gezond, je doet aan sport, je werkt graag en veel, je eet goed, je drinkt of rookt niet, je hebt geen lichamelijke klachten. Het zit zo: jij behoort tot die luttele vier procent van de wereldbevolking die genoeg heeft aan drie of vier uur slaap. Je hebt er geen last van. Wel, doe zo voort.’

Jean vertelde mij dat hij kinesist was geweest en dat hij dat beroep meer dan vijftig jaar actief heeft beoefend, met alle plezier. Hij doceerde ook aan de hogeschool en combineerde dat met zijn praktijk. Tot hij na zijn zeventigste steeds minder begon te zien en moest stoppen.

We hadden het samen over mensen helpen: hij als kinesist, ik eerst als opvoedster en nu bij mensen met een visuele beperking. Hoe we daar allebei energie van krijgen, van dat contact. We zetten mensen op de goeie weg, we zien hen beetje bij beetje meer onafhankelijk worden. En dat doet ons deugd.

Het klikte tussen ons. Normaal gezien blijf ik nooit zo lang bij een klant zitten, maar ik had nog tijd voor mijn volgende afspraak en het was een aangename mens, geen zaag. En ja, natuurlijk mocht ik even naar het toilet. ‘Excusez moi, het is hier een oud huis, ik woon hier niet, maar ben hier op mijn gemak om te lezen, tv te kijken en te telefoneren. Ik heb nog een ander huis, een mooier. Dus ja, het toilet is behelpen: de spoeling is kapot, maar kijk: ik heb hier een emmer water, een kom met schoon water om uw handen te wassen, en hier is zeep en een propere handdoek.’ En daar durfde ik wel een foto van nemen…


‘Hoe moet ik u noemen, madame of mademoiselle?’ Meestal is dit een oude truc om te weten of je nog single bent. Maar Jean was me voor: ‘Ach tegenwoordig vindt men dat niet meer belangrijk, maar vroeger moest je soms nog mademoiselle zeggen tegen een oud besje van zeventig die nooit getrouwd was.’ Ik zei hem: ‘Zeg maar Tiny.’ Waarop hij natuurlijk meteen aimabel: ‘Zeg dan tegen mij maar Jean.’

Na ons gesprek namen we afscheid: misschien tot nooit meer? ‘Je vous souhaite une bonne journée et une belle vie, Tiny.’ Wat moet je daarop zeggen? Ik wenste hem een verdere goeie gezondheid en mooi bestaan, en dat hij gerust nog eens mocht bellen als hij nog vragen had over zijn toestel. Ik zag zijn ogen vochtig worden achter zijn getinte brillenglazen en hij vroeg of hij me voorzichtig een kus op de wang mocht geven. ‘Mais oui, Jean‘, zei ik en hij gaf me een beleefde doch innige knuffel en een oudemannenzoen.

 

Advertenties

24 comments

  1. Warm verhaal, M. ! Je weet van aanpakken met mensen, de job van maatschappelijk assistent was één van mijn ‘dromen’ op mijn achttiende, maar was geen optie.
    Dat toiletbezoek zou ik hebben overgeslagen, denk ik. De vierde boom van links in de Koolkerkse Steenweg zou voor één keer een alternatief zijn geweest :).

    Liked by 1 persoon

    1. Ik ben erg blij dat ik geen maatschappelijk accident geworden ben. Dan verwachten (eisen) mensen haast dat je ze helpt en heb je een heel andere relatie. Denk ik.
      Wat een voordeel hebben jullie mannen toch hé. Er stonden niet zoveel struiken in Quaregnon waar ik me kon verschuilen…. 🙂

      Liked by 1 persoon

      1. Dan hebben de dames in India het toch een stuk makkelijker. Die stuipen zich middenin het straatbeeld boven een rioolputje, heffen de rokken een beetje op, en laten gewoon alles lopen (hebben we echt meegemaakt, niet dat R. het deed, wel een andere jongedame die zich niets aantrok van de andere mensen die ondertussen langs haar wandelden…)

        Like

  2. Tiny, ik wist niet dat jij zo’n werk deed! Ik kan me er iets bij voorstellen dat je klanten iets hebben aan een aangename stem: als zien wegvalt worden andere zintuigen belangrijk.
    Hebben jullie een website waar producten die het leven van slechtzienden aangenamer maken te bekijken zijn? Je mag de link zeker doorsturen, ben zeer geïnteresseerd.

    Liked by 1 persoon

      1. Vroegbegeleiding hebben wij gehad van Ganspoel.
        Kadeeke is ondertussen achteneenhalf en zijn handicap is zo meervoudig complex dat er weinig of geen hulpmiddelen voor zijn visus geboden kunnen worden.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s