Tiny’s enige echte vakantiejob

Vorige keer vertelde ik over mijn vakantiejob die uitmondde in vrijwilligerswerk op de radio. Niet betaald, wel dikke fun, tien jaar lang.

Maar de zomer voor ik ging studeren, heb ik wel een échte vakantiejob gehad. Ik wou wel eens wat verdienen en mijn doel was een elektronische typemachine. Daar droomde ik al jaren van. Nee, ik lach niet.

elektronische-schrijfmachine-brother-ax10

Nu dus nog enkel op 2dehands te vinden…

Via vrienden van mijn ouders mocht ik gaan proberen in een winkel van kinderkledij in Blankenberge. Oooh, kinderkledij! Zo leuk! Kindjes helpen passen in mini-outfits, leuke combinaties uitzoeken, zwangere dames op weg zetten voor hun eerste kleertjes,… Ik zag het helemaal voor me. In september zou ik voor opvoedster gaan studeren, dus ja, iets met kindjes was echt iets voor mij.

De eerste probeerdag viel reuze mee: de baas bleek een aangename man te zijn, het loon niet slecht, de winkel schoon en goed bereikbaar met de trein.

Toen ik op 1 juli mooi op tijd verscheen voor mijn eerste werkdag, was de baas nergens te bespeuren. Zijn vrouw bleek een nuffig, kirrend, zonnebankbruin dametje die graag bevelen uitdeelde en zelf vooral bezig was met telefoneren en haar nagels vijlen. De solden zouden beginnen en ik moest alles voorzien van prijskaartjes.

Wat ik nog niet gezien had, waren enkele grote rekken vol omajurken. Omajurken van dit genre:

omajurken

Op de etalageruit prijkte de trotse melding “tot maat 58” en nee, dat ging niet over kindermaten. “Verkopen wij die ook?”, vroeg ik nog onschuldig. Blijkbaar wel en die dingen waren ook erg populair.

In die maand heb ik meer soepjurken verkocht dan kinderkleding. Eigenlijk heb ik er amper kindjes gezien. Mevrouw ging soms lekker zonnen op het strand terwijl ik alleen stond in de winkel. Héél véél Franstaligen ook en nog véél erger: Luxemburgers. Niks tegen die mensen, maar dat taaltje tussen Frans en Duits, daar verstond ik de ballen van. Vooral de bedragen waren een probleem, ik ben al niet zo goed met cijfertjes. Toen moest ik vaak nog korting berekenen, wat al helemaal een probleem was, zelfs met een rekenmachine. En die bedragen dan nog gaan vertalen naar het Frans, oh oh! Het was een ramp. Ik sleepte me elke morgen naar de winkel.

Daarna: nooit meer een vakantiejob gehad. Een grondige hekel gekregen aan cijfers in het Frans. En omajurken mogen nu wel hip zijn, maar in mijn kast zullen ze niet hangen.

Advertenties

13 comments

  1. Ik heb ook ooit eens zo’n bedrieglijke vakantiejob gedaan voor drie dagen. Was in Knokke op het strand, “Ijsco, choco glacée” moeten roepen terwijl ik met een koelbox aan een rolluiklint rond mijn nek liep. De opdrachtgever was een immo-kantoor die hierin een mooie bijverdienste zag. Echt abominabele werkomstandigheden, meer dan tien uur werken per dag, na de eerste dag was ik verbrand in de zoveelste graad, mijn ‘baas’ zou er nog niet aan gedacht hebben zonnecrème te voorzien. Na die drie dagen heb ik er de brui aan gegeven, en vond een andere vakantiejob, die ik zeven jaar deed in de vakantie…

    Like

      1. Als ik eraan terugdenk, voel ik nog altijd het rolluiklint in mijn nek… Voor die opdrachtgever kostte het niks (ijs uit de supermarkt), wat kon het hem schelen wat de werkomstandigheden waren… En als het eens slecht weer was, werden de gastjes gewoon terug naar huis gestuurd (verdienden ze niks)

        Like

  2. Mijn vakantiejob was aan de kassa bij GB. Ik deed 8 uur per dag.. maar ze splitsten dat toen in twee. Dus van 9 tot 13 en van 16 tot 20 of 17u tot 21.. Maw.. ik was een ganse dag kwijt en verdiende toch maar voor 8 uurtjes 😦
    Ik deed het werk wel graag, maar leuk vond ik die shiften echt niet!

    Like

    1. Trouwens, zelf deed ik als Oost-Vlaamse vele jaren vakantiejobs in een hotel aan de kust. Mijn eerste kennismaking met het West-Vlaams: “Ga maar ’t salon debarrasseren, en vergeet de cendriers niet”… Ik hoorde het in Keulen donderen! Verder wel heel toffe ervaring.

      Liked by 2 people

  3. Nou zeg, dat was dus een tegenvaller en vervelende associaties blijven je je hele leven achtervolgen, klopt dus hier ook weer.. haha.
    Ik had een vakantiebaantje in een speelgoed- annex huishoudelijke artikelen winkel op het dorp, vlak naast ons huis. Blij dat ik eindelijk mocht, ik was 15 jaar. Tijdens de lunchpauze kon ik gewoon naar huis, maar na een snelle boterham en iets te drinken vloog ik weer terug naar de winkel, zo leuk vond ik het. Vooral cadeautjes inpakken vond ik enig. Maar… ik werd teruggestuurd haha, die lunchpauze moest ik dus echt thuis blijven..

    Like

  4. Ik plukte tomaten van vijf uur ’s morgens tot rond een uur of één ’s middags. (Omdat het toen in de serres al +50 °C was.) Daarna: vrij!
    Van mijn eerste maandloon kocht ik de tweedehands crossbrommer van mijn vakantiejobbaas. Had-ie meteen zijn geld weer terug. 😀

    Wat jouw vakantiejob betreft: mij niet gezien. Cijfertjes, winkels en onverstaanbare klanten: de gruwel.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s