Tiny wou kapster worden

Toen ik klein was, deed ik niet liever dan het haar van mijn poppen in een nieuwe coupe knippen. Jammer genoeg was het resultaat dan vaak een kort verknipt jongenskopje…

Ook aan mijn eigen haar was ik steeds aan het prutsen, en ja, ook met schaar. Wat dan meestal gevolgd werd door een verplicht bezoek aan de enge kapper die mij een gemillimeterd kapsel knipte en ik steeds meer op een jongetje leek. Vreselijk. Eigen schuld natuurlijk ook, want ik knipte er zelf ook niet naast.

Mijn vriendin had lang haar. Maar echt super lang, tot aan haar bips. Fantastisch vond ik dat en voor mij het ultieme droomkapsel. Toen ze begon te puberen was dit geen mode meer en knipte ze het kort. Ik zei haar dat ze er héél mooi mee stond (en dat was ook zo) maar eigenlijk vond ik het verschrikkelijk jammer.

hair

Nee ik mocht geen kapster worden. Ik had te goeie punten en mocht naar de gewone humaniora, Latijn studeren en zo. Niet naar de beroepsschool een eindje verderop, want ach ik was daar echt wel te slim voor. Wat zou ik dan allemaal kunnen worden later? Verpleegster misschien? Lerares? En als ik heel erg mijn best doe in de muziekschool, misschien wel zangeres?

Jaren later bestudeerde ik hoe échte kappers knipten en mocht ik af en toe het haar van mijn vader bijknippen. En het haar van een mede-student op wie ik verliefd was – hé, ik heb die nooit meer terug gezien na die knipbeurt. Bizar. 😉

De puntjes bijknippen van vriendinnen met lang haar ging goed hoor. Ik kocht intussen ook een echte professionele kappersschaar. En ik snij altijd mijn eigen euh… frou-frou. Pony voor de Hollanders. Bangs in het Engels.

roodhaar

Aan het haar van mijn zoon ging ik niet zelf beginnen, die zat geen seconde stil en schreeuwde moord en brand. Na enkele kappers uitgeprobeerd te hebben, vonden we een superlieve kapster op honderd meter van ons huis. Probleem opgelost.

Vanaf zijn veertiende of vijftiende kwam er geen kapper meer aan te pas. Hij liet het groeien, metalstyle, of liever Viking style.

2016-06-05 12.31.00

Dit weekend kwam hij nog eens mee naar Wevelgem, al maanden geleden. Ik mocht zijn haar borstelen, er een vlecht in leggen, product op doen voor de puntjes, een man-bun, een minivlechtje maken: zàlig. Ik knutsel zo graag met haar en dat van mijn zoon is echt de max: dik en lang en veel. Okee, hij is misschien de belichameling van “langharig, werkschuw tuig” zoals die in de jaren zestig al betiteld werden, maar van mij mag hij best zijn haar laten groeien, zolang hij het maar verzorgt. En zolang mama er af en toe eens mee mag frutselen…

Advertenties

13 comments

  1. Aan mijn haar zou je niet te veel werk hebben. Even met de stofvod over mijn schedel wrijven, en klaar is de kapper :)!
    Het heeft heel lang geduurd voordat ik weet welke richting ik wou uitkiezen. En, ééns ik het wist, bleek dit geen optie. Jammer, want een groot deel van je leven ‘leef’ je in je beroep.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik prutste ook graag aan andermans haar, maar bleek daar absoluut geen talent voor te hebben… Ik laat het dan ook met plezier over aan de mensen die er wat van kennen. Mooi haar heeft je zoon trouwens!

    Liked by 1 persoon

  3. Hehe zo herkenbaar. Die trollen die vroeger zo populair waren als speelgoed waren bij mij allemaal kortgewiekt en ook de froefeoe hing altijd schots en scheef! Groetjes Kim

    Liked by 1 persoon

  4. Ik knipte de froufrou van mijn broer, enkele dagen voor zijn eerste communie, en omdat hij het niet goed vond werkte hij het zelf wat bij. Ons moeder was héél content!
    Later bij mijn jongens: coupe tondeuse. Nu mag dat niet meer 😉
    Hier spaart de oudste ook voor een man-bun, en intussen foefel ik naar hartelust met elastiekjes, minivlechtjes en af en toe wat puntjes bijknippen. Heerlijk!

    Liked by 1 persoon

  5. Ik kom uit een kappersfamilie 🙂 Mijn grootmoeder, mijn mama, mijn groottante, mijn nicht.. en nu mijn jongste zoon. Zelf mocht ik van mijn mama ook geen kapster worden. Ze vond ook, dat ik moest gaan studeren.

    Als kleutertje heb ik zo eens het haar geknipt van alle kindjes in mijn klas. Ik heb een week met mijn neus tegen de muur moeten staan op kantoor van de directrice :-/

    Weet je.. toen mijn zoon voor kapper ging en ik telkens mee moest al model, heb ik heel veel opgestoken over het kappersberoep en ik kreeg toen ook heel veel zin om het zelf aan te leren. Weet je dat ik nu soms nog loop te denken of ik niet opnieuw naar school zou gaan.. om kapster te worden 🙂

    Liked by 1 persoon

      1. Goh.. ik word er niet jonger op! Tegen dat ik klaar ben met de opleiding ben ik de zestig voorbij 😦
        Tenzij ik een spoedcursus zou volgen, maar die zijn gewoon onbetaalbaar.

        Like

  6. Toen mijn jongste niet op haar plek bleek te zijn in de richting handel en ik wel wist dat iets praktisch meer voor haar zou zijn, heb ik ze voorzichtig in de richting van het kappersberoep willen sturen. Helaas heeft het niet gepakt 😦
    Ik zou wat graag een kapster aan/in huis gehad hebben. Een keer meer en (hell wat zijn kappers duur!) goedkoper aan mijn kopke laten prutsen leek me hemels!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s