Tiny & the P’s – Plato WE-300: musiceren

Enkele keren per jaar organiseert Plato van Platoonline een writer’s challenge, waar iedereen kan aan meedoen.

De bedoeling is een verhaal te schrijven in exact 300 woorden. Het opgegeven onderwerp mag in het stuk niet vernoemd worden. Schrijven doet ieder op zijn eigen blog. Daarna zet je de link van je blog bij Platoonline in het reactieveld.

Nu ben ik niet vies van een uitdaging en ik las al verschillende keren mee, maar deed er zelf niks mee. Omdat het ‘verplichte onderwerp’ nu wel héél dicht bij mijn leefwereld komt, ga ik er op in.

Humos_Rock_Rally2-550x200

Tiny & the P’s, dat was de naam waarmee we ooit wel op de affiche van Torhout/Werchter zouden staan. We waren achttien, negentien en hadden een repetitiekot op de zolder van de drummer. Elke week sleepten we met versterkers en kabels naar driehoog. De gitarist kon er amper rechtop staan en springen van enthousiasme werd beloond met een dikke bult achteraf. 

Piet, Pim en Patrick speelden al een tijdje samen voor wij er bij kwamen. Met enkel drum, gitaar en bas werd er vooral veel gejamd maar echte nummers hadden ze niet. Mijn vriendje wou ze wel eens een lesje songschrijven leren en bracht mij mee als zangeres. Enige weken later zou daar ook nog een toetsenist, Pierre, bij komen. Ook de naam van mijn toenmalig vriendje/gitarist begon met een P – en bàm, we hadden een groepsnaam.

We namen onze liedjes op, ouderwets met een cassetterecorder en werden overmoedig. We stuurden onze demo op naar de redactie van HUMO, in de ijdele hoop de Rock Rally te winnen en zo beroemd te worden.

Toen een paar maand later de verlossende brief kwam, dat we geselecteerd waren voor de preselectie, kon ons geluk niet op! In ons hoofd hadden we al gewonnen.

1507895

De zaal van de Cactus Club zat afgeladen vol. We waren allemaal op van de zenuwen en moesten heel de avond wachten, want we speelden als voorlaatste. Het dak ging er af. Iedereen was laaiend enthousiast en het publiek scandeerde mijn naam: Tiny! Tiny! Ze riepen om een toegift, maar dat mocht jammer genoeg niet. Toen we het podium afstapten, kwamen er enkele jonge meisjes naar onze gitaristen en vroegen een handtekening! Eeuwige roem zou ons deel worden.

Helaas. De recensenten van HUMO gingen daar niet mee akkoord en niemand heeft sindsdien nog iets van Tiny & the P’s gehoord.

 

PS: Er is een dun lijntje tussen waargebeurd en fictie. 🙂

 

 

 

Advertenties

17 comments

  1. Wel, fictie of geen fictie, het heeft in elk geval een heel bijzonder verhaal opgeleverd.
    Er er IS natuurlijk een kans dat die bulten op zolder wel degelijk waar zijn toch?
    Hoe dan ook: een heel leuke WE. Van mij mag je zo weer meedoen, mits het onderwerp
    je aanstaat natuurlijk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s