Tiny’s jukebox

Yeah, I wish…

Daar kan ik alleen maar van dromen. Vorig jaar waren we ergens op een druilerige dag in een cafeetje in Frankrijk beland en ik kon mijn geluk niet op toen daar een jukebox stond. Ik werd nog blijer toen de cafébaas zei dat hij nog werkte en dat ik gerust mocht plaatjes spelen. ’t Was zelfs voor niets! 🙂

Jammer genoeg zaten er alleen maar Franstalige nummers in en sorry Francofielen, maar ik heb écht niks met die taal. Het is een noodzakelijk kwaad. Ik koos voor Hélène van Roch Voisine, omdat dit toch half in ’t Engels is. En daarna nog voor Aline van Christophe, een tearjerker van formaat, waar ik destijds alleen maar zot van was omdat ik er op slowde met een jongen met dezelfde naam (niet Aline!). En waar ik dus een boon voor had. (Voor die jongen, niet die zanger.)

Maar ik wou iets anders zeggen. (Voor diegenen die dachten dat ik een blogdip zat, think again.)

Sinds we nieuwe meubels hebben, die groot genoeg zijn om er van alles in te moffelen, heb ik mijn platencollectie van de zolder kunnen halen en al mijn platen in de kast onder de platenspeler kunnen stoppen. Héérlijk. De radio speelt hier amper, maar de platendraaier doet overuren.

Ik heb ze niet geordend op alfabet, maar eerder van hard naar zacht. Dat wil zeggen dat aan de linkerkant de hardrock- en metalLP’s staan (vooral van mijn lief, maar ook een paar van mij: Motörhead, AC/DC, Iron Maiden, de oude garde, weet je wel) en hélemaal aan de rechterkant de super softe. Nederlandstalig. Schaamtelijk. Nederlands in de zin van Hollands. Rob De Nijs, maar ook Lenny Kuhr, Martine Bijl, en zelfs Benny Neijman.

Soms grabbel ik er een random plaat uit, deze keer een beetje meer naar links maar niet té. En kijk, wie we daar hebben:

2016-05-21 11.56.50

The Boss himself, ofwel Bruce Springsteen. Ik heb zijn pronkstuk in mijn collectie: Born in the USA. Toevallig vind ik dat een fantastische plaat. De bekende hits zoals het titelnummer en Dancing in the dark staan er op, maar ook pareltjes zoals My hometown en vooral I’m on fire.

Jarenlang hebben vriendinnen en ik gelachen om de eerste zin van het nummer Working on the highway. Luister even mee, hij zingt toch “Fridaynight, pindakaas….”?

Er zat géén hoes met de teksten bij de plaat, dus we hadden er allemaal het raden naar en zongen vrolijk van pindakaas. 🙂

Leuk blogje? Laat me dat even weten, want ik heb nog genoeg LP’s om een Tiny’s jukebox deel 2 tot en met 100 te maken…

Advertenties

28 comments

  1. Hij zingt effectief ‘pindakaas’ 🙂 !
    Doe me zo’n opdrachten niet meer aan, want mijn oren fluiten nu voor gek…
    Geen blogdip? De vorig logje zal de verkeerde indruk gegeven hebben, dan. Hoe dan ook: aan bloggen hangt geen verplichting – je doet het als je er zin (of: ‘goestienge’) in hebt.

    Like

      1. OMG omdat ik zo zot van hem was/ben….Ik was smoor op die man en draaide zijn muziek grijs en zwart, geld zou ik geven om hem nog eens te zien

        Liked by 2 people

  2. Hebben wij eens niet gezegd van een blogmeet met plaatjesdraaien te organiseren ? Ik zou dat direct ineenboksen ware het niet dat de onontbeerlijke boxen van de platendraaier hier zo versleten zijn als iets …

    Like

  3. Zeker een leuk logje. Kijk, Benny Neijman ? Verdemme zeg, nu zit dat in mijn hoofd. Dat is toch den dienen van “een vrijgezel gaat pas slapen” en die superzoete “maar waarom fluister ik jouw naam nog ?”. Ik schud even met mijn hoofd en ga over naar de boss.
    Fridaynight pinnakaas fresh out of work… hoor ik !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s