Maand: mei 2016

Tiny’s impressies van Lissabon

Ziezo, we zijn weer terug.

Even een kort overzichtje. Ik kan je natuurlijk overdonderen met massa’s foto’s maar laat ik me wat beperken tot de feiten en onze persoonlijke indrukken en hoogtepunten.

Tegenwoordig logeren wij vaak ergens met Airbnb, ideaal als je niet te veel wil betalen en toch goed wil slapen. Ook nu hadden wij een toffe locatie gevonden, midden in de wijk Alfama, vol restaurantjes en kleine rustieke straatjes.

Voila, ons uitzicht en ons straatje. Vlakbij het Pantheon.

In Lissabon kun je eigenlijk niet verdwalen. Loop je naar beneden, kom je uit aan de Taag. Er zijn bovenaan tal van uitzichten, zodat je je wat kan oriënteren. Een stratenplan heb ik niet gebruikt.

Op de onderste foto rechts zie je een park en aan beide kanten daarvan was er net de jaarlijkse boekenbeurs aan de gang. Even groot als onze boekenbeurs, maar dan in open lucht. Zàlig. Tenminste, als je kan lezen in het Portugees. Want de boeken in het Engels of andere talen waren er amper te vinden.

Elke ochtend gingen we ontbijten bij nonkel George. Een koppel van 65+ die al meer dan 35 jaar hun café open houden en daar veel plezier aan beleven. Een handje vol toeristen en lokale passanten komen er hun espresso drinken. Wij betaalden minder dan een euro voor een koffie en 1,50€ voor toast met boter en confituur of een croissant.

In Lissabon kun je overal lekker eten voor weinig geld. Ga niet naar de plekken waar super veel toeristen zitten, maar durf gewoon binnen gaan in een duister ogend restaurantje met vriendelijke mensen. Heerlijke vis!

Natuurlijk kun je niet buiten een avond met fado-muziek. Ik boekte voor mijn vriend’s verjaardag een avond bij Sr. Fado. De nummer één op Tripadvisor en dat was er aan te merken. Je komt bij hen in de huiskamer zitten, de dochter serveert het menu (keuze tussen vis of vlees) en na het eten neemt papa de gitaar, moeder komt uit de keuken en zingt ook mee. Een unieke ervaring.

Ik ben in elk geval aan mijn tienduizend stappen per dag geraakt. Dubbel zoveel zelfs, met pieken van bijna dertigduizend de eerste dag! Hoeveel we dus ook gegeten en gedronken hebben, ik ben geen kilo bijgekomen, goed hé!

Want we deden heel wat uitstapjes: naar Torre de Belem, Monasterio de Jeronimo, Castelo de San Jorge, met de ferry naar Cacilhas,…

De voorlaatste dag was het weer een beetje bewolkt en besloten we naar het moderne gedeelte te gaan, met de metro. Parque das naçoes werd gebouwd ter gelegenheid van de Expo 98 en staat bekend voor zijn ultramoderne architectuur. Je vindt er ook het shoppingcenter Vasco Da Gama – vooral de Foodcourt is de max!

Nog een paar praktische tips:

  • neem goeie schoenen mee: veel heuvel op, heuvel af, kleine kasseitjes die niet altijd even recht liggen en glibberig als het geregend heeft.
  • zolang je in het historisch centrum blijft, is alles te voet te doen. Maar als je wat verder wil, neem je de metro of de trein. Handig en goedkoop.
  • de overzetboot is ook niet duur, als je de stad eens van een andere kant wil bekijken. Mooi zicht op de brug ook!
  • van en naar de luchthaven kun je een taxi nemen (tussen de 10 en 15€) maar ook de metro rijdt er naar toe.
  • Tram 28 namen wij niet: je metrokaart is er niet op geldig en we zagen vooral veel trams die stil stonden, omdat ze de stilstaande auto’s niet konden passeren.
  • Neem geen dure en vervuilende ‘tuk-tuk’ maar huur zoals wij eens een ‘Twizzy’, een elektrische auto met ingebouwde gps en uitleg. Je doet een rondrit die je zelf kiest, of je betaalt per uur en rijdt waar je wil. Erg leuk om te doen. Kijk op Lisbon Eco Tours voor een filmpje en info.  Een tuk-tuk kun je wel doen als je met vier of meer bent, je kan ook voor een elektrische variant kiezen.
  • Als je naar Sintra wil, moet je met de trein. Er staan echter lange wachtrijen voor de tickets, dus kom vroeg naar het station als je die wil vermijden!

Nog een paar tourist traps, te vermijden dus:

  • veel restaurants rekenen het brood, olijven, kaasjes meteen aan. Ze komen het brengen als je een drankje bestelt, maar als je er niet van eet, of je stuurt het terug, hoef je niet te betalen.
  • als je een auto huurt, proberen de zogezegde ‘parkeerwachters’ je geld af te troggelen om je te gidsen naar een parkeerplaatsje. Dit is niet officieel, maar ze zijn zéér hardnekkig.
  • Wil je een koffie drinken, maar ben je niet zo voor die minivingerhoedjes espresso? Vraag dan een “abatanado” of een “galao” als je een latte wil.
  • Koop geen pasteis de nata bij de overpopulaire ‘Pasteis de Belem’ maar gewoon bij de bakker of de pasteleria. Je betaalt de helft van de prijs en ze zijn even lekker. De andere taartjes trouwens ook!

Eigenlijk had ik deze trip amper voorbereid. Ik wou de controle eens overgeven aan mijn vriend, maar die had ook niet veel voorbereid, haha. Maar we hebben wel de indruk dat we heel veel van Lissabon hebben gezien en beleefd. Misschien niet alle typische dingen, maar dat proberen we soms ook wat te vermijden. Het is zeker een toffe stad om nog eens terug te gaan!

 

Tiny’s jukebox

Yeah, I wish…

Daar kan ik alleen maar van dromen. Vorig jaar waren we ergens op een druilerige dag in een cafeetje in Frankrijk beland en ik kon mijn geluk niet op toen daar een jukebox stond. Ik werd nog blijer toen de cafébaas zei dat hij nog werkte en dat ik gerust mocht plaatjes spelen. ’t Was zelfs voor niets! 🙂

Jammer genoeg zaten er alleen maar Franstalige nummers in en sorry Francofielen, maar ik heb écht niks met die taal. Het is een noodzakelijk kwaad. Ik koos voor Hélène van Roch Voisine, omdat dit toch half in ’t Engels is. En daarna nog voor Aline van Christophe, een tearjerker van formaat, waar ik destijds alleen maar zot van was omdat ik er op slowde met een jongen met dezelfde naam (niet Aline!). En waar ik dus een boon voor had. (Voor die jongen, niet die zanger.)

Maar ik wou iets anders zeggen. (Voor diegenen die dachten dat ik een blogdip zat, think again.)

Sinds we nieuwe meubels hebben, die groot genoeg zijn om er van alles in te moffelen, heb ik mijn platencollectie van de zolder kunnen halen en al mijn platen in de kast onder de platenspeler kunnen stoppen. Héérlijk. De radio speelt hier amper, maar de platendraaier doet overuren.

Ik heb ze niet geordend op alfabet, maar eerder van hard naar zacht. Dat wil zeggen dat aan de linkerkant de hardrock- en metalLP’s staan (vooral van mijn lief, maar ook een paar van mij: Motörhead, AC/DC, Iron Maiden, de oude garde, weet je wel) en hélemaal aan de rechterkant de super softe. Nederlandstalig. Schaamtelijk. Nederlands in de zin van Hollands. Rob De Nijs, maar ook Lenny Kuhr, Martine Bijl, en zelfs Benny Neijman.

Soms grabbel ik er een random plaat uit, deze keer een beetje meer naar links maar niet té. En kijk, wie we daar hebben:

2016-05-21 11.56.50

The Boss himself, ofwel Bruce Springsteen. Ik heb zijn pronkstuk in mijn collectie: Born in the USA. Toevallig vind ik dat een fantastische plaat. De bekende hits zoals het titelnummer en Dancing in the dark staan er op, maar ook pareltjes zoals My hometown en vooral I’m on fire.

Jarenlang hebben vriendinnen en ik gelachen om de eerste zin van het nummer Working on the highway. Luister even mee, hij zingt toch “Fridaynight, pindakaas….”?

Er zat géén hoes met de teksten bij de plaat, dus we hadden er allemaal het raden naar en zongen vrolijk van pindakaas. 🙂

Leuk blogje? Laat me dat even weten, want ik heb nog genoeg LP’s om een Tiny’s jukebox deel 2 tot en met 100 te maken…

Tiny is even stil

 

Omdat het soms zo belachelijk lijkt, nog een review, nog een foto van waar we afgelopen weekend waren,…

Nog eens klagen over de zoon die niet vooruit gaat en elke week een nieuwe hobby heeft, maar geen werk. Of dat hij zijn afval vergeet buiten te zetten. En geen nieuw kot zoekt terwijl zijn contract eind juni afloopt.

Ik zou er een klaagblog van kunnen maken, zoals je tegenwoordig veel ziet.

Of zou ik eens wat stoefen over onze renovatie van de woonkamer? Pff, eigenlijk hangt er gewoon een nieuwe laag verf op en staan er nieuwe meubels en hangt er nieuwe verlichting. En dan? Heb jij daar iets aan, vraag ik me af.

 

Misschien moet ik vertellen over de communie van de pluszoon? Hoe saai de mis was en hoe mijn vriend en ik onder ons voeten kregen van schoonmoeder, dat we allebei twee clowns waren, heel de tijd zitten lachen, tss… Hoe we lekker gegeten hebben in een restaurant, aperitiefje aan de oever van een meer, in de zon?

Of over het blogetentje in Roeselare, met een paar hele toffe vrouwen? Over Instagram en Facebook, die dan meteen vol staan met reacties en likes… Over mijn gehoorprobleem die maakt dat ik de helft van de conversatie niet hoor omdat het omgevingsgeluid dat verdringt? Ach, daar moet ik niet over zagen, Pannenkoek heeft dag in dag uit last van tinnitus en ziet daardoor zulke avondjes helemaal aan zijn neus voorbij gaan.

Schrijf ik nog wat meer over het songfestival? Dat we het welgeteld vijf liedjes hebben uitgehouden? En dat mijn vriendin in Ierland me sms’te  dat ze Belgium echt sterk vond en dat haar hond bij het liedje van Oekraïne spontaan begon te janken? Ze had beter naar de hond geluisterd en er geld op in gezet.

Het komt er op neer dat ik misschien in een blogdip zit. Alles is stom. Belachelijk. Wie heeft daar nu wat aan? Zoals ik ooit al zei: “Bloggers zijn aandachtshoeren.” Waarom wil iemand lezen wat ik schrijf? Wat maakt het interessant? Of boeiend? Waarom haken mensen af?

Kijk en ik ging niks schrijven vandaag. Misschien iets kort over niks. Een aankondiging van “straks ga ik op vakantie dus het wordt hier stil”. En ondertussen staat hier al weer een lap tekst. Misschien zelfs wat foto’s.

Schrijven. Het is verslavend. Sorry hoor.

2016-05-13 14.26.54-1

Kottee Kaffee in Brugge, chocoladetaart, chai en mijn mama

2016-05-15 13.40.21-1

Kalmthoutse heide

2016-04-13 20.02.10