Maand: april 2016

Tiny en The Jungle Book

Zoals ik al van plan was, ging ik nog eens samen met mijn zoon van twee meter lang naar de cinema.

Toen ik hem voorstelde om misschien samen naar The Jungle Book te gaan, vreesde ik eerst voor hoongelach, voor schampere opmerkingen in de trant van “Mama, da’s veel te kinderachtig”. Maar blijkbaar heb ik toch ergens iets goeds gedaan. Hij zei: “Ah speelt die al? Ik ben massa’s gehyped om die film te zien!” De vertaling daarvan is dus: “Ja dat zie ik zeker zitten.” Tienertaal tegenwoordig…

Hij was amper een jaar of vijf toen we keer op keer keken naar De Leeuwenkoning, Tarzan en zeker ook Jungle Boek. In de Nederlandse vertaling met stemmen van Willem Duyn (Koning Loewietje) en Coen Flink (Baloe) is die film onvergetelijk. Ik keek altijd dolgraag met hem mee, en we kennen alle liedjes uit ons hoofd.

 

 

We gingen eerst nog een kot bekijken (want eind juni heeft hij een andere studentenkamer nodig, in Brugge), dan ribbetjes gaan eten bij Ribs’n’Beer en daarna gezellig in een Twinseat in de cinema.

We keken in 3D, wat ik meestal stom en lastig vind, maar in dit geval wende ik vrij snel aan de bril en de beelden. Of het een meerwaarde was? Daar ben ik niet zeker van.

In dit filmpje zie je een stukje en krijg je uitleg over hoe ze deze film hebben gemaakt. De film kon op deze manier gemaakt worden omdat nu pas de technologie voor handen is, een combinatie van animatie, film en live actie met de huidige technische mogelijkheden.

Ik vond het erg knap gedaan, we zaten helemaal in het verhaal en we herkenden veel van de originele tekenfilm. Wordt er gezongen in de film? Misschien moet ik dat nog niet verklappen. In elk geval, het is een aanrader voor alle leeftijden. Ok, misschien niet voor de allerjongsten!

Terwijl ik er naar keek, leefde ik mij in en dacht terug aan mijn zoon toen hij nog de leeftijd had van Mowgli, toen hij nog klein en schattig was. Ik ging er zò in op, dat ik even schrok toen ik naar rechts keek en daar zo’n grote langharige reus zag zitten. Die toch mee giechelde en vol aandacht en spanning keek naar Kaa, Bagheera en Shere Khan.

Tiny in april

April mag stilaan zijn koffers pakken, ik heb het er wel mee gehad. Laat mei maar komen met zon en een hoop vrije dagen.

In april begon ik weer met lopen (en stopte ik ook weer), maar begon ik ook met wandelingetjes, tijdens de lunch op het werk en vaak ook ’s avonds na het eten. Levert mooiere foto’s op dan terwijl je dit al lopend doet, ha!

2016-04-13 19.33.54-1

Wevelgem

2016-04-18 12.43.09

@work in Brugge

Ik heb echter deze maand ook een traantje gelaten. Nu we onze nieuwe meubels hebben, kan ik stilaan mijn boeken uit de dozen van de zolder halen en die mooi sorteren in de nieuwe kast. Zo heb ik een hele collectie met alle boeken van Nicci French en die zouden er wel mooi in staan, dacht ik. Groot was mijn ontzetting toen ik één bepaalde doos vast nam: een aantal boeken waren vochtig, met schimmel zelfs! Geen idee hoe dit kwam, want de zolder is overal even droog en nergens was er een teken van een lek.

Dit was niet even slikken, dit was huilen. Vooral boeken die ik koester, dan nog. Damn!

Vorig weekend heb ik mezelf dan maar wat opgevrolijkt met mooie muziek en gezellige sfeer. We trokken naar Festival Aan Zee, in De Panne: een organisatie van Dranouter Festival. Op zaterdag gingen we kijken naar Sioen (wat een muzikant!) en Urbanus (beetje rommelig, wel leuk).

2016-04-24 15.20.35 HDR

en deze mijnheer

Op zondag trok ik met de veertienjarige plusdochter én haar vriendin naar Bandits, Laura Tesoro en Clouseau. Ok, eigenlijk had ik gewoon een excuus nodig om Clouseau te kunnen zien. Live heb ik ze nog nooit gezien, ik ben niet zo’n fan dat ik daarvoor naar het Sportpaleis trek, maar als ze bij wijze van spreken in de achtertuin gratis komen optreden, kon ik dat toch niet laten.

De twee pubers stonden braaf maar genietend naast mij tijdens het optreden van de jonge snaken,Bandits. Gastjes die al heel lang samen spelen en een goed geolied optreden neerzetten. Ik ken hun oeuvre niet, maar toen ze een cover speelden van Sting “An Englishman in New York” zong ik luidkeels mee en verkreeg zo het respect van de twee meisjes: “Woow, jij kent dat van buiten, of wa? Bère!” 🙂

Later hebben ze nog hun momentje gehad met de Bandits, offstage, maar ze durfden geen foto vragen, de giecheldames.

Bij Laura Tesoro, onze nationale trots (ahum) die België naar Stockholm stuurt voor het Eurovisie Songfestival, bleven ze niet staan. Ja, ze heeft wel goeie liedjes, maar ze heeft “een air”, zo zeiden ze. Ach, meisjes onder elkaar…

En dan ging het vooruit, hop naar voor, tot aan paal 2 in de grote tent. Nog vijf meter zouden mij scheiden van Koen, Kris, Vincent en de rest van het gezelschap. Te weten dat er ’s morgens om 10u30 al dames klaar stonden aan de ingang om vooruit te stormen in een volledig lege tent, om toch maar vooraan te kunnen staan…

Ongelofelijk, maar na drie kwartier opstellen, en amper soundchecken, waren ze klaar en om 18u stipt begon Clouseau er aan.

2016-04-24 17.58.52-1

Wat een geluid! Voor een optreden in een tent zat dit piekfijn in elkaar. Tegenwoordig werken ze met gedigitaliseerde instellingen van alle microfoons en instrumenten. Inpluggen, usb-stick in het mengpaneel en floep alles staat juist afgesteld. Magic!

Goh ja, veel meer moet je er niet over zeggen: Koen heeft de charisma die we kennen van op tv, doet niet overdreven, de samenzang was schitterend, klasse muzikanten, in totaal met twaalf op het podium. Mooie afsluiter van het weekend. En het deed me verlangen naar het echte werk, deze zomer weer op post in Dranouter!

De maand mei heeft van alles in petto: een communie (de laatste!), vrije dagen en lange weekends, en een citytrip naar Lissabon, joechei!

Tiny’s reisfotochallenge: Maloja

Scan 18

Ja gasten, ’t is weer een groepsfoto. Ziehier de verplichte foto met de groep en de leidster van de veertienjarigen in Maloja, Zwitserland. Zomervakantie dus, niemand die mij in de winter op skireis krijgt, hoor. 🙂

U ziet op de achtergrond het Maloja Palace Hotel, nu een viersterrenhotel. In 1884 voor de eerste keer geopend en vanaf 1934 tot 1962 is het gebouw gebruikt als cursuscentrum voor het Zwitserse leger.  In 1962 is het overgenomen door de CM, om te gebruiken als vakantiecentrum. In 2006 is het gebouw terug verkocht aan een hotelexploitant. Ik ben niet van plan er ooit terug te gaan.

Op internet zocht ik even naar recente foto’s, ik vond er onder andere de traphal:

maloja-palace-staircase.27

Hier werden we ’s morgens verzameld en zaten we te wachten tot onze naam werd afgeroepen als je post had. Drie maal raden wie er geen post kreeg.

malojapalace-maloja3a-12_1416823848182-fix

De immense eetzaal. Ik herinner me niet dat er iets lekker was. Ik herinner me wél dat de bediening ook vrijwilligers waren, of jobstudenten, en dat ze verdorie niet lelijk waren. Eentje heette er Joost, dat weet ik nog!

Eigenlijk keek ik er al lang naar uit, naar deze vakantie. Er zouden een paar “vriendinnen” van school mee gaan, en het zou erg gezellig en tof worden. Ja ja.

De week er voor had ik net mijn eerste (ok, mijn tweede, maar da’s een detail) liefje leren kennen en ik was nog totaal van de kaart. Zou hij mij wel schrijven? (Niet dus) Zou hij mij niet vergeten? (Ja dus) Zou hij even verliefd op mij zijn als ik op hem? (Totaal niet!)

En je weet hoe dat gaat als je veertien bent. De ene week zijn Debbie en Carine je beste vriendinnen, de andere week zien ze je niet meer staan. In Zwitserland zaten we dus net in die andere week. Ik kreeg de “cold shoulder”-behandeling, was persona non grata, kortom ik werd genegeerd. Gelukkig, door een aantal gebeurtenissen in het verleden, kon ik mij daar ondertussen al rap overzetten en maakte toch een paar nieuwe vriendinnen.

De gebeurtenis die ik mij het beste herinner, was de bonte avond. We mochten toen in groepjes een nummer in elkaar steken, een toneeltje, een liedje, een sketch… en gingen aan de slag. Het was de glorietijd van Raymond van het Groenewoud en we kenden allemaal het nummer “Maria, Maria, ik hou van jou” uit het hoofd.

(op de video vanaf 5’27”)

Het leek ons een waanzinnig leuk idee om ons te verkleden als nonnetjes en één pater en dit nummer zo te persifleren. Volledig geslaagd, perfect getimed, alle andere veertienjarigen lagen plat van het lachen en wij hadden de grootste lol. Tot we van het podium kwamen en van de leiding te horen kregen dat hier nog iets op zou volgen.

De groepsleidster, of de proost, weet ik veel, kon er niet mee lachen. Vond dit heiligschennis en helemaal niet kunnen dat katholiek opgevoede meisjes een figuur als Maria zo beschimpten. Ons satirisch bedoeld optreden werd niet gesmaakt. Méér nog, we werden er voor gestraft. De volgende dag moesten we mee naar het kerkje, moesten we met ons vier apart zitten en moesten we gedwongen gaan biechten. We zijn niet geweest. Wel naar de kerk, maar toen het biechtmoment aanbrak, bleven we koppig op onze stoel zitten. Veel meer is er niet meer gestraft, of dat kan ik me toch niet meer herinneren. Maar onze verontwaardiging was groot. We hadden niks misdaan, alleen maar wat leute gemaakt, toch? Het was 1982 en de C in de CM had nog veel betekenis.

 

Dit bericht vond zijn inspiratie bij de uitdaging van een simpele Brugse ziel, hij nam het initiatief om foto’s te posten van een reis en daar iets bij te vertellen – of te fantaseren. Wie zin heeft, doe gerust mee!