Tiny’s reisfotochallenge: Tiny in Amerika (1992)

Scan 8

Marion & Doris, zo heetten ze. Ik weet nog hun namen omdat ik na mijn reis een fotoalbum heb gemaakt, en dat onmiddellijk heb opgeschreven, alles nog fris in het geheugen. Alleen stom dat ik geen dagboek heb bijgehouden, het fotoboek is het enige wat ik nog heb.

In 1990 was ik al van plan om naar de USA te gaan, ik had een oproepje in de Flair gelezen dat ze vrijwilligers zochten om kampen te begeleiden in Amerika. De organisatie heette Camp Counselors USA en bestaat nu nog steeds. Tegenwoordig moet je wel nog voltijds student zijn en minimum 18 jaar. Ik was dit van plan te doen na mijn afstuderen van de hogeschool, maar dat was buiten mijn toenmalig lief gerekend. Die zei: “Als je gaat, dan is het uit als je terug komt.” Stomkop die ik was, en bang om verlaten te worden…
Een jaar later was het lief weg, en meldde ik mij opnieuw aan voor de zomer van 1992. Na een interview in Nederland regelden ze voor mij een kampplaats. Ik mocht eind juni vertrekken voor acht weken naar Pennsylvania, het kamp heette Eagle Springs en was een speciaal kamp: voor volwassenen met een beperking.

Ik heb daar de tijd van mijn leven gehad: veel meer geleerd dan in al mijn stageplaatsen samen, elke week een andere groep met andere beperkingen, contacten met begeleiders van over heel de wereld en tussen de sessies door mocht ik op uitstap – daar later meer over in een volgende blog.

Deze foto nam ik op een vrij moment, Marion en Doris waren twee vrouwen van middelbare leeftijd met een verstandelijke beperking. Dit is op de ‘porch’ van onze cabin, waar we samen met de vakantiegangers logeerden. In een cabin had je meestal een stuk of acht kamers voor de gasten en één kamer voor de begeleider. ’s Nachts mocht je ofwel slapen, ofwel waken samen met nog een begeleider die sliep – al naargelang de ernst van de beperking. Ik maakte voor het eerst in mijn leven kennis met foodstealers, heavy masturbators, grote zware zwarte mannen in een rolstoel, jonge gasten die lichamelijk en mentaal beperkt waren en niet zelfstandig konden eten, vrouwen die enkel en alleen crunchy food aten, iemand die zichzelf continu vastklampte aan de verwarming, enzovoort… Enorm boeiend! Ik zou het meteen opnieuw doen.

Dit bericht vond zijn inspiratie bij de uitdaging van een simpele Brugse ziel, hij nam het initiatief om foto’s te posten van een reis en daar iets bij te vertellen – of te fantaseren. Wie zin heeft, doe gerust mee!

Advertenties

16 comments

  1. Als ik al je verhalen zo lees, dan kan ik alleen maar besluiten dat jij tenminste een deel van de wereld hebt gezien. En je tegelijk nog nuttig maken ook, en levenslessen opdoen, …
    Ik zou mezelf bijna saai gaan noemen.

    Liked by 1 persoon

  2. Tot ik hun namen las, dacht ik dat het duo op de foto een vrouw en een man was.
    Na je schrijfsel dacht ik dan weer: moest Tiny het dagboek van haar jeugd uitgeven, ik zou het meteen lezen.

    Liked by 1 persoon

    1. Allez! Je kan ook gewoon een dagje op onze zolder spenderen met een curverbox vol dagboeken… Het lijkt me nogal pretentieus als ik zou denken dat mijn leven en schrijfsels daarover interessant genoeg zouden zijn om uit te geven. 😉

      Like

    1. Er zaten er tussen die echt àlles opaten: tot gras en scheerschuim toe. En de heavy masturbators, daar kun je je vast wel iets bij voorstellen. Om het even welk tijdstip, welke situatie, welke plaats,… hup en daar gingen ze weer 😉

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s