Tiny in Hengelhoef #2

Toen mijn ouders een jaar of tien getrouwd waren, trokken wij er op uit naar het vakantiedomein Hengelhoef. Ik was enig kind en vond het prima om met mijn ouders samen te reizen. Dit in tegenstelling tot de keren dat ik mee mocht op kamp met de chiro of de scouts, waar ik gepest werd en vreselijke heimwee had.

Omdat wij geen auto hadden (ze gaven geen rijbewijzen aan blinden…) moesten wij steeds beroep doen op vrienden of familie om ons naar het verre Limburg te brengen. De rit er naartoe was steeds al een avontuur op zich. Toen maakte ik nooit lange ritten in een auto mee, dus dit was voor mij echt een belevenis.

Eén jaar herinner ik me dat er tijdens die rit een steen door de voorruit kwam, en dat we de rit hebben verder gezet met een soort van plastiek over het raam gespannen. Van Carglass was er in de jaren zeventig nog geen sprake.

Er was op Hengelhoef een groot speelplein, uren heb ik daar geschommeld (en mijn vader maar duwen), maar het grootste deel van de tijd gingen we wandelen. Laat ik daar nu toch eens een gloeiende hekel aan hebben zeg! Okee, nu niet meer, maar toen ik klein was, vond ik wandelen doodsaai. Eten in een restaurant was even saai, maar daar kun je tenminste ook lezen. Tijdens het wandelen lukte dat moeilijk, vooral omdat ik begeleider was voor mijn twee ouders. (Ook een kunst op zich, maar destijds was dit voor mij de normaalste zaak van de wereld.)

Mijn vader maakte de wandelingen daar in Limburg een pak interessanter: hij zat nog vol met herinneringen aan zijn legertijd, aan de onnozelheden die hij daar blijkbaar had uitgespookt, of maten van hem. Ik vroeg dus steeds opnieuw: “Vertel nog een keer van ’t leger papa!”, zelfs al was dat tien keer hetzelfde verhaal.

Een paar keer wandelden we ook naar de zoo van Zwartberg. Dat vond ik prima, want dan hadden we tenminste een doel. Deze dierentuin stond enerzijds bekend om het groot aantal dieren, later anderzijds vooral door de slechte kwaliteit. In 1997 werd de dierentuin voorgoed gesloten.

Hengelhoef 1979

Deze foto vind ik fantastisch. Die matching trainingspakken zijn hilarisch, en het moet nogal een grappig zicht zijn geweest omdat ik er zelf ook zo eentje had, maar dan in het rood! Mijn ouders lijken er nog steeds op trouwens, zelfs al zijn we nu al veertig jaar later. Dit jaar vieren ze hun gouden huwelijksverjaardag, wees gerust, daar zal ik ook nog wel over bloggen.

Over mijn vakanties in Hengelhoef lees je ook meer in deel 1.

Advertenties

18 comments

  1. Foei, Tiny! ‘…ze gaven geen rijbewijs aan blinden…’ :).
    Ik hou van die oude, wat vergane foto’s. Die onderstrepen nog een extra het nostalgisch gevoel. De ‘mode’ van de trainingspakken heb ik nooit begrepen, vond het ook altijd bijzonder grappig.
    Die zoo van Zwartberg hebben we ook bezocht. Letterlijk en figuurlijk goedkoop, absoluut niet te vergelijken met een Planckendael of zo, maar de kinderen trokken zich daar niet veel van aan. Ze zagen beestjes, en meer moest dat niet zijn…

    Like

  2. ja, ik was me al aan het afvragen hoe dat dan in zijn werk ging: gaan wandelen zo in een vreemd gebied, maar blijkbaar was het zo vreemd niet voor je vader 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s