Tiny en de Duitser

Toen ik een paar maanden geleden schreef over Jethro Tull, kreeg ik vooral reacties op mijn ervaring met de Duitse jongeling. Mensen vroegen mij hoe het verder ging, en spoorden mij aan om hem nu op te zoeken.

Ik kan jammer genoeg over dat laatste redelijk kort zijn. Op Facebook heb ik hem gevonden, en na een schop onder mijn kont heb ik hem ook maar een vriendschapsverzoek gestuurd, maar ik had weinig hoop dat hij er op zou reageren. Zijn Facebook-dingetjes bougeren ook voor geen meter, zoals bij zovelen vijftigplussers, merk ik. Uitzonderingen niet te na gesproken. 🙂

Hoe het verder ging in de jaren tachtig, na die brief over Jethro Tull… Daar kan ik wel een staartje aan breien. Bij momenten soms een hilarisch staartje, achteraf bekeken.

Als ik mijn oude dagboek er op nalees, was ik tot over mijn oren verliefd op de jongen die we dus welgeteld één avond hadden gezien. Helaas, dit ging weer één van mijn onbeantwoorde liefdes blijven, smachtend in mijn tienerbed, luisterend naar zijn lievelingsgroep Jethro Tull en méér zou er nooit van komen. Ha nee, want:

  1. Hij woonde in Duitsland (da’s aan de andere kant van de wereld als je dertien bent en er nog geen internet bestaat)
  2. Hij was drie jaar ouder en dus al een hele knul die zich nooit zou inlaten met een meisje van dertien.
  3. Hij was duizend keer knapper dan ik, en op dertienjarige leeftijd wist ik ook wel dat die nooit aandacht aan mij zou besteden.
  4. Hij was zot van mijn vriendin. Niet van mij.

MAAR!! Maar maar maar maar!!! Een maand of vier en vijftien onbeantwoorde brieven later, kwamen mijn ouders thuis van hun sportavond en vertelden mij dat in oktober de sportgroep naar Witten zou reizen, ze waren uitgenodigd voor een toernooi door de sportgroep aldaar.

Momentje.

De sportgroep waar de eveneens blinde papa van Jörg in zit? Ja dus.

Witten, de Duitse stad, waar Jörg zover ik wist nog altijd woonde? Ja dus.

Witten.10

Magikmee magikmee magikmee??? Ja dus, meer zelfs, je moet mee, want je bent te jong om een lang weekend alleen thuis te blijven. Een lang weekend?

#bam#, en toen viel Tiny flauw op de keukenvloer. 😉

Ik gunde het mijn vriendin evenzeer, maar helaas (gna gna) die mocht niet mee. Probleem nummer vier zou dus een beetje minder worden, als ze er niet bij zou zijn. Maar: zou ik hem wel zien??

Op een of andere mysterieuze wijze was de hele sportgroep ingelicht van mijn crush op de zoon van de Duitse sportman. Ha, ja, haha, ons Tiny weet je, die heeft het zwaar voor dingske, ’t zoontje van Herr Flouptifloup. Hilariteit alom. Zo erg, tot in Witten. Want eenmaal daar aangekomen, kwam er zeer schnell al een Duitse dame met mij praten. Die mij vertelde dat ze de mutti is van Jörg. (Wàààà?? Ik spreche met de mutti van meine schatzi??) En met veel gebaren legde ze mij uit dat haar sohn de folgende tag auch naar het diner komt, maar später. Später? Ach, ik onthou gewoon dat hij komt.

torbal

Na een lange, vervelende, saaie dag in een Duitse sporthal en na een diner met schweinenfleish und kartoffeln, na een belachelijk lang uitgesponnen tombola met lotjes waar alleen maar op stond “Leider nicht”, kwam mutti weer naar mij met de mededeling: “Jörg ist da. Da! Im Bar.” Huh? Ik zat verstijfd op mijn stoel, dus kwam hij mij ocharme halen, gaf mij drie kussen op de wang en met bibberbeentjes drentelde ik achter hem aan en we gingen samen (!) op één zetel (!!) neerzitten (!!) in de bar. Waar het romantisch donker was. We praatten wat in een bizarre mengeling van Engels, Hoogduits, Deutschmithaarauf en Niederlandisch en hij leek oprecht blij mij te zien. Hij vroeg maar één keer naar mijn vriendin. 😉 Omdat ik hier een glashard bewijs van wou hebben, riep ik de irritante zoon van een andere sportman en beval hem stante pede een foto te nemen van hem en mij.

Jörg sloeg, voor de foto, zijn arm om me heen in de bar. Ik wist me geen houding te geven en stond er stokstijf naast. Achteraf zie ik de foto: ik sta er helemaal op, terwijl Jörg met zijn volle één meter negentig bijna wordt onthoofd. Maar het bewijs is er! Tsjakka!

12633529_10153920802551972_396959181124100401_o

Hij gaf me nog een zoen op mijn wang en nam afscheid, moest nog naar een party mit seine Freunde. Leider das du noch so jung bist, zei hij.

Al bij al, een avond vol mirakels:

  1. Duitsland is dus toch niet het einde van de wereld
  2. Hij hield toch voor een uurtje zich bezig met een meisje van dertien, al was het misschien omdat hij moest van mutti
  3. De aandacht voor mij was er lekker toch!
  4. En mijn vriendin was er niet bij! Aandacht voor mij alleen!!

Daarna heb ik hem nooit meer gezien, geen brief meer gehad, en we zijn ook nooit meer naar Witten geweest. Het heeft nog een paar jaar geduurd voor ik te weten kwam wat “leider” en “später” betekende. 🙂

2016-02-05 18.17.31

Advertenties

18 comments

  1. En potverdorie dan nog aan toe. Ik heb met open mond dit spannend logje gelezen, dacht onderaan een foto te vinden van Tiny mit Jörg, aber nichts von dass. Im Gegenteil, Sie lassen uns hinten in Enttäuschung. Schweinenpuppenfleisch noch an zu !!

    Liked by 2 people

    1. Leider nicht! Ik heb lang getwijfeld. Gisteren op Facebook een teaser van de foto gepost en volgens sommige reacties daar lijk ik er nog sterk op. Vandaar mijn beslissing: toch maar niet op de blog… Sorry!

      Like

  2. Zalig verhaal,……ik werd wel verliefd op een Joegoslaaf, waar ik nog maanden met correspondeerde, tot er niks meer kwam,…..tot een half jaar later er een doodsbrief in de bus zat met een brief van zijn papa, dat hij gesneuveld was in de oorlog,…..tranen met tuiten,…m

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s