Maand: februari 2016

Tiny heeft een winnaar (van de fotoshoot)!

Een paar weken geleden wou ik één van de trouwe lezers hier belonen met een fotoshoot. Ik was echt verrast door de talrijke reacties, super! Eigenlijk wou ik wel bij iedereen eens langsgaan, jammer dat er niet meer uren in een dag zitten en dat ik nog niet op pensioen ben. 🙂

Alle namen gaf ik in op www.naamloten.nl: handig en makkelijk.

2016-02-24 19.38.08

Gewoon om te bewijzen dat ik een eerlijke manier zocht om iemand uit te zoeken hé.

En dan klik je op “Start het loten” en …. floep: de winnaar is…

2016-02-24 19.38.57-2

Proficiat, Bibiane van Perfectimperfections, we spreken snel af, ik ben erg benieuwd om jou te leren kennen.

Tiny daagt je uit: muziek van vòòr je geboren werd

Soms overvalt me de inspiratie totaal onverwacht. Ik hoorde een liedje uit lang vervlogen tijden en dacht: hier ga ik iets mee doen.

Noem het een tag, noem het een stokje, noem het gewoon een zot idee. Ga eens op zoek naar een liedje van een hele tijd geleden. Zo lang geleden dat je zelfs nog niet eens geboren was. Maar toch blijft het hangen, vind je het mooi of net niet – dat kan ook.

Maak er een blogje over en link deze post van mij er aan, zo leren we én andere blogs én andere nummers kennen.

Hier is de mijne:

Dit nummer komt uit 1959, làààng voor ik geboren werd. Maar ik word er meteen vrolijk van, de kracht waarmee het gezongen wordt, de backing vocals die eigenlijk een beetje belachelijk zijn maar perfect passen in de tijdsgeest van het nummer. Buddy Holly kwam twee jaar later al jammerlijk genoeg om het leven. ‘The day the music died’ werd dat ongeval later ook genoemd, ook die andere populaire zanger Richie Valens overleed in datzelfde vliegtuigongeluk.

En nu is ’t aan jullie! Verras mij.

Voor de niet-bloggers: doe gerust mee in de reacties hieronder en oh ja, op Facebook mag je ook rustig je liedjes delen!

Tiny in Hengelhoef #2

Toen mijn ouders een jaar of tien getrouwd waren, trokken wij er op uit naar het vakantiedomein Hengelhoef. Ik was enig kind en vond het prima om met mijn ouders samen te reizen. Dit in tegenstelling tot de keren dat ik mee mocht op kamp met de chiro of de scouts, waar ik gepest werd en vreselijke heimwee had.

Omdat wij geen auto hadden (ze gaven geen rijbewijzen aan blinden…) moesten wij steeds beroep doen op vrienden of familie om ons naar het verre Limburg te brengen. De rit er naartoe was steeds al een avontuur op zich. Toen maakte ik nooit lange ritten in een auto mee, dus dit was voor mij echt een belevenis.

Eén jaar herinner ik me dat er tijdens die rit een steen door de voorruit kwam, en dat we de rit hebben verder gezet met een soort van plastiek over het raam gespannen. Van Carglass was er in de jaren zeventig nog geen sprake.

Er was op Hengelhoef een groot speelplein, uren heb ik daar geschommeld (en mijn vader maar duwen), maar het grootste deel van de tijd gingen we wandelen. Laat ik daar nu toch eens een gloeiende hekel aan hebben zeg! Okee, nu niet meer, maar toen ik klein was, vond ik wandelen doodsaai. Eten in een restaurant was even saai, maar daar kun je tenminste ook lezen. Tijdens het wandelen lukte dat moeilijk, vooral omdat ik begeleider was voor mijn twee ouders. (Ook een kunst op zich, maar destijds was dit voor mij de normaalste zaak van de wereld.)

Mijn vader maakte de wandelingen daar in Limburg een pak interessanter: hij zat nog vol met herinneringen aan zijn legertijd, aan de onnozelheden die hij daar blijkbaar had uitgespookt, of maten van hem. Ik vroeg dus steeds opnieuw: “Vertel nog een keer van ’t leger papa!”, zelfs al was dat tien keer hetzelfde verhaal.

Een paar keer wandelden we ook naar de zoo van Zwartberg. Dat vond ik prima, want dan hadden we tenminste een doel. Deze dierentuin stond enerzijds bekend om het groot aantal dieren, later anderzijds vooral door de slechte kwaliteit. In 1997 werd de dierentuin voorgoed gesloten.

Hengelhoef 1979

Deze foto vind ik fantastisch. Die matching trainingspakken zijn hilarisch, en het moet nogal een grappig zicht zijn geweest omdat ik er zelf ook zo eentje had, maar dan in het rood! Mijn ouders lijken er nog steeds op trouwens, zelfs al zijn we nu al veertig jaar later. Dit jaar vieren ze hun gouden huwelijksverjaardag, wees gerust, daar zal ik ook nog wel over bloggen.

Over mijn vakanties in Hengelhoef lees je ook meer in deel 1.