Tiny en David

Het is 1983. In Stirling, Schotland, ben ik voor 17 dagen op taalvakantie. ’s Morgens krijgen we les, ’s namiddags gaan we op begeleide uitstap, ’s avonds mogen we naar het Community Center, waar je kan biljarten, iets drinken, beetje kletsen en naar muziek luisteren.

Vaak wordt er een beetje verlegen gedanst. Op één van die avonden sta ik me bescheiden uit te leven op het volgende nummer:

Van één van de Waalse jongens die ook mee zijn en bijna geen woord Engels spreken, krijg ik na veel oefenen te horen: “You are a very good dancer”. Ik val haast omver van het lachen, maar dans vrolijk verder. Eigenlijk vond ik dit niet zo’n schitterend nummer en de clip ergerde me een beetje. David Bowie vond ik wel een coole gast, maar ik had er geen LP van.

Drie jaar later, ben ik stapel onnozel dolverliefd op een jongen uit mijn klas. Het is het eerste jaar dat er jongens in mijn klas zitten, en natuurlijk ben ik snel  verliefd op elke jongen die in mijn buurt komt. Hij komt vaak naast me zitten, is hopeloos verlegen dus alle initiatief komt van mij. Ik nodig hem uit om naar de film te gaan, en we kiezen voor ‘Absolute beginners’ met de gelijknamige titeltrack van David Bowie:

Ik herinner me geen bal van heel die film. Ik was volledig gefocust op de nabijheid van zijn arm, zijn been, zijn hand en probeerde via telepathie hem te overhalen mij te kussen. Pas héél op het einde van de film kreeg ik een voorzichtig kusje. De relatie was geen lang leven beschoren (mijn fout!) maar dat gevoel in die filmzaal ben ik nooit vergeten.

Vele jaren later doe ik auditie voor de zangles in het conservatorium. Of was het voor het koor, ik weet het niet meer. Ik kies voor Life on Mars, van David Bowie, en iemand deed een miserabele poging om mij op piano te begeleiden. De performance trok (volgens mij) op niks, maar ik mocht wel starten.

Ondertussen werk ik al vele jaren als vrijwilliger bij Alpenradio en draai regelmatig platen van David Bowie. Ik ontdek Ziggy Stardust en Major Tom, Rebel Rebel,  Changes en Heroes.

Er zijn talloze covers gemaakt van zijn nummers, hij heeft mij zeker beïnvloed in mijn muzikale opvoeding, en heel vaak sijpelt een herinnering van zijn muziek door tijdens een van mijn nostalgische momenten.

Wat ze deden met Heroes in de film vond ik zo romantisch en origineel gevonden.

“Though nothing, will keep us together
We could steal time, 
just for one day
We can be Heroes, for ever and ever
What d’you say?”

Het is altijd een beetje schrikken als een rocklegende sterft. Vele van die grote kleppers beginnen nu stilaan op een gezegende leeftijd te komen, dus de komende jaren zal het wennen worden aan dagen gevuld met één artiest op de radio.

RIP David Bowie 1947 – 2016

Advertenties

8 comments

  1. Bowie is/was verweven door mijn ganse leven. Al van eind de jaren zeventig. Er waren de fuiven, de vrije radio waar ik een programma had, mijn dj-verleden en er is nog steeds mijn niet te stuiten liefde voor muziek. Daarin heeft David Bowie altijd een redelijk centrale plaats gehad, naast andere groten en mindere goden.
    Zijn laatste plaat, amper drie dagen oud, is het laatste bewijs van zijn grote kunnen, zijn veelzijdigheid, het theatrale en de gedrevenheid die hem immer hebben gekenmerkt.
    De enige echte Major Tom is niet meer. Maar hij zal altijd verder leven. Zulks is voorwaar niet iedereen gegeven.

    Liked by 1 persoon

  2. De 27-club, Michael Jackson, Johny Denver, John Denver, John Lennon, Whitney Houston,… Het is gemeengoed geworden dat popsterren vroeg sterven. Toen ik het nieuws hoorde van Bowie keek ik er niet eens van op. Het was meer een ‘tiens, die ook al?’.
    De zangers zaliger zijn echte rasartiesten die stuk voor stuk iconisch zijn geworden en zullen blijven. Ze leidden bijna stuk voor stuk een hectische, niet steeds even ‘katholieke’ levensstijl, waar drugs en een algemene liederlijke manier van doen schering en inslag waren. Waar ze via songteksten mensen een geweten wilden schoppen, ook al waren ze niet altijd het goede voorbeeld. Ik zal tegen de stroom in roeien, maar moet bekennen dat ik die mensen nooit op een sokkel heb gezet.
    Hun muziek daarentegen, of toch van velen van hen, heb ik wel kunnen waarderen. Net als bij Menck was Bowie een figuur die me steeds heeft achtervolgd in mijn leven, die de paar jaar die ik van het uitgaansleven heb genoten aanleiding was om mijn schat uit te nodigen op de dansvloer (of zij dit omgekeerd deed, want Bibi is niet de echte dansliefhebber).

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s