Maand: januari 2016

Tiny’s reisfotochallenge: Yosemite

P1000393

Wie nu denkt, tiens ik heb dien typ nog gezien, dat zou best eens kunnen.

In 2009 ging ik met mijn toen twaalfjarige zoon een maand gaan couchsurfen in Californië. We wilden zeker ook een van de prachtige natuurparken bezoeken en de keuze viel op Yosemite National Park. Er bleek een Couchsurfer vlak bij dat park te wonen, en op zijn profiel viel te lezen dat hij vroeger zelf gids was geweest daar. Bear, zijn profielnaam, was in een vorig leven ook truckchauffeur, worstelaar, en een aangetrouwde Indiaan. Hij woont op een berg in een trailer en teelt zijn eigen groenten en fruit. Boeiend genoeg om te vragen of we daar mochten logeren.

Hij heeft in de voorbije tien jaar al honderden Couchsurfers maar ook Wooofers te logeren gehad. Wooofing is meehelpen op een boerderij in ruil voor kost en inwoon. Die boerderij kan dus van alles zijn… Ook een trailer met een berg errond.

Een aantal jaren later kwam Bear ineens op Youtube. Niet een paar keer, ook niet een paar duizend keer, maar tot nu toe 42 miljoen keer! Ooit gehoord van de “double rainbow man”? Wel da’s Bear. Check even het filmpje, oordeel niet te snel en lees dan even verder.

Nee hij zat niet aan de drugs, nee hij is niet compleet geschift en ja het is wel degelijk dezelfde Bear als bij wie wij logeerden en ja, dat is het uitzicht dat we daar hadden.
Die man is regelmatig overweldigd door de natuur, het is zijn keuze om daar op die berg te wonen en tot in extremis te genieten van het mooie dat hij daar ziet. Echte natuurpracht kan je tot tranen toe bewegen, bij zoiets moois kan je jezelf levensvragen gaan stellen: wat betekent dit, waarom mag ik dit nu zien, is er een reden, het is zo mooi, kijk daar, wauw… Hij zit daar ook heel vaak héél alleen en daar kun je wel van trippen, dat kan ik je verzekeren.

Dit bericht vond zijn inspiratie bij de uitdaging van een simpele Brugse ziel, hij nam het initiatief om foto’s te posten van een reis en daar iets bij te vertellen – of te fantaseren. Wie zin heeft, doe gerust mee!

Advertenties

Tiny begint met productfotografie

Maandagavond begon de nieuwe cursus. Ik twijfelde eerst nog om Landschapsfotografie te gaan doen, maar omdat ik net Straatfotografie heb afgerond en dat er weer een beetje op lijkt, besloot ik iets anders.
Van andere cursisten hoorde ik dat de leraar Product nog wel “een toffen” was, dat hij een eigen visie heeft en dat een koe ook een product is.
In de eerste les werd al snel een en ander duidelijk.

Er zijn in de geschiedenis van de fotografie prachtige foto’s gemaakt van ‘dingen’. Bekend is de fotograaf Edward Weston, zo’n beetje de grondlegger van de Straight Photography. Zijn paprika-foto’s zijn wereldberoemd. pepper

Niet alle productfotografie dient om iets te verkopen, het kan ook gewoon mooi zijn.
Aan de andere kant, een foto die werd genomen om een product te verkopen, toont soms niet eens het product zelf – of amper. Het gaat dan meer om de sfeer. Voorbeelden:
De cowboys van Marlboro, geen sigaret te zien op de foto zelf…
argentina-marlboro-sunset-cowboy-horseLarge

Lavazza koffie, foto van David Lachapelle
David Lachapelle’s photo for Lavazza

Een andere hedendaagse fotograaf die ook onder de noemer Productfotograaf valt is Wolfgang Tillmans. Ik had nog nooit van de man gehoord, maar ik vind zijn reeks met vensterbanken super. De lelijkheid die terug mooi wordt. Ook dit is productfotografie blijkbaar.

tillmans3tillmanstillmans2

Fotoboeken, ik kan er uren in kijken. Die dingen zijn schijteduur, maar de foto’s zelf soms ook. Laatst hoorden we nog over een foto van een patat, een aardappel, die werd verkocht voor een miljoen dollar. De kunstenaar Kevin Abosch, zijn bedje is wel gespreid, vermoed ik zo. Dit is de bewuste foto:

potatophoto

Ik vrees dat mijn foto’s niet voor grof geld de deur uit zullen gaan, maar we gaan toch een poging doen. De eerste opdracht gaat over een appel. Nog geen idee hoe ik dat ga aanpakken, maar ik hou jullie op de hoogte!

Een belangrijk onderdeel is natuurlijk voedsel. Iedereen neemt wel eens foto’s van zijn mooi bordje op restaurant, vol lekkere dingen, of als je iets lekkers hebt gekookt, gooi je een snapshot op Instagram, dat doe ik ook. Maar het kan natuurlijk veel beter. Een bekende foodfotograaf uit België is Tony Leduc. Ongelofelijk wat die heeft gemaakt. Op zijn website vind je ook een tijdlijn over hoe zijn kijk op voedselfotografie door de jaren heen is veranderd.

tony2

Wat we allemaal gaan fotograferen: na de appel komt nog koffie, rook (yuk), juwelen, kunst, bloemen, boeken (yay!), voedsel, architectuur, speelgoed en texturen. Het wordt vast weer boeiend, en leerrijk. Ik heb er zin in!

Tiny strijkt en luistert naar elpees

“Geluk, geluk is een hangmat waarin je

lui ligt in een wezenloze stilte”

Ofwel noem ik deze blog “Tiny en Frank”. Zie verder.

Deze namiddag begon ik aan de strijk. Trouwe volgers weten al dat ik geen huishoudwonder ben en dat ook nooit zal worden. Mijn strijk blijft dus liggen, in mijn geval hangen, over een stoel. Tot die stoel bijna omvalt onder het gewicht en dan is het dringend nodig dat ik in gang schiet.

Terwijl het rustig is, geen kinderen in huis, grabbel ik in mijn curverbox met oude elpees en kies er lukraak eentje uit. Deze keer is het eentje uit de diepe jaren tachtig, met een prijsetiketje van Rombaux op, 495 Belgische frank heb ik voor dit plaatje betaald. Ik leg hem op en luister.

DSC_0271

Het is de LP 1001 hotel van de Frank Boeijen Groep uit 1983. Ik herinner mij dat jaar nog erg goed. En deze liedjes versterken de herinnering alleen maar. Eind juni van dat jaar organiseerde men in open lucht een concert in het Boudewijnpark in Brugge. Twee groepen: Frank Boeijen Groep in het voorprogramma en daarna TC Matic. Wellicht moest ik die dag op tijd thuis zijn, want ik herinner me enkel nog het optreden van Frank: ik stond heel alleen (ja, toen al) ergens in het midden en was wèg van de zanger, van de liedjes, van de sfeer die er heerste door die muziek. Grote kans dat ik pas het album kocht na het zien van dit concert.

DSC_0272

Het overbekende nummer Linda staat er op, maar ook Het Antwoord. Die tekst, die kleeft na zoveel jaar nog steeds aan de ribben. Er staan nog wel wat tekstuele pareltjes op, de muziek is wel al een stukje gedateerd.
Frank Boeijen is jarenlang obsessief bezig geweest met zijn muziek en nu hij achtenvijftig is, treedt hij nog even goed en vaak op. Hij is net begonnen aan een theatertour om zijn nieuwe CD voor te stellen. Nee, ik volg hem niet zo. Hij blijft vooral de man van mijn herinneringen en als ik dan al eens ga kijken, is het vooral uit nostalgische overwegingen.

Mijn vriend zegt altijd, als het in gezelschap gaat over Frank Boeijen: “Goh, ik heb Tiny nog nooit zo snel zien lopen, als toen die keer hij optrad in het park in Kortrijk.” Ik weet nog, hij reed me er naar toe met de auto en ging me daar afzetten. Door het open autoraampje hoorde ik dat het concert al begonnen was en ik ging er als een speer vandoor. Zonder nog een zoentje te geven, oeps. 🙂

Okee, toegegeven, destijds vond ik het een erg mooie man (blond en blauwe ogen, duh!) en hij kan nog altijd charmeren als geen een. Al is hij fysiek ook een ferm stuk verouderd, is het een ukkie (want kleiner dan ik) en begint hij eerlijk gezegd een beetje te zagen. Te zeuren, als we het op zijn Hollands willen zeggen. Maar zijn Zuid-Nederlands accent (uit Nijmegen) en zijn fransklinkende r doen mij toch af en toe nog een beetje smelten.

Mensen die geboren zijn in of nà de jaren tachtig en zich afvragen over wie ik het in ’s hemelsnaam heb, hierzie een filmpje. Kijk en zwijmel. Of niet.

Zo werd het strijken een heel stuk leuker, en dat was de bedoeling.

DSC_0275

Oh ja, zei ik al dat ik vanaf volgende week Productfotografie ga volgen in plaats van Landschap? Alvast even oefenen. 🙂