Tiny en het ziekenhuis

Vrijdagavond gaat de telefoon, ik zie op mijn gsm dat het mijn zoon is. Bizar, erg bizar, want hij belt me nooit. “Euh mama, ik lig in ’t ziekenhuis.”

Even dacht ik dat hij een flauw grapje maakte, maar zijn stem gaf snel de doorslag. Hij vertelde dat hij aan het skateboarden was, een bepaalde beweging wou maken maar was gevallen. Recht op zijn schouder. Een passerend koppel heeft meteen de 100 gebeld, toen ze zagen dat het ernstig was. Er werden scans gemaakt, en blijkbaar was het een lelijke breuk, in zijn schouder zelf. Eenmaal hij op de kamer zat, belde hij mij.

Ik ben meteen in actie geschoten, nam een tas met kleren, kamerjas en wasgerief mee, de pluszoon bracht al wat strips om mee te nemen en hup, daar ging ik naar Brugge. Op zo’n moment vervloekte ik wel even dat ik meer dan een half uur verder woon. Hij ligt in het AZ St-Jan, waar hij geboren is en waar hij enkel kwam toen hij een kleutertje was, om buisjes in zijn oren te laten plaatsen. Hij heeft nog nooit iets gebroken.

Daar in de kamer lag een zielig hoopje lange slungel. Veel pijn, hij zou diezelfde avond nog geopereerd worden. Ik ging even langs de verpleging en de vriendelijke man toonde me de scans. Niet dat ik daar iets van snap, maar hij zei dat het een ernstige breuk was en dat ze daarom zo snel mogelijk wilden opereren. En dat het een lange revalidatie zou worden van meer dan drie maanden. Toen schrok ik wel. Ik vertelde dat hij alleen woont, dat hij moeilijk voor zichzelf kon zorgen en dat ik in Wevelgem woon, waar hij eigenlijk niet naar toe wil. Ze gingen alvast de sociale dienst verwittigen.

Op de kamer kon ik hem door zijn haar strelen, zijn hand vasthouden, dingen die ik al in meer dan zes jaar niet meer heb kunnen/mogen doen. Dat voelde wel goed, vooral omdat hij het mij toeliet. En het hem wellicht ook deugd deed.

2015-12-18 20.45.15

De volgende dag ging ik terug, de operatie was goed geslaagd, er zitten tien bouten en een plaat in zijn schouder. De dokter had hem gezegd dat hij in feite naar huis mocht, maar dat zag hij niet zitten. Gelukkig maar. De verpleging deed blijkbaar niet moeilijk daarover. Wat de dokter precies had gezegd, dat wist hij niet. Typisch, hij onthoudt weinig dokterpraat.

Hij ligt samen met André, een zeventiger die net een nieuwe heup kreeg. Ze komen goed overeen, da’s wel prettig.

Net toen ik er was, kwam ineens mijn ex, zijn vader, aangewandeld. Via via had hij al gehoord dat zijn zoon hier lag. Eerst kreeg mijn zoon weer een hoop kritiek te horen, dat dat skateboarden gevaarlijk is… (Eigenlijk was ik blij dat hij door dat skateboarden weer buiten kwam!) Dan ging het over wat hij allemaal niét ging kunnen: bas spelen, computerspelletjes, geen Wii of X-box, fietsen, eten maken,…  En waar hij zou verblijven na de opname. Niet bij mij, want dat wil hij niet en dat is te ver. Niet bij mijn ouders, want die zijn te oud. Dus opperde ik nog voorzichtig: kan hij ook niet even bij jou terecht?  “Die deur is dicht”, zei hij. “Hij heeft het zelf gezocht, na één jaar geen contact.” Oh. Ah zo.

Om me af te reageren dronk ik nadien een fruitjenever op de Kerstmarkt. En nog één. En daarna wilden we nog naar de Estaminet, maar die zat vol. We aten toch nog lekker, in Bones, een nieuw ribbetjesrestaurant. En liepen daarna nog even door mijn mooie Brugge.

2015-12-19 18.17.28-1

Het werkt troostend. Net als de Muppets-film die we gisterenavond nog bekeken, lang geleden dat ik moest huilen van het lachen met een film. Ook een brok jeugdsentiment hé.
Enfin. Maandag probeer ik dus die dokter zelf te pakken te krijgen, evenals de sociale dienst, om te horen wat mogelijk is. Ik weet het namelijk niet. Mijn zoon ook niet. Het wordt dit jaar een “uitdagende” Kerstperiode, om het even positief uit te drukken.

Advertenties

31 comments

  1. Ontroerend om te lezen hoe je elkaar (jij en je zoon) terugvindt, al is de situatie nogal tragisch. Jammer dat je ex die situatie niet aangrijpt om die breuk (na een jaar van geen contact) te lijmen. Zoveel unieke kansen krijg je niet in je leven om dit wel te doen. Of is het gemakzucht van zijn kant?
    Tof om om te lezen dat ‘jouw Brugge’ ondanks je verhuizing je nog steeds niet loslaat. Houden zo, Brugge is de max !

    Like

    1. ’t Is altijd zo geweest, met zijn vader. We zijn gescheiden toen hij twee was, en hij wou géén hoederecht, géén co-ouderschap, en zag hem maar een weekend om de twee weken. In de vakanties mocht telkens niet langer komen dan vier dagen. ’t Zal nu ook niet meer veranderen blijkbaar.

      Like

  2. Mooi hoe jullie op deze manier wat dichter bij elkaar staan. Jammer dat er daarvoor een aantal bouten nodig zijn (maar die zorgen wel voor houvast, hé).

    Zou je Kortrijk niet adopteren? Dichter dan Brugge (voor jou) en ik vind het daar ook de max (heb er gestudeerd). ’t Is een vrijblijvende tip, hé.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik had ook in Kortrijk gestudeerd hoor, maar mijn hart ligt er niet hé. En Kortrijk en Wevelgem, ’t is maar een wippie van elkaar, maar toch nog een hemelsbreed verschil. Ach ik moet het nog leren kennen… ’t Is ’t minste van mijn zorgen momenteel.

      Like

  3. Voor ieder probleem is er een oplossing. Het positief is dat moeder en zoon daardoor ietsje closer (terug) geworden. Het komt wel goed. Ik ken de situatie niet, maar misschien komt er een oplossing uit een verrassend hoek ? En dat maakt de zaak weeral positiever. Courage .
    Groetjes, ook van Rosa 🙂

    Liked by 1 persoon

  4. Spoedig herstel aan jouw zoon en veel sterkte aan jou. Hopelijk kan hij in een revalidatiecentrum terecht. Die reactie van zijn vader deed mij denken aan de kwade reacties van ouders op weggelopen kindjes aan zee.

    Liked by 1 persoon

  5. Toeme, da’s een minder vrolijke tijding. Ik wens je zoon alvast een spoedig herstel toe. En stiekem hoop ik dat dit voorval er voor zorgt dat jullie weer wat meer naar elkaar toegroeien. Meer nog: daar duim ik voor.

    Liked by 1 persoon

  6. Elk nadeel heb ze voordeel, zei Cruijf. Je weet nu (opnieuw) dat je zoon weet dat hij jou kan bellen als er echt iets is. En dat hij dat ook doet. Niet onbelangrijk, toch?
    Een praktische tip: neem ook contact op met de dienst maatschappelijk werk van je/zoons mutualiteit, die kunnen (als je een goeie vasthebt) wonderen doen om maaltijden aan huis en gezinshulp (boodschappen en de was doen en zo, ik veronderstel dat er in zijn kamer weinig moet worden gepoetst) te regelen.
    En voor de papa: je oogst wat je zaait. Als hij bij het ouder worden eenzaam is of hulp nodig heeft, dan zal hij ook niet veel moeten verwachten. Plus: kan die mens nog in de spiegel kijken zonder verpinken?
    In elk geval: sterkte!

    Liked by 1 persoon

  7. Het goede nieuws is dat hij je belt. Voor de rest wens ik je veel sterkte en wijsheid. Goed van je om je niet door deze zorgen volledig te laten overweldigen, ik had graag dat neutje met je gedronken. Maar gelukkig liep je daar niet alleen toch?
    Ach, de ex. Eens met degene die hiervoor zei: wat met zaait zal men oogsten. Sterkte meid. X

    Like

  8. Ik hoop dat je een oplossing vindt, en dat je daardoor ook weer wat gemoedsrust krijgt. Ik sluit mij verder aan bij wat vorige reacties: het is, ondanks de slechte tijding, wel mooi te lezen dat je zoon dan toch zijn mama weet te vinden. Ik wens jullie beide alvast heel veel sterkte tijdens de herstel- en revalidatieperiode, en toch ook een heel mooi jaareinde, samen. Sterkte!

    Like

  9. Wat erg om te lezen 😦
    Het zou toch wel van enige verstand getuigen bij je zoon, mocht hij bij jou willen wonen voor een paar maanden, zéker wanneer ge zo klaarstaat om bij het minste voor hem te springen.

    Ik moet eerlijk toegeven, ik kan de vader zijn reacties wel begrijpen… Het blijft altijd “uw” kind, maar een jaar geen contact zoeken, negeren van je ouders en als ge iets voor hebt ze dan pas kennen… ‘k weet het niet. Ik heb natuurlijk geen kinderen, ik zit dus niet in die situatie, maar mochten mijn kinderen uit ondankbaarheid zo met iemand hart en goedheid spelen, zouden ze toch ook hunne plan kunnen trekken bij mij denk ik…

    Like

  10. Martientje, ik weet dat jij zo veel goedheid, warmte en liefde in je draagt dat het onvermijdelijk moet afstralen op je omgeving en dus ook op je zoon. Wellicht kan dit kleine accidentje jullie een beetje dichter bij mekaar brengen

    Like

  11. Mmmm, mijn vader reageerde ook zo toen mijn broer in eenzelfde situatie zat, WOEST word ik van zulke reacties!
    K zou een hele fles jenever naar binnen gegoten hebben!
    Anyway, blij dat hij je nodig had, zo zie je maar, een moeder is onmisbaar!
    Liefs!

    Like

  12. Oei dat moet verschieten zijn!!! Je ex had net zo goed kunnen wegblijven uit het ziekenhuis… als hij toch niets positiefs bij te dragen had met zijn bezoek 😦

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s