Tiny, de moeder die keihard op haar bek ging

De laatste twee opdrachten bij #Boostyourpositivity  zag ik eigenlijk niet zitten. ‘Quality time met de kids’, en ‘wat is jouw grootste uitdaging als ouder?’. De grootste uitdaging is gewoon die ‘quality time’.

Met de pluskindjes gaat dat goed hoor, die zijn nog een stuk kleiner en werkbaarder en zelfs met de puberdochter (hihihi, hahaha, maar allééééé, hihihi, ’t is beire, hahaha) heb ik leuke momentjes, zie Tiny in Dublin.

Mijn eigen kindje, da’s iets anders. Toen hij twee was, verliet ik de papa en werd beetje bij beetje weer gelukkig. Maar het klein sprotje was al een moeilijke baby, bleek een peuter met een serieuze handleiding en een lagere schoolkind met ADD. En zo verder. Ik zie hem doodgraag, maar waarom moet het zo moeilijk gaan?

Nu heeft hij nog altijd zijn draai niet gevonden, hij volgt deeltijds onderwijs, maar het deeltje “werk vinden” is nog altijd niet gelukt. Niet dat hij er veel voor doet, hij is liever lui dan moe. Onze conversaties verlopen meestal via sms of Facebook, want als ik bel, neemt hij niet op. Hij zit op kot, komt ook in het weekend of de vakanties niet naar huis en veel moet of mag ik hem niet bezoeken.

Gisteren ging ik nog eens langs en zag de keuken van een typische kotstudent.

2015-11-18 17.05.20

Hij vult zijn dagen met gamen, basgitaar spelen en series bekijken. Af en toe komt hij nog eens buiten om te skateboarden en af te spreken met zijn vrienden. Maar hoera: hij drinkt niet, rookt niet en gebruikt geen drugs. Joepie jei.

Volgens mij is hij soms erg eenzaam. Maar dat doet hij een stukje zichzelf aan, hij is altijd welkom bij ons, maar omdat het niet klikt met mijn vriend, zal hij dat niet snel doen.

Dus de quality time bestond gisteren uit samen afwassen en zijn keukentje opruimen. ’t Is beter dan niks. Veel gelachen werd er niet. Knuffels heb ik denk ik nog nooit gekregen. Misschien één keer, met moederdag. En oh ja, toen hij eens terugkwam van een k*tweekend bij zijn pa.

Vroeger was het anders, ik zeg niet dat ik niks heb gedaan met hem. Elke avond voorlezen, samen naar het Astridpark, naar de cinema, gaan zwemmen, naar het bos,… We gingen samen op reis, naar Londen, Parijs, Duitsland, Zwitserland en toen hij twaalf was, zelfs een maand lang naar Californië. merijn

In Amsterdam deden we ook mee met een workshop fotografie, elk met een camera. En hij was zelf onderwerp voor een andere fotografe.

merijn3

Voor zijn zestiende verjaardag heb ik zowat de hoofdvogel afgeschoten als het komt op “coole mama” zijn. Ik nam hem ’s morgens mee, zei niet waar we heen gingen, reed naar Duitsland en vertelde in het hotel dat we ’s avonds naar zijn favoriete band Green Day gingen kijken.

merijn2

’t is appelsap, gasten!

Vorig jaar gingen we allemaal naar Graspop, maar hij ging natuurlijk alleen. Afspreken met mama op een festival was not done.

Elke morgen als hij naar school moet, sms ik hem: Sta op! Zorg dat je op tijd bent! Want vaak blijft hij liggen, is hij zogezegd ziek en dan gaat hij wel naar de dokter om een briefje. De plantrekker. Romina heeft me gesteund, in die zin dat ze liet weten dat haar mama dat heeft gedaan tot ze vijfentwintig was. Wàààt?

Prinses katapulteerde me terug in de tijd, toen ze vertelde hoe ze hysterisch kan reageren op haar kinderen, dat ze het allemaal niet meer weet en geen hulp krijgt omdat ze één te hoog opgeleid is en twéé een te hoog inkomen heeft. Wie helpt de mama’s? De kinderen worden wel geholpen hoor, begeleiders en psychologen genoeg, als het verkeerd gaat. Mama’s die het niet meer weten en liggen te bleiten ’s nachts omdat ze niet weten hoe het ooit goed komt, die worden bijna uitgelachen bij het CAW (echt!) en krijgen te horen dat het allemaal zo erg niet is.

De grootste uitdaging is dus, jawel, loslaten. Niet bang zijn dat hij niet eet, of niet gezond genoeg eet, niet bang zijn dat hij niet naar school gaat en geen diploma haalt, niet bang zijn dat hij zo eenzaam is, niet bang zijn dat hij nooit een lief zal vinden, niet bang zijn dat hij me niet meer wil zien, niet bang zijn dat ik duizend fouten heb gemaakt. Niet bang zijn dat hij in een depressie zit. Niet bang zijn dat het alleen maar erger zal worden.

En als er nu nog één zegt dat het allemaal wel goed komt, ga ik slaan. 🙂

Advertenties

36 comments

  1. Dit verhaal is voor mij heel herkenbaar, de moeilijkheid, de ADD, de geen knuffels, toch leuke dingen doen, weinig contact,…..en ik hoop dat het goed komt, maar ik twijfel, net als jij,…en ook ik ben keihard op mijn bek gegaan,…….

    Like

  2. Goh, Tiny… Ik denk dat je gedaan hebt wat je kon. Ik heb twee stuks. De ene zat net met zijn hoofdje op mijn schouder te genieten, de andere wou geen zoen voor het slapen gaan. Ik denk dat sommige kinderen erg met zichzelf in de knoop liggen en dat er natuurlijk dan ook wel wat aan de hand is in de interactie, maar niet alles kunnen we onder controle hebben vrees ik. Als ik zie wat jij jouw zoon hebt kunnen bieden, sta ik versteld. Liefs!

    Like

    1. Kunnen kindjes al in de knoop met zichzelf liggen vanaf dag één? Want bij hem had ik toch die indruk… Ik zei altijd, ik heb er eentje maar hij telt voor drie. Mijn vriend zei dat ook over zijn kinderen, dus hebben we er samen die tellen voor negen. 😉

      Liked by 1 persoon

  3. Lieve Tiny… Ik word er een beetje stil van.
    Dat je hem trakteerde op een concert van Green Day, jawadde, dat zal hij toch wel nooit vergeten.
    Ik hoop dat hij met de jaren de “klik” maakt en zijn mama opnieuw wat meer opzoekt. En jou af en toe gewoon eens een knuffel geeft of een leuk berichtje stuurt. Of op Graspop een pintje met jou wil drinken 🙂
    X

    Liked by 1 persoon

      1. Mijn mooiste concert ooit blijft de Spice Girls. Ik mocht niet gaan van ons moeder, en de dag zelf toverde ze een ticket boven. Ohmagod. De eerste tien minuten van dat concert heb ik gewoon gebleit van contentement.

        Liked by 1 persoon

  4. Slaan van op afstand is sowieso moeilijk, dus riskeer ik mijn reactie toch.
    Ik moet je niet overtuigen dat je meer voor die kadee hebt gedaan dan ‘de gemiddelde moeder’, en dat dan nog op je eentje. Het budget zal wel niet overgelopen hebben met één inkomen, en dan nog bijvoorbeeld naar Duitsland op hotel trekken zodat hij zijn favoriete band kan zien, chapeau!
    Ooit zal hij beseffen dat hij heel wat mist door zelf niet eens naar buiten te komen, de wereld op te snuiven en te genieten van al dat moois rond ons. En daarvoor moet geld op de plank komen – de ‘luie’ gast zal moeten in actie schieten.
    Je ziet hem graag, zoveel is duidelijk. Dat ‘geen knuffels krijgen’ herken ik heel goed. Zelf ben ik ook geen knuffelaar (met uitzondering van die ene die elke dag bij mij slaapt) en zal ook niet wild ik het rond zoenen als we vrouwelijk (en nog veel minder mannelijk) gezelschap krijgen.
    En nu komt ie, en ik zal het wat verdraaien om toch ‘klop’ te vermijden: hij vindt zijn weg, daar ben ik van overtuigd. Sommige karakters moeten wat meer gekneed worden dan anderen, maar het resultaat kan heel mooi zijn. Vergelijk het met het verschil tussen brood van de Brioche en dat van Paverko vroeger. Ik weet wel wat te kiezen 🙂 !!

    Liked by 1 persoon

  5. Ik heb (gelukkig misschien) nog kleine kindjes, dat heeft ook zijn uitdagingen zoals je ook wel weet maar je hebt er tenminste nog iets aan te zeggen… Dit moet echt zwaar zijn voor je. Altijd hopen dat het goed komt en dan toch weer niet. Ik duim keihard mee dat hij zijn draai vindt zoals Thomas hierboven zegt.

    Like

  6. Het komt wel goed 🙂

    Met hem dan, met u .. dat is een ander paar mouwen :-p

    Tiny.. je handelt naar best vermogen en beslist met al de kennis die je op dat ogenblik hebt. Al uw handelingen zijn gedreven door liefde .. er is geen enkele reden om je schuldig te voelen.
    (Zelfs niet als het over niet loslaten gaat)
    Je bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk.

    Ouders zijn ook maar mensen.
    – dat gamen en niet buiten komen, klinkt voor elke puber toch al de hemel 😉 –

    Sorry dat klinkt hier zo cru.. misschien moet ik het wissen.. de bedoeling was je een hart onder de riem te steken.

    Liked by 1 persoon

  7. Loslaten betekent: tijdelijk het houvast verliezen. Niet loslaten betekent: voor altijd het houvast verliezen.
    Bovenstaande komt van een wijs man. (En ’t is voor één keer niet schrijver dezes. 😉 )

    Liked by 1 persoon

  8. Niet loslaten… ik heb er vreselijk veel moeite mee! God weet nochtans wat voor moeilijke puber ik zelf was! Ik heb toch zo het gevoel dat jij het goed gedaan hebt hoor, als ik je posts lees. We zouden maar allemaal wat minder streng voor onszelf moeten zijn…

    Like

  9. Ik las het stukje en het enige wat ik kon denken was… good god, wat jij allemaal voor en met hem gedaan hebt. Ik reik niet tot aan je enkels.
    Lolsaten, ik weet het niet. Ga ik het kunnen ? Maar ik las ook Menck’s commentaar en heb zelden iets zinnigers gezien. Soms knuffelt onze dochter de kat zo hevig en is ze zo er mee bezig dat ze vergeet los te laten. Dat levert dan best wel eens een serieuse klauw naar het gezicht op. Bon, ik weet niet wat ik wou zeggen. Maar net als onze kat heeft je zoon zijn eigenheid, dat ligt niet aan jou, gezien je inspanningen, dat ligt aan wie hij is. Bij kinderen is het zoals katten, er zijn geen twee dezelfde. De ene kan niet zonder knuffelen en begeleiding, de andere wil niet met. Maar beide types katten komen thuis als ze in hun habitat terugkomen. De ene komt iedere dertien seconden naar huis, de andere één keer per dag.
    Dedjuu, ik weet het niet hoor. Veel succes verder.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je voor je uitgebreide reactie. Je allegorie met de katten klopt ook wel, ik snap wat je bedoelt. Mijn katje heeft echter niet meer echt “een thuis” en misschien is dat ook onderdeel van het probleem…

      Like

  10. ik denk dat die omschrijving van je zoon wel voor enorm veel tieners geldt, Tiny!
    Je had in mijn jeugd zelfs gasten die daar al konden voor in aanmerking komen, en toch hebben die ook wellicht hun plaats in de wereld gevonden.
    Misschien typisch mannelijk, maar ik zou maar niet te vlug panikeren… 😉
    Enneh, Green Day zou ik ook nog wel ’s willen zien hoor!!!

    Like

  11. Ik trok even de ogen open bij het lezen…
    Ik bedenk me dan altijd, beseft je zoon wel wat je allemaal voor hem doet?

    Nu ja ’t is een manier van opvoeden, ik zou in elk geval bij mijn ouders nooit zo moeten reageren hebben of doen zoals ik hier lees dat je schrijft, hoe hij jou/jullie behandelt los van het feit dat ik ook niet drink, rook of drugs gebruik….

    Like

  12. Loslaten…*zucht*, het is zo herkenbaar. Zelf ook (alleenstaande) mama van een tienerdochter die volgend jaar aan de hogeschool begint. Ik leerde jouw blog kennen door Valerie (LaviedeFalderie), die ik onlangs heb ontmoet. Ik gooi er nog een cliché bij: een kind heb je vanaf de geboorte tot je er zelf niet meer bent, en dat klopt denk ik wel. Graag gelezen, ik kom zeker terug.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s