Maand: november 2015

Tiny houdt vol, soms.

Herinner je nog dat ik ging lopen? En dat ik met yoga ging beginnen? En dat ik wou vermageren en gezond ging eten..?

’t Is een ramp, mijn uithoudingsvermogen, mijn discipline. Ik heb massa’s respect voor mensen die al jaren volhouden om te sporten of die maanden aan een stuk gezond kunnen eten en de gevolgen dan ook snel zichtbaar zijn.

Het lopen, de yoga, ’t was allemaal een kort leven beschoren. Vraag me niet waarom, ik heb gewoon geen discipline. Wat ik in het verleden al niet allemaal begonnen ben… Een tekencursus, vegetarisch eten, Italiaans leren, schaatsen, badminton, zwemmen,… Het lijkt wel of ik niks kan volhouden. En let op, veel dingen doe ik echt graag hé. Maar het komt er niet van, of ik had weer een excuus.

Gelukkig bestaan er nog halve mirakels. Het is een half mirakel dat ik al meer dan een jaar hier blog. En dat ik al meer dan een jaar lid ben van een zelf opgestarte leesclub. Het is een half mirakel dat ik al bijna drie jaar een cursus fotografie volg. Ik hou het ook al bijna dertien jaar uit bij mijn huidige werkgever en al bijna vijf jaar bij mijn huidig lief. Zeker die laatste ga ik niet meer opgeven! Wist je dat ik nog geen enkele relatie heb gehad die langer dan zes jaar duurde?

Ok, met je familie heb je wel langere relaties natuurlijk. Maar verder? Alleen mijn tandarts is vierendertig jaar dezelfde gebleven, jammer genoeg ging hij vorig jaar met pensioen. Ik heb hem ooit een fikse lachbui bezorgd, toen ik zei dat ik met hem de langste relatie van mijn leven had. 🙂

Af en toe heb ik eens een uitdaging nodig hé. Op Instagram loopt er een challenge, elke dag van December een foto posten met een bepaald thema. Eens zien hoe ver ik daar mee kom.

2015-11-30 15.50.30

En ik ben (opnieuw) gestart met de 30 day Shred Challenge van Jillian Michaels. Ja, weer iets op Youtube. Het is zeer intensief en lastig, maar duurt maar twintig minuten. Dus het excuus van “ik heb geen tijd” zal al niet tellen.

Morgen wil ik weer slaatjes eten ’s middags in plaats van boterhammen. En geen wijn meer tijdens de week.

Oh en morgen ga ik ook lotjes trekken voor de giveaway van Kudzu. Als je hééél snel bent, kun je vanavond nog reageren en kans maken, hier.

Zoals je ziet is de layout een beetje veranderd, ik ben er nog altijd niet tevreden over, dus het zou wel eens kunnen dat de nieuwe kleedjes hier nog wel eens veranderen. Als het niks is, hoor ik het wel! 🙂

Tiny kookt als ze triestig is

Ik ga er niet over uitweiden, over het programma “Over de streep”, gisteren op VTM. Na een uur aan een stuk bleiten en sniffen omdat er van alles boven kwam drijven, had ik het wel gehad.
Wil je weten waarover ik het heb, en denk je ‘ach, hier kan ik wel tegen’, kijk dan vooral eens naar de uitzending, als je je registreert op de website kan je die nog bekijken: Over de streep

Daarna ben ik me gaan uitleven als vlijtige huisvrouw: plafond voorbereid voor schilderwerken (ai mijn schouders en rug), boodschappen gedaan, receptjes opgezocht en van alles klaargemaakt voor de volgende dagen.

Mijn veggievriendjes moeten het volgende paragraafje maar even overslaan. In de Delhaize was het konijn in promotie. Ik vind dat nog altijd een beetje erg, ja, maar ook een beetje erg lekker. Pietje helpt mij daarbij, Jeroen soms ook, en Libelle lekker kan het ook wel klaarmaken. Het werd een mengeling van de drie recepten en het ruikt na twee uur sudderen echt heerlijk:

2015-11-25 16.58.16-2

Ondertussen kreeg ik ook zin in een dessert, ik had nog appels, bloem, suiker en eitjes en maakte dit lekkere receptje klaar: Supersnelle appeltaart.

Ziet er ook gelukt uit, we moeten nog proeven:

2015-11-25 16.58.45-2

En ach, terwijl ik toch bezig was… ik had nog een pot over. Mijn vriend heeft een paar weken geleden linzensoep gemaakt. ’t Was zeker niet slecht, we hebben er van gesmuld, maar ik dacht hmm, dat kan ik ook. En misschien beter. Ik had nog een receptje liggen van de groene meisjes en ging er voor. Van linzensoep kun je geen mooie foto nemen, dus die steel ik even van de groenemeisjes site.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik had geen koriander meer… Da’s voor de volgende keer.

 

De rode linzen verving ik door groene, net zo lekker. Voila, hij mag thuis komen, zijn voetjes onder tafel steken en beginnen eten. 🙂

Tiny, de moeder die keihard op haar bek ging

De laatste twee opdrachten bij #Boostyourpositivity  zag ik eigenlijk niet zitten. ‘Quality time met de kids’, en ‘wat is jouw grootste uitdaging als ouder?’. De grootste uitdaging is gewoon die ‘quality time’.

Met de pluskindjes gaat dat goed hoor, die zijn nog een stuk kleiner en werkbaarder en zelfs met de puberdochter (hihihi, hahaha, maar allééééé, hihihi, ’t is beire, hahaha) heb ik leuke momentjes, zie Tiny in Dublin.

Mijn eigen kindje, da’s iets anders. Toen hij twee was, verliet ik de papa en werd beetje bij beetje weer gelukkig. Maar het klein sprotje was al een moeilijke baby, bleek een peuter met een serieuze handleiding en een lagere schoolkind met ADD. En zo verder. Ik zie hem doodgraag, maar waarom moet het zo moeilijk gaan?

Nu heeft hij nog altijd zijn draai niet gevonden, hij volgt deeltijds onderwijs, maar het deeltje “werk vinden” is nog altijd niet gelukt. Niet dat hij er veel voor doet, hij is liever lui dan moe. Onze conversaties verlopen meestal via sms of Facebook, want als ik bel, neemt hij niet op. Hij zit op kot, komt ook in het weekend of de vakanties niet naar huis en veel moet of mag ik hem niet bezoeken.

Gisteren ging ik nog eens langs en zag de keuken van een typische kotstudent.

2015-11-18 17.05.20

Hij vult zijn dagen met gamen, basgitaar spelen en series bekijken. Af en toe komt hij nog eens buiten om te skateboarden en af te spreken met zijn vrienden. Maar hoera: hij drinkt niet, rookt niet en gebruikt geen drugs. Joepie jei.

Volgens mij is hij soms erg eenzaam. Maar dat doet hij een stukje zichzelf aan, hij is altijd welkom bij ons, maar omdat het niet klikt met mijn vriend, zal hij dat niet snel doen.

Dus de quality time bestond gisteren uit samen afwassen en zijn keukentje opruimen. ’t Is beter dan niks. Veel gelachen werd er niet. Knuffels heb ik denk ik nog nooit gekregen. Misschien één keer, met moederdag. En oh ja, toen hij eens terugkwam van een k*tweekend bij zijn pa.

Vroeger was het anders, ik zeg niet dat ik niks heb gedaan met hem. Elke avond voorlezen, samen naar het Astridpark, naar de cinema, gaan zwemmen, naar het bos,… We gingen samen op reis, naar Londen, Parijs, Duitsland, Zwitserland en toen hij twaalf was, zelfs een maand lang naar Californië. merijn

In Amsterdam deden we ook mee met een workshop fotografie, elk met een camera. En hij was zelf onderwerp voor een andere fotografe.

merijn3

Voor zijn zestiende verjaardag heb ik zowat de hoofdvogel afgeschoten als het komt op “coole mama” zijn. Ik nam hem ’s morgens mee, zei niet waar we heen gingen, reed naar Duitsland en vertelde in het hotel dat we ’s avonds naar zijn favoriete band Green Day gingen kijken.

merijn2

’t is appelsap, gasten!

Vorig jaar gingen we allemaal naar Graspop, maar hij ging natuurlijk alleen. Afspreken met mama op een festival was not done.

Elke morgen als hij naar school moet, sms ik hem: Sta op! Zorg dat je op tijd bent! Want vaak blijft hij liggen, is hij zogezegd ziek en dan gaat hij wel naar de dokter om een briefje. De plantrekker. Romina heeft me gesteund, in die zin dat ze liet weten dat haar mama dat heeft gedaan tot ze vijfentwintig was. Wàààt?

Prinses katapulteerde me terug in de tijd, toen ze vertelde hoe ze hysterisch kan reageren op haar kinderen, dat ze het allemaal niet meer weet en geen hulp krijgt omdat ze één te hoog opgeleid is en twéé een te hoog inkomen heeft. Wie helpt de mama’s? De kinderen worden wel geholpen hoor, begeleiders en psychologen genoeg, als het verkeerd gaat. Mama’s die het niet meer weten en liggen te bleiten ’s nachts omdat ze niet weten hoe het ooit goed komt, die worden bijna uitgelachen bij het CAW (echt!) en krijgen te horen dat het allemaal zo erg niet is.

De grootste uitdaging is dus, jawel, loslaten. Niet bang zijn dat hij niet eet, of niet gezond genoeg eet, niet bang zijn dat hij niet naar school gaat en geen diploma haalt, niet bang zijn dat hij zo eenzaam is, niet bang zijn dat hij nooit een lief zal vinden, niet bang zijn dat hij me niet meer wil zien, niet bang zijn dat ik duizend fouten heb gemaakt. Niet bang zijn dat hij in een depressie zit. Niet bang zijn dat het alleen maar erger zal worden.

En als er nu nog één zegt dat het allemaal wel goed komt, ga ik slaan. 🙂