Tiny en haar body #boostyourpositivity

Deze week vertellen een aantal bloggers wat meer over wat ze allemaal doen met hun lijf, en vooral – lijkt mij – hoe flink ze lopen, zwemmen, aan yoga en tai chi doen, trots zwanger zijn en dergelijke. Gelukkig zijn er ook die wat strenger zijn voor zichzelf en durven tonen wat zwangerschap, operaties en ongevallen met een lichaam kunnen doen.

Jàrenlang ben ik gepest geweest omwille van mijn uiterlijk. Ik had een bril, scheve tanden, en was graatmager. Zo mager dat in de jeugdbeweging niemand bij mij haasje over wou doen: “Eikes, je voelt al die ribben bij haar!” Zo mager dat ik tot ver in mijn tienertijd de bijnamen ‘Tante Sidonia’, ‘bonestaak’ of ‘plank met erwtjes’ kreeg.

En toch wou ik als tienjarig meisje op ballet. Ach ik volgde muziekles, ik las Tiny op ballet, ik droomde weg bij ballerina’s op televisie en ik danste elke dag.

tiny op ballet

Ik ging op les bij de gerenommeerde balletschool Olivia Geerolf in Brugge. Auditie heb ik nooit moeten doen, en ik kreeg meteen een roze pakje. Geen tutu en daar was ik zo verdrietig over. Ook geen spitzen met lintjes maar gewoon domme elastieken slofjes, niet eens roze maar beige. Ik herinner me het alsof het gisteren was.

Ik deed mijn best maar bakte er niks van. Ik heb het toch dapper een jaar volgehouden en onthou vooral de vernedering van de leerkracht, die steeds misprijzend naar me keek.

Toen ik twaalf was, ging ik op jazzdans in mijn middelbare school. Leuke muziek, minder streng maar wel een nietsverhullend jazzpakje. Mooi als je een tienermeisje bent met beginnende vormen, affreus als je er enkel botten en wat vel insteekt. Mijn coördinatie bleek ook niet je dat, en het was echt géén gezicht.

Turnen en lopen op school was voor mij een straf: ik eindigde altijd als laatste en kon alleen maar goed koprollen. Dat bestaat niet als olympische discipline, vrees ik.

Oh ja, ik mocht eten wat ik wil, en kwam geen grammetje bij maar ik had echt een haat-liefde verhouding met mijn lichaam. Het was een half mirakel dat ik ineens toch een vriendje had – en nog eentje – en nog eentje, en dat ze mij nog mooi vonden ook. Mwoehahahaha, ik geloof het eigenlijk nog steeds niet.

Op kot begon ik ineens wel wat bij te komen. Ik at soms vier keer op een dag een volledige maaltijd, snoepte, dronk bier, cola, vrat hele zakken chips leeg. En ik kreeg meteen onder mijn voeten van de dokter die ontdekte dat mijn cholesterol verbazend hoog stond voor mijn leeftijd en gewicht. Oeps. Er ontwikkelde zich ook een soort kwabje ter hoogte van mijn buik – en ik was nog lang niet zwanger – waar ik dan ook maar meteen een complex over ontwikkelde.  Ach ’t was ook nooit goed.

Op mijn 32ste was ik behoorlijk happy met mijn lijf. Bevallen van een zoon, alle zeventien kilo’s weer kwijt geraakt, geen striem te zien, redelijk in conditie door te badmintonnen en te zwemmen. Ik had ook geen zittend beroep, bewoog genoeg en at redelijk normaal. Om dat te vieren, en omdat ik het gewoon al heel lang wou, liet ik een tattoo zetten. Mijn eerste en mijn enige.

DSC_0100

Nu ben ik al lang niet meer graatmager, en zijn die zeventien zwangerschapskilo’s er op mysterieuze wijze weer allemaal bijgekomen. Zonder zwanger te zijn hé, pas op! 🙂

Het kwabje is een serieuze ‘kwab’ geworden, ik moet opletten wat ik aantrek en op foto’s trek ik eerst mijn buik in, steek mijn neus in de lucht (om de dubbele kin te verstoppen) en delete ik achteraf toch meteen weer die foto.

Ja, ik eet te veel en te graag. Ik ben dol op koken en uit eten gaan. Een glaasje wijn sla ik ook nooit af. (Wie zegt daar weeral “wijnclub” in plaats van “leesclub”???) De meeste van mijn hobby’s zijn zittend: lezen, films, muziek, bloggen,… en ik ben allesbehalve een toonbeeld van discipline als het op sporten aankomt, zie Tiny ging eens lopen, jaja. Een paar keer per jaar roep ik dan: HIER MOET DRINGEND VERANDERING IN KOMEN!! En ik wil echt graag weer zwemmen, badmintonnen en zelfs lopen.

Maar ik begon gisteren heel stilletjes en traag aan Yoga voor beginners. Samen met Adrienne, dat vind ik nog een toffe. 

We zien wel waar ik uit kom, ik hou jullie op de hoogte. Ook als ik niet flink ben.

Advertenties

28 comments

      1. Ja, mijn ijdelheid wint het altijd van mijn luiheid en het voordeel is dat ik ondertussen zo gewend ben om gezond te eten dat het niet echt nog problemen geeft,……..maar ook dat heeft een achtergrond natuurlijk :-),……ik schrijf straks of morgen mijn verhaal 🙂

        Like

  1. Mooi verhaal… Zo zie je maar, te mager:commentaar… Te dik:commentaar… Het is te simpel zeker… Elkaar aanvaarden zoals we zijn??? En wat is gezond leven? Mijn moeder at gezond, rookte niet en dronk niet, kreeg kanker toen ze 39’was…
    Een middenweg vinden is niet makkelijk, en de commerce rond de dieetcultuur doet er geen goed aan!
    Mooie, simpele tattoo… Echt! 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Ik was ook zo’n vreselijke leerling in de turnles… Wat haatte ik dat. Nu heb ik nog steeds geen sport gevonden die ik graag doe! Ik zou nochtans erg graag IETS doen maar om vol te houden, moet je het toch een beetje graag doen denk ik dan… Misschien moet ik die Yoga ook maar eens een kans geven?

    Like

  3. ik ben ook altijd zo graatmager geweest. Was helemaal niet trots op m’n lichaam. Ben er ook mee gepest geweest.
    Maar intussen ben ik toch wel iétsje bijgekomen. Maar ik hoef me nog steeds niets te ontzien, mag alles eten en drinken, en dat doe ik dan ook… 😉
    De schaamte over mijn lichaam heb ik al lang laten varen, da’s het voordeel van ouder worden. Je trekt je daar niet zoveel meer van aan…

    Like

  4. Veel succes met je yoga-uitdaging! Ik heb zelf ook Adrienne haar 30 day challenge gedaan en ben een echte fan. Vooral haar “find what feels good” instelling volg ik: doe het voor jezelf en om je goed te voelen in je vel. Niet omdat “de maatschappij” zegt dat je moet.

    Like

  5. Dat is het nadeel met gratemager zijn in je jeugd zeker, dat je zo hard niet gewoon bent van vlees te zien aan je spiegelbeeld dat je meer kwab ziet dan anderen kunnen ontdekken? Als het een troost is, hier is er ook een kwab sinds de geboortes die niet weg gaat, kilo’s of niet. Telt een schamele troost ook als troost? 😉

    Like

  6. Oei, heb ik hier nog niet op gereageerd?
    Die turnlessen, hatelijk! Zelf was ik ook niet de meest atletische verschijning in de klas, en bakte niets van het turnen, voetbal,… En toch geldt ook hier het spreekwoord ‘wie laatst lacht,…’ Als ik mezelf nu vergelijk met mannen van mijn leeftijd, dan ben ik nog steeds geen Adonis, maar de ‘helden’ van toen zijn nu vaak dikke en onverzorgde oude venten van 59…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s