Tiny op zolder

Mijn grootmoeder is geboren in Menen, begin vorige eeuw.

Ze was al heel vroeg wees en werd opgevoed door haar tante. Annaatje zag niet goed, zelfs met een bril kon ze niet alles lezen en probeerde ze vaak te doen alsof. Tante sprak vaak met de dokter in Menen en Anna was een graag gezien en vlijtig meisje. Toen ze zestien werd, vroeg de dokter aan haar tante of ze niet zou mogen helpen in het hospitaal. Ze hadden daar handen tekort en zolang ze flink haar best deed, zou ook elke week een mooi loonzakje krijgen.

Anna was vooral dol op kinderen, ze kon er goed mee overweg en al gauw werd zij er bij gehaald als er amandelen moesten getrokken worden. Ze nam de kindjes op schoot en kon ze kalmeren als geen één.

Scan 5

Anna, in het midden, met bril.

De overige verpleegsters namen Anne op als één van hen, ze kreeg ook het felbegeerde witte uniform en ze maakte snel vriendinnen. Elke week stond tante haar op te wachten, stak haar hand uit en Anne legde braaf het loonzakje neer. Het geld werd keurig opzij gezet.

Midden de woelige jaren dertig leerde Anna een knappe, slanke, rijzige jonge man kennen. Ook hij was slechtziend, maar hij was mandenvlechter van beroep. Zijn passie was echter muziek, hij speelde accordeon van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, verblijdde iedereen met zijn muziekjes. Anna was dol op hem en ze gingen trouwen in 1938. Godfried was ook een wees, die altijd had moeten vechten voor een beetje geld, de manden die hij vlocht, kon hij verkopen aan de boeren in Westkerke. Hij stond perplex toen Anna vertelde dat ze het kleine huisje in Westkerke ging kopen, ze had genoeg gespaard en kon de veertigduizend frank zo op tafel leggen. Klaar om een nestje te bouwen en blij dat ze onder het juk van haar tante vandaan was, verhuisde het koppel naar het landelijke Westkerke.

In de tweede Wereldoorlog viel er aan de boeren niet veel meer te verkopen en noodgedwongen ging Godfried langs in de café’s en de kazernes met zijn accordeon. Elke avond speelde hij liedjes voor de Duitsers en verdiende goed zijn boterham. Ondertussen was ook hun dochtertje geboren, in de koude winter van 1942, Cecilia noemden ze haar. Ze was geboren op 22 november, niet toevallig de dag van de Heilige Cecilia, patroonheilige van de muzikanten.

Scan 7

Godfried, links op de foto

Tegen het einde van de oorlog vertelde Louis, de broer van Godfried die in Brugge woonde, dat ze op zoek waren naar leraars die blinde oorlogslachtoffers konden leren mandenvlechten. Godfried had daar wel oren naar, vooral toen hem werd aangeboden om samen met Anna conciërge te zijn in het grote huis in Brugge. Zolang hij les gaf, en zij het huis onderhield, konden ze er gratis blijven wonen. Er kwam snel nog een dochter bij. Jammer genoeg waren beide dochters ook zwaar slechtziend en had de jongste een open ruggetje. Ze zou nooit kunnen lopen.

Na een aantal jaren hadden voldoende gespaard en kochten ze een huis in een buitenwijk van Brugge. Elke dag ging mijn grootvader naar zijn werk in het revalidatiehuis voor blinden en heeft dit volgehouden tot hij uiteindelijk ziek werd.

Scan 6

Mijn moeder, tweede van rechts, blond met bril en strik in het haar. Met school naar de zoo.

Al zag mijn grootmoeder erg slecht, ze hield wel alle foto’s bij die er ooit van haar en haar familie gemaakt werden. Het album heeft de tand des tijds overleefd en ligt nu netjes in een doos op mijn zolder, in Wevelgem. Vlakbij Menen.

Advertenties

21 comments

  1. Ik ben zot van familiefoto’s, hoe ouder hoe liever. Fantastisch dat je er zo’n mooi verhaal kan aan knopen, dat ontbreek ik een beetje aan mijn ‘verzameling’ oude foto’s. Ik zal eens een paar mensen uit de hemel moeten terugroepen om me die te vertellen!

    Liked by 1 persoon

  2. Hopelijk breit Tiny een vervolg aan dit stukje. Graag de rest van het verhaal … tot Tiny op de wereld kwam… en dan nog meer… over het leven van Tiny. gr Dieter

    Like

  3. Uw grootouders woonden in Westkerke en die van mij in Roksem. De Tapis, zo werden ze genoemd. Nu nog wemelt het van mijn familie daar in de omstreken. Dikke kans dat uw grootvader en die van mij nog samen gekaart hebben ofzo 😄

    Like

  4. Heerlijke nostalgie! Toen mijn vader een tiener was, verdiende hij zakgeld door… manden te vlechten. Er staan nog heel wat (kleine tot zeer grote) exemplaren van zijn hand in de ouderlijke woning.
    En ja, aan dit logje mag best een vervolgje worden gebreid. Ik was al op zoek naar de ‘wordt vervolgd’, eerlijk gezegd.

    Like

  5. Bij mijn grootmoeder zijn ook nog veel verschillende foto’s,….mijn grootvader heeft zelfs krijgsgevangene geweest tijdens de 2de wereldoorlog,…..en ook al wilde hij daar niet veel over vertellen, tijdens een whiskey cola en een plaat van Louis Neefs wilde hij af en toe al eens iets lossen,…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s