Maand: oktober 2015

Tiny ziet de blaadjes vallen

’t Is ’t vallen van ’t blad, zeker?

DSC_0152

Alle foto’s op dit blogje copyright @Tiny

Eigenlijk zocht ik een deftig excuus om hier wat herfstige foto’s op te zwieren, een opdrachtje uit de fotografieles en ene Menck drong aan om dit toch maar eens te delen met de wereld.

Maar ik merkte iets op. Vorige maand, dus zowat exact vier weken geleden blogde ik over mijn emotionele kant, ik huilde om het minste en gaf de triestige films de schuld.

DSC_0169

Over het algemeen genomen ben ik best een vrolijke tante. Hoewel ik op geen enkele manier tante ben, of blijf je nog tante nadat je gescheiden bent? Of ben je dan opnieuw tante van ’t kind van de zus van je lief? Enfin, dit terzijde. Ik ben dus een vrolijke, opgewekte meid (zeg geen dàme tegen me, of ik sla!). Natuurlijk heb ik ook kuren, word ik soms eens goed boos, zit ik soms in een tijdelijk dipje zoals elk normaal mens. En het ene dipje duurt ook wel eens langer dan het vorige, al naargelang de omstandigheden. Zie Tiny is het beu, Tiny huilt en lacht in Dranouter of Tiny weet niet waar het verkeerd liep.

DSC_0158

En toch zit er een lijn in. Gelukkig heb ik nog niet veel last gehad van typische vrouwenkwaaltjes: ik doorspartel mijn maandelijkse fikfak zonder problemen, heb wel eens krampen maar dat gaat snel over, ik ontdekte de diva-cup en ben daar zeer tevreden over, en ik ben nog lààààng niet toe aan de menopauze. Of wel? In dit artikel lees ik dat die periode zich vaak aankondigt met “stemmingswisselingen, slapeloosheid, concentratieverlies, hoofdpijn en vermoeidheid“. Maar heeft niet iedereen daar wel eens last van? Wuk ne zever, zeg.

DSC_0153

Ik geloof wel in PMS. Nee niet het medisch schooltoezicht van vroeger, maar het PreMenstrueel Syndroom.  Er wordt geschreven: “De meest voorkomende emotionele klachten zijn stemmingsveranderingen zoals toegenomen prikkelbaarheid, angst, gespannenheid, en verlies van zelfcontrole. Vaak verkeert de vrouw in een labiele gemoedstoestand en voelt zij zich ‘down’, somber en depressief. Soms is er sprake van neiging tot agressiviteit.” Goh, ik ken er een paar die dit zullen beamen. Dus misschien is het wel daarom dat ik vorige maand zo zat te sniffen. En is het daarom dat ik nergens zin in heb (tenzij in eten!), me down voel om het minste en dringend nood heb aan ontspanning.

DSC_0171

Voeg daar dan effectief het vallen van het blad aan toe, het kouder en donker worden, en je hebt een lekkere cocktail emotionaliteit. Ik ga maar eens naar de sauna van ’t weekend…

DSC_0161

Reageer gerust op de foto’s. Want daar is ’t hem om te doen. Als je ook PMS herkent of je vindt het een hoop gezever, dan mag je dat ook laten weten. Mannen ook, ja.

Tiny en haar body #boostyourpositivity

Deze week vertellen een aantal bloggers wat meer over wat ze allemaal doen met hun lijf, en vooral – lijkt mij – hoe flink ze lopen, zwemmen, aan yoga en tai chi doen, trots zwanger zijn en dergelijke. Gelukkig zijn er ook die wat strenger zijn voor zichzelf en durven tonen wat zwangerschap, operaties en ongevallen met een lichaam kunnen doen.

Jàrenlang ben ik gepest geweest omwille van mijn uiterlijk. Ik had een bril, scheve tanden, en was graatmager. Zo mager dat in de jeugdbeweging niemand bij mij haasje over wou doen: “Eikes, je voelt al die ribben bij haar!” Zo mager dat ik tot ver in mijn tienertijd de bijnamen ‘Tante Sidonia’, ‘bonestaak’ of ‘plank met erwtjes’ kreeg.

En toch wou ik als tienjarig meisje op ballet. Ach ik volgde muziekles, ik las Tiny op ballet, ik droomde weg bij ballerina’s op televisie en ik danste elke dag.

tiny op ballet

Ik ging op les bij de gerenommeerde balletschool Olivia Geerolf in Brugge. Auditie heb ik nooit moeten doen, en ik kreeg meteen een roze pakje. Geen tutu en daar was ik zo verdrietig over. Ook geen spitzen met lintjes maar gewoon domme elastieken slofjes, niet eens roze maar beige. Ik herinner me het alsof het gisteren was.

Ik deed mijn best maar bakte er niks van. Ik heb het toch dapper een jaar volgehouden en onthou vooral de vernedering van de leerkracht, die steeds misprijzend naar me keek.

Toen ik twaalf was, ging ik op jazzdans in mijn middelbare school. Leuke muziek, minder streng maar wel een nietsverhullend jazzpakje. Mooi als je een tienermeisje bent met beginnende vormen, affreus als je er enkel botten en wat vel insteekt. Mijn coördinatie bleek ook niet je dat, en het was echt géén gezicht.

Turnen en lopen op school was voor mij een straf: ik eindigde altijd als laatste en kon alleen maar goed koprollen. Dat bestaat niet als olympische discipline, vrees ik.

Oh ja, ik mocht eten wat ik wil, en kwam geen grammetje bij maar ik had echt een haat-liefde verhouding met mijn lichaam. Het was een half mirakel dat ik ineens toch een vriendje had – en nog eentje – en nog eentje, en dat ze mij nog mooi vonden ook. Mwoehahahaha, ik geloof het eigenlijk nog steeds niet.

Op kot begon ik ineens wel wat bij te komen. Ik at soms vier keer op een dag een volledige maaltijd, snoepte, dronk bier, cola, vrat hele zakken chips leeg. En ik kreeg meteen onder mijn voeten van de dokter die ontdekte dat mijn cholesterol verbazend hoog stond voor mijn leeftijd en gewicht. Oeps. Er ontwikkelde zich ook een soort kwabje ter hoogte van mijn buik – en ik was nog lang niet zwanger – waar ik dan ook maar meteen een complex over ontwikkelde.  Ach ’t was ook nooit goed.

Op mijn 32ste was ik behoorlijk happy met mijn lijf. Bevallen van een zoon, alle zeventien kilo’s weer kwijt geraakt, geen striem te zien, redelijk in conditie door te badmintonnen en te zwemmen. Ik had ook geen zittend beroep, bewoog genoeg en at redelijk normaal. Om dat te vieren, en omdat ik het gewoon al heel lang wou, liet ik een tattoo zetten. Mijn eerste en mijn enige.

DSC_0100

Nu ben ik al lang niet meer graatmager, en zijn die zeventien zwangerschapskilo’s er op mysterieuze wijze weer allemaal bijgekomen. Zonder zwanger te zijn hé, pas op! 🙂

Het kwabje is een serieuze ‘kwab’ geworden, ik moet opletten wat ik aantrek en op foto’s trek ik eerst mijn buik in, steek mijn neus in de lucht (om de dubbele kin te verstoppen) en delete ik achteraf toch meteen weer die foto.

Ja, ik eet te veel en te graag. Ik ben dol op koken en uit eten gaan. Een glaasje wijn sla ik ook nooit af. (Wie zegt daar weeral “wijnclub” in plaats van “leesclub”???) De meeste van mijn hobby’s zijn zittend: lezen, films, muziek, bloggen,… en ik ben allesbehalve een toonbeeld van discipline als het op sporten aankomt, zie Tiny ging eens lopen, jaja. Een paar keer per jaar roep ik dan: HIER MOET DRINGEND VERANDERING IN KOMEN!! En ik wil echt graag weer zwemmen, badmintonnen en zelfs lopen.

Maar ik begon gisteren heel stilletjes en traag aan Yoga voor beginners. Samen met Adrienne, dat vind ik nog een toffe. 

We zien wel waar ik uit kom, ik hou jullie op de hoogte. Ook als ik niet flink ben.

Tiny op zolder

Mijn grootmoeder is geboren in Menen, begin vorige eeuw.

Ze was al heel vroeg wees en werd opgevoed door haar tante. Annaatje zag niet goed, zelfs met een bril kon ze niet alles lezen en probeerde ze vaak te doen alsof. Tante sprak vaak met de dokter in Menen en Anna was een graag gezien en vlijtig meisje. Toen ze zestien werd, vroeg de dokter aan haar tante of ze niet zou mogen helpen in het hospitaal. Ze hadden daar handen tekort en zolang ze flink haar best deed, zou ook elke week een mooi loonzakje krijgen.

Anna was vooral dol op kinderen, ze kon er goed mee overweg en al gauw werd zij er bij gehaald als er amandelen moesten getrokken worden. Ze nam de kindjes op schoot en kon ze kalmeren als geen één.

Scan 5

Anna, in het midden, met bril.

De overige verpleegsters namen Anne op als één van hen, ze kreeg ook het felbegeerde witte uniform en ze maakte snel vriendinnen. Elke week stond tante haar op te wachten, stak haar hand uit en Anne legde braaf het loonzakje neer. Het geld werd keurig opzij gezet.

Midden de woelige jaren dertig leerde Anna een knappe, slanke, rijzige jonge man kennen. Ook hij was slechtziend, maar hij was mandenvlechter van beroep. Zijn passie was echter muziek, hij speelde accordeon van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, verblijdde iedereen met zijn muziekjes. Anna was dol op hem en ze gingen trouwen in 1938. Godfried was ook een wees, die altijd had moeten vechten voor een beetje geld, de manden die hij vlocht, kon hij verkopen aan de boeren in Westkerke. Hij stond perplex toen Anna vertelde dat ze het kleine huisje in Westkerke ging kopen, ze had genoeg gespaard en kon de veertigduizend frank zo op tafel leggen. Klaar om een nestje te bouwen en blij dat ze onder het juk van haar tante vandaan was, verhuisde het koppel naar het landelijke Westkerke.

In de tweede Wereldoorlog viel er aan de boeren niet veel meer te verkopen en noodgedwongen ging Godfried langs in de café’s en de kazernes met zijn accordeon. Elke avond speelde hij liedjes voor de Duitsers en verdiende goed zijn boterham. Ondertussen was ook hun dochtertje geboren, in de koude winter van 1942, Cecilia noemden ze haar. Ze was geboren op 22 november, niet toevallig de dag van de Heilige Cecilia, patroonheilige van de muzikanten.

Scan 7

Godfried, links op de foto

Tegen het einde van de oorlog vertelde Louis, de broer van Godfried die in Brugge woonde, dat ze op zoek waren naar leraars die blinde oorlogslachtoffers konden leren mandenvlechten. Godfried had daar wel oren naar, vooral toen hem werd aangeboden om samen met Anna conciërge te zijn in het grote huis in Brugge. Zolang hij les gaf, en zij het huis onderhield, konden ze er gratis blijven wonen. Er kwam snel nog een dochter bij. Jammer genoeg waren beide dochters ook zwaar slechtziend en had de jongste een open ruggetje. Ze zou nooit kunnen lopen.

Na een aantal jaren hadden voldoende gespaard en kochten ze een huis in een buitenwijk van Brugge. Elke dag ging mijn grootvader naar zijn werk in het revalidatiehuis voor blinden en heeft dit volgehouden tot hij uiteindelijk ziek werd.

Scan 6

Mijn moeder, tweede van rechts, blond met bril en strik in het haar. Met school naar de zoo.

Al zag mijn grootmoeder erg slecht, ze hield wel alle foto’s bij die er ooit van haar en haar familie gemaakt werden. Het album heeft de tand des tijds overleefd en ligt nu netjes in een doos op mijn zolder, in Wevelgem. Vlakbij Menen.