Tiny en haar (reis)muziek

Toen ik ergens in augustus door Frankrijk reisde, zat er een blogpost in mijn hoofd over bijpassende muziek tijdens autoreizen. Door het overlijden van een vriend is dat idee eventjes op een dwaalspoor geraakt.

Daarpas begon er een liedje in mijn hoofd te spoken, en laat dat nu net één van die liedjes zijn die ik ineens hoorde toen ik langs de Gorges du Tarn passeerde. Denk dus deze omgeving:

cc by-nc-nd Bruno Monginoux www.photo-paysage.com & www.landscape-photo.net

cc by-nc-nd Bruno Monginoux

en volgend nummer:

Ja ’t is de live versie, die mannen zijn ook al serieus veranderd. Maar kom, ik hoorde dat nummer dus in Frankrijk, niet op de radio maar op mijn aangesloten iPod en ik kon mijn tranen niet bedwingen. Ik keek maar een beetje uit het raam omdat ik geen uitleg wou geven aan de medereizigers. Vriendschap is een illusie, een pakketje schroot met een dun laagje chroom. Wie herkent dit niet? Wie is nog nooit teleurgesteld geweest in wat je dacht dat vriendschap was? Het is zo oud als de straat en een vriend of vriendin verliezen doet vaak nog meer pijn dan een verloren liefde. Vrienden groeien uit elkaar als het een éénrichtingsverkeer wordt. Als de één steeds probeert af te spreken en de ander er nooit op in gaat. Jullie weten vast héél goed wat ik bedoel. Wel, ik word daar heel emotioneel van, vandaar.

Ik zat me tijdens die autoreis verder te bedenken hoe muziek de rode draad is door mijn leven. Mijn zoon heeft dit duidelijk van mij geërfd, waar ik blij om ben. Zelf kreeg ik alles via de paplepel ingelepeld, bij mijn ouders is er altijd muziek, we zaten in een koor, mijn moeder speelde piano, enzovoort… Bij de familie van mijn vriend heb ik de radio nog niet eens ontdekt. Ook bij schoonzus in Frankrijk staat zelfs de radio in de auto nooit op. CD’s waren nergens te bespeuren. Sorry maar ik vind dat raar. Gelukkig is vriendlief zelf van een ander kaliber.

Tijdens mijn allereerste reis alleen, naar Schotland toen ik vijftien was, zat ik bijna constant met mijn walkman cassettes te beluisteren. Vooral dit nummer van U2 paste perfect bij de Schotse highlands:

Twee jaar later, ging ik opnieuw op taalreis, maar naar Bournemouth in het zuiden van Engeland. Ik leerde The Boxer kennen van Simon en Garfunkel en zong de tweede stem mee toen een van mijn vrienden daar in het park eventjes de straatmuzikant speelde. We verdienden net genoeg geld om voor iedereen ijsjes te kopen. Och ja, dat vertelde ik al!

Ooit maakte ik een rondreis met de auto door Devon en Cornwall, het was begin jaren negentig. Als ik volgend nummer hoor, dan zie ik meteen die landschappen terug en proef ik weer de heerlijke scones met slagroom en jam:

Toen ik met mijn zoon door Europa reed, toen hij elf jaar oud was, in een Paasvakantie, werd ik vooral getrakteerd op liedjes van Toon Hermans en André Van Duin. Stel je volgend landschap voor:

strasse

en dan deze muziek:

Ik garandeer je: dat vergeet je niet meer! 🙂

En zo kan ik nog wel een paar bladzijden blijven doorgaan. En jullie? Hebben jullie reisherinneringen of landschappen die verbonden zijn met muziek?

Advertenties

9 comments

  1. Ik luister naar vriendschap en de chroom op de schroot. We snappen allemaal wat je bedoelt (hoop ik).
    Kijk, ik hou van muziek, en mijn vrouw nog meer, maar hier staat de radio ook nog zelden op.
    Er is één landschap dat echt verbonden is met muziek. Voor mijn dertigste was ik om professionele reden twee weken in Winnipeg. Ik huurde in het weekend een wagen en reed (moederziel alleen) van WInnipeg (Manitoba) naar de lakestate Ontario onder begeleiding van Sheryl Crow. Dat moment snapte ik voor de eerste keer in mijn leven waarom Amerikaanse muziek soms anders is.

    Liked by 1 persoon

  2. Ja dat heb ik ook! Niet al mijn reizen maar toch een aantal zijn onlosmakelijk verbonden met een lied. Hetzelfde heb ik met bepaalde herinneringen, periodes uit mijn leven… Een autorit zonder muziek zeg, ik kan het mij niet voorstellen!

    Like

  3. Als jij durft zeggen dat André Van Duin opstond in je wagen, dan durf ik zeggen dat bij ons als ik met de dochters op reis ga naar ‘the Sound of Music’ op staat. En dan met 3 om het luidst alles meezingen. Het is dat we airco-gekoeld moesten rijden (39°) maar anders hadden we twee jaar geleden met de ruiten naar beneden zo in de file in Parijs gestaan …
    Een niet zo leuke soundtrack bij een reis was deze : ‘House for sale’ van Lucifer, de combinatie van veel huizen te koop in Ierland en een slecht huwelijk en ik kon een zakdoek vol snotteren.

    Liked by 1 persoon

  4. ik kan me niet echt vakantiebestemmingen herinneren waar muziek aan verbonden is, maar muziek is ook bij mij wel een rode draad in m’n leven…
    Mensen die zonder muziek leven, ik kan er eigenlijk helemaal niet bij…

    Like

  5. Muziek heeft bij mij ook altijd een grote rol gespeeld; ik had een walkman en daarna een diskman, wij waren onafscheidelijk 🙂 Tegenwoordig luister ik veel minder muziek( wegens minder tijd). En je anekdote over vriendschap… erg herkenbaar. Ben along the road ook al een aantal vriendinnen verloren, en dat blijft pijnlijk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s