Maand: september 2015

Emo-Tiny

Ik heb in de afgelopen 48 uur nog maar een keer of zeventien geweend. Zit ik in een depressie? Neen. Is er iemand dood? Neen. Heb ik veel pijn? Totaal niet.

Toevallig keek ik nog eens naar The Color Purple. Ik heb die film al -tig keer gezien en élke keer hé, élke keer…. Als de zusjes van elkaar gescheiden worden,…. Als Shug Avery zingt voor Celie…. Als de zusjes weer bij elkaar komen… Snot ende kwijl.

Toen keek ik naar de online uitzending van Radio Gaga, al een paar weken geleden uitgezonden, maar nu pas gezien: ze maken een radiouitzending vanuit Huize Godtschalk, bejaardentehuis voor zeemanslieden. Zo mooi. Zo ontroerend, hoe een oude vrouw haar man moet achterlaten in het tehuis omdat ze het niet meer aan kan om er voor te zorgen, en hoeveel verdriet ze daarom heeft. Tranen met tuiten.

Dan zit ik bij een vriendin die haar verhaal doet over een moeilijke relatie in combinatie met het allèèn opvoeden van haar zoon. Zij wordt opnieuw kwaad terwijl ze vertelt, stopt ineens met praten en vraagt: “Awel, wat scheelt er??” omdat ik zit te sniffen. Ik ging zo mee met haar verhaal en vond het zo erg voor haar dat mijn oogjes begonnen te tranen.

Ik lees de blog van Liese over (serieus!) de autokeuring en hoe die mannen daar vertederd zijn door haar babyzoon. Ze kan niet alleen die stoere mannen doen smelten, maar mijn traanklieren ook want hupakee, daar ga ik weer. Wellicht omdat ik me bedenk dat mijn zoontjelief niet meer dat effect heeft op mensen en dat hij vroeger toch ook zo schattig was.

Als ik mijn zoon wakker probeer te maken via sms, géén antwoord krijg en gefrustreerd loop omdat ik niet zeker ben of hij wel naar school zal gaan.

Als ik het laatste item in mijn huis in Brugge van de muur af neem: een beschilderde Sint-Jacobschelp, gemaakt door mijn zoon toen hij zeven was.

Als ik voor de laatste keer mijn “Welkom-muur” bekijk in mijn huis, het niet over mijn hart krijg om alles er af te vegen en mijn huisbazin me zegt dat ze dat altijd al fantastisch mooi vond en dat ze het er ook niet zal af vegen!

2015-09-02 12.59.45-2

Als ik opnieuw kijk en zie dat mijn allerlaatste gast, gisterenavond, ook nog iets op de muur heeft geschreven. Ter afscheid.

2015-09-29 18.19.26-2

En nu nog net, terwijl ik iets voor mijn werk in elkaar wil prutsen en het al voor de vijfendertigste keer niet wil lukken, en ik bijt mijn vriend zijn neus er bijna af, en het lukt nog ALTIJD niet, dan bleit ik nog maar een keer. Uit frustratie.

Ben ik rijp voor psychiatrie? Of misschien moet ik gewoon ongesteld worden…

Tiny herontdekt Jethro Tull

Yes! Ook mijn platenspeler is weer geïnstalleerd in Wevelgem en de eerste LP die ik van de zolder haalde, was die van Jethro Tull2015-09-27 18.19.56

Zal ik daar even een verhaaltje over vertellen? Over hoe ik die groep ontdekt heb?

Ik kocht de LP ‘Bursting out’ toen ik dertien jaar oud was. Nog nooit had ik van de groep gehoord. Het weekend vòòr dat ik deze plaat zocht bij Rombaux in Brugge, ging ik met mijn ouders en mijn beste vriendin naar de jaarlijkse billekarrentocht. Wablief? Een billekarre is een gocart. Je hebt die in alle soorten en maten en in de jaren tachtig waren die super populair. De sportgroep van mijn ouders organiseerde jaarlijks een internationale tocht, met meer dan vijftig gocarts (de meeste voor zes of acht personen) waarbij we een hele dag op de trappers door de polders reden.

Internationaal wou gewoon zeggen: een bevriende Duitse sportgroep (voor blinden trouwens, maar da’s een detail) kwam ook mee rijden. Het hoogtepunt van de dag was echter pas ’s avonds: in het hotel op de markt van Blankenberge was er eerst diner, en daarna bal. Bal! Met walsen en tango’s, en slows en swings… Als je geluk had, speelden ze eens een popnummer. Toch was het dikke fun, vooral dat jaar toen ik dertien was. Er was namelijk ook een hele knappe zoon mee, van een Duitse sportman. Het enige wat we met elkaar gemeen hadden, was een blinde papa.

Mijn vriendin en ik zaten de hele avond te giechelen en te gniffelen, tot we tot ons eigen verbazing met hem aan de praat raakten. In gebroken Engels, met een vleugje Duits en Vlaams probeerden we ons verstaanbaar te maken. Hij vertelde dat hij Jörg heette, handbal speelde en vijftien was. Hij was 1m90 en had de mooiste blauwe ogen die ik ooit had gezien. We gaven ons adres in de hoop dat hij ons zou schrijven. Nachtenlang lagen we wakker en hoopten we op een brief. En werkelijk… hij schreef!

Natuurlijk schreef hij een lange brief naar mijn mooie vriendin, en niet naar mij. Hij stuurde haar een broche met een tong op! Een tong!!! Wij lagen dubbel van het lachen, en ik was ervan overtuigd dat hij stapelgek van haar was.

badge-RS

Euhm ja, het heeft dus eventjes geduurd vooraleer we wisten dat dit een broche was met het symbool van de Rolling Stones. Wisten wij veel!

Het werd nog mooier. Hij schreef mij ook! Bij mij zat er ook een broche bij, eentje van Jimi Hendrix.

A1DAuMDJWuL._SY355_Dat was lang niet zo sexy en zijn brief was zeker zeven zinnen korter dan die aan mijn vriendin. Maar hij schreef over de groepen die hij leuk vond, en vermeldde vooral zijn favoriete groep Jethro Tull. We hadden er nog nooit van gehoord en ook toen we uitleg vroegen bij de oudere zus van mijn vriendin werden we niet veel wijzer.

Met mijn zakgeld trok ik naar Rombaux, de standaard platenzaak in Brugge begin jaren tachtig. Daar kenden ze de groep wel en verkochten mij de live LP ‘Bursting out’. Ik was er meteen wég van. Grijs heb ik die plaat gedraaid. Nog steeds kan ik de tussenteksten mee zeggen en ik leerde alle teksten uit mijn hoofd terwijl ik niet eens Engels kon.

Zalige muziek. Die mij dus na al die jaren nog altijd aan Jörg doet denken.

Blijf vooral kijken en luisteren, mis zeker de dwarsfluitsolo niet van Ian Anderson, die kerel is ongelofelijk goed. Jethro Tull was geen standaard rockband, zweefden tussen blues en folkrock en hardrock en combineerden dat met akoestische instrumenten. De LP die ik heb dateert uit 1978 maar ik vind hem nog steeds tijdloos.

Tiny rust op woensdag?

Ja, met een vraagteken. Ik werk al jaren vier vijfden, dat wil zeggen dat ik op woensdag niet werk. Of toch niet betaald. 😉 Normaal gezien is dat een dag waar ik rustig mijn mails beantwoord, blogpostjes maak, een paar uur vrijwilligerswerk doe, soms eens naar mijn ouders ga, boodschappen doe en tussendoor veel lummel op mijn pc. Lees: Facebooken, Popcorntimen en Youtuben. You snapt het wel.

De laatste zes, zeven weken is dat lummelen veel verminderd. En ik mis het wel, want dat is toevallig gewoon mijn ontspanning, mag ik even?

Nu ren ik van hot naar her, zijnde van Wevelgem naar Brugge en terug, net zoals een werkdag dus. Ik vlieg van supermarkt naar kookpot, van logopedieles voor de pluszoon naar het kot van de tienerzoon, ruim mijn huurhuis verder op, zet van alles te koop en te geef, rij even hupsakee naar het containerpark, ga nog méér dozen halen bij een vriendin, vul zeven vuilniszakken en stofzuig vijf kamers. Oh en dan mag ik ’s avonds eindelijk rusten tijdens de fotografieles. Gisteren kwam ik thuis om half elf ’s avonds, iedereen lag al in bed, terwijl ik nog even behoefte had aan een de-briefing. Lekker wat babbelen, en vertellen wat ik allemaal gedaan had. Niet dus.

Ik hoop echt dat het binnen een paar weken weer anders wordt, want dit is niet mijn woensdag zoals ik hem al jaren gewoon ben.

Oh ja, gisteren ging ik tussen al die zotte ritjes door ook nog even naar de zelfpluktuin, van ’t Goed ter heule in Lauwe. Dat was wel plezant, maar nogal modderig. Zo heb ik weer wat te doen volgend weekend: soep maken!

2015-09-23 10.45.312015-09-23 10.29.35

Yay, frambozen!

2015-09-23 11.24.07

De oogst!