Tiny schrijft een In Memoriam

Toen we maandagavond terug reden van een daguitstap Carcassonne – tijdens onze vakantie in Frankrijk, zat ik te mijmeren en te denken dat ik die avond tijd wou vrij maken om een blog te schrijven. Over muziek, over het belang daarvan voor mij, en hoe erg ik muziek nodig heb tijdens bijvoorbeeld lange autoritten. Het hele concept zat al klaar in mijn hoofd.

Terug bij de schoonfamilie thuis werd het aperitief ingeschonken, nestelde iedereen zich op het warme zonovergoten terras en hoorde ik “pliem pliem”, een bericht op mijn gsm. Meteen zag ik dat er iets mis was en ik belde de oproeper meteen.

De vorige nacht had ik een droom. Mijn lief en ik waren op Dranouter, en ik ging naar de bar, pintjes halen. Toen ik terug bij mijn lief kwam, stond die te praten met een vriend van mij die ik al zes jaar niet meer heb gezien en die hij totaal niet kent. Ik schrok, want had hem daar, op die plek, totaal niet verwacht maar was erg blij hem te zien.

Toen ik door de telefoon vernam dat hij afgelopen nacht was overleden, kwam dat niet meteen als een schok. De ziekte, die iedereen vreest, was al meer dan een jaar in zijn lichaam aan het woekeren. We waren ‘zogezegd’ voorbereid. Soms denk je er weken niet meer aan en dan opeens droom ik over hem. De dag er na is hij er niet meer. Hij was even oud als ik, laat een vrouw en twee kindjes na. Het is niet eerlijk.

Even wat duiden: ik leerde hem kennen in 1998, was zes jaar samen met zijn beste vriend. Logisch dus dat hij veel bij ons over de vloer kwam, lief en leed met ons deelde, hij was de bassist van onze band. In 2004 zijn wij echter uit mekaar gegaan en er was sprake van een ‘splitsing’, of hoe noem je zoiets: een situatie waarin af en toe partij wordt getrokken. Ik was niet alleen mijn lief kwijt, maar ook een behoorlijk aantal vrienden. Een hele tijd hoorde ik alleen nog nieuws via via, en gelukkig werd er na een tijdje weer contact gezocht, maar het was allemaal anders.

Toen ik iets meer dan een jaar geleden hoorde dat hij ernstig ziek was, en niet meer zo lang te leven had, begreep ik niet goed waarom ik daar zo van de kook door was. Ik had hem immers al een hele tijd niet meer gezien. Het zou ook niet opportuun zijn om nu ineens aan zijn deur te staan. Ik probeerde het uit te leggen aan mijn lief, vertelde dat hij destijds veel voor me betekend had en dat ik hem eigenlijk nog altijd miste.

Ik heb het hem nooit meer zelf kunnen zeggen. Waarom ik dat niet durfde, is niet zo simpel uit te leggen. Het doet er ook niet echt toe.

Per se wil ik naar de begrafenis. Zelfs al zullen er misschien mensen mij vies aankijken, het kan me niet schelen, ik wil op die manier afscheid van hem nemen. Mensen zullen misschien niet begrijpen waarom ik het er zo moeilijk mee heb. Ik begrijp het zelf niet eens zo goed.

Ik hoef totaal geen medelijden, maar dit wou ik even kwijt. Soms vraagt men zich af: waarom blog je? Waarom hou je dat niet gewoon privΓ©? Sta je dan zo graag op een voetstukje?

Maar daar draait het niet om. Ik heb altijd al graag geschreven, met een doel. Mijn doel is nu te laten zien dat je verdriet kan hebben om iets wat geweest is. Verdriet moet je een plaats kunnen geven en hoef je niet te verstoppen. Verleden en heden komen altijd weer samen. Mijn herinneringen aan hem zijn al veel vervaagd, en zijn soms toch nog zo levendig. Door er over te schrijven, door er over te praten, wil ik dit hoog houden. Niet vergeten. Koesteren.

Advertenties

23 comments

  1. net daarom kan een blog een verrijking zijn om zoiets van je af te schrijven, Tiny!
    Groot gelijk om je niks aan te trekken van commentaren, en naar die begrafenis te gaan.
    Sterkte!

    Like

  2. Je schrijft omdat dat de zaken in een bepaald perspectief plaatst en je daarom beter met de zaken kan omgaan en wat een ander daarvan vindt,….of wat ze je vies aankijken,.dat is hun probleem, neem afscheid op jouw manier,…dat is het enige dat telt!

    Like

  3. Vergeet nooit dat jij hem ook getekend hebt zoals hij jou getekend heeft. Herinneringen maak je samen. Je hebt er misschien andere dan hem, maar hij zal ze ook hebben.

    Je laat niet enkel hem los, maar je neemt deels ook afscheid van een stukje Tine. Jij mag daar afscheid van nemen zoals jij dat wil, niemand hoort daartussen te komen.

    Knuffel ❀

    Like

  4. Iedereen heeft recht op afscheid nemen… Op zijn of haar manier, als je het niet doet, kan je dingen niet afsluiten en dat doet pijn.
    Dat je erover schrijft kan je alleen maar helpen en je hebt het mooi gedaan! πŸ™‚

    Like

  5. Begrafenissen zijn daar inderdaad soms ambetant voor…ik zou de begrafenis persoonlijk durven skippen en op mijn eigen manier afscheid nemen door bv een brief te schrijven naar die persoon, ook al zal die nooit toekomen. Ik zou er dan geen behoefte om me nog slechter te voelen doordat ik scheef bekeken wordt op die begrafenis. Ieder zijn eigen manier om daarmee om te gaan natuurlijk, want je hebt evenveel recht als een ander om daar te zijn.
    En het is niet omdat je iemand al lang niet meer gezien hebt, dat je niks meer om die persoon geeft. Ik heb vrienden waarmee ik vroeger superclose was en die ik nu al jaren niet meer gezien heb, maar ik zou het vreselijk vinden moest iets hen overkomen.
    Veel sterkte dus!!

    Like

  6. Veel sterkte , afscheid nemen vind ik het moeilijkste wat er is! Erg belangrijk is tijd en ruimte om alle gevoelens een plaats te mogen en kunnen geven op je eigenste persoonlijke manier. Gewoon doen wat anderen ook ervan zeggen of denken. Nogmaals heel veel sterkte.

    Like

  7. Hij heeft dan ook deel van je leven uitgemaakt, dus het is goed dat je afscheid gaat nemen, zodat ook jij dat hoofdstukje kan afsluiten. Ik zou trouwens hetzelfde doen… afscheid nemen en een stukje erover schrijven, want dat helpt om het verdriet een plekje te geven. Veel sterkte!

    Like

  8. Goed om ‘gewoon’ je gevoel achterna te gaan. Zoveel vrienden in de ware zin van het woord heeft een mens niet, en kennelijk was hij er zo een. Sterkte met het verwerken. Je helpt jezelf in elk geval met dat proces door er niet voor weg te lopen. ❀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s