Maand: augustus 2015

Tiny neemt het er nog eens van

En, hoe is ’t met de verhuis?

Bwa ja, dat gaat. Traag. De zoon is al bijna volledig verhuisd, vanaf volgende zondag gaat hij daar ook slapen.

En, neem je nog vakantiedagen om te verhuizen?

Euh nee, ik ga wel morgen voor vijf dagen naar Dublin, met mijn plusdochter. Ha ja, want dat was al gepland voor die verhuis gepland was. Haar papa moet werken, ik kon nog een paar dagen vrij krijgen, en we gaan allebei graag eens op stap. En het is al zes jaar geleden dat ik nog in Dublin was.

Onnozel kieken, ge zit midden in een verhuis, loopt te stressen gelijk zot en dan ga je op vakantie? En je bent al naar Griekenland geweest en naar Frankrijk en nog een keer naar Frankrijk?

Euh ja. Sorry hé. Er zijn tijden geweest waar ik nog véél meer op reis ging. Nàh.

cliffs

We gaan onder andere een trip maken naar de Cliffs of Moher, samen met Jim (uit mijn Couchsurf-jaren) die ondertussen tourguide is bij Wild Rover tours en hopelijk blijft de regen die dag een klein beetje weg.

ier

Verder gaan we shoppen, logeren bij mijn vriendin Mandy (ook uit de Couchsurfing-tijd), pubs bezoeken, Indisch eten, en al de rest zien we wel. No stress. (Ahum ahum…)

Tiny deelt vakantieherinneringen

Na een volle week weer te werken, bekeek ik nog eens wat vakantiefoto’s van de afgelopen weken. Ik haal er enkele opmerkelijke uit, niet om te stoefen, en niet om te showen hoe oh oh leuk we het hadden, maar gewoon voor de lol.

DSC_0210

De eerste grote wandeling deden we in Montpellier-le-vieux, een rotsformatie in de Causse Noir, niet ver van Millau. Je kan er ook een treintje nemen, maar wij maakten dapper een mooie wandeling met veel klim- en klauterwerk. Leuk voor de kindjes en de schoonmoeder die genoot ook, dankzij de trap-op-help assistentie van haar zoon. DSC_0219

’t Is ook een leuke locatie voor “de stoel”, dacht iemand…

DSC_0354

Rotshartje gekregen van mijn pluszoon… ooooh!

Kanovaren op een rivier vind ik fantastisch, we deden dit op de Tarn om zo extra te kunnen genieten van de prachtige Gorges du Tarn. Alleen op het einde van de afvaart was er een kleine ‘barrage’, amper 1 meter, maar wie kukelde er af en belandde zo gekapseisd in het water? Juist.

DSC_0359

Dit is in the middle of nowhere, het groene paradijs achter de hoek van mijn schoonzuster. Op het moment van de foto is de hond ergens de berg opgelopen en probeert iedereen hem te spotten. ’t Is precies of ze doen er om: niemand is te herkennen, lang leve de zon en de privacy!

DSC_0408

Ik kan het nooit laten om een kerk beginnen te gaan… Bovenstaande foto is genomen in de kerk van Lavadieu in de Auvergne. Ja ik spring even tien dagen verder, toen we met zijn tweetjes nog een dag of vijf van ons samenzijn konden genieten.

DSC_0417

Even denken, maar volgens mij is dit de kathedraal in Brioude, vijf kilometer van onze chambre d’hote.

DSC_0447

Ook een antiekwinkel met vooral veel prullaria en spinnenwebben moét ik altijd even binnen gaan. Tientallen foto’s heb ik daar genomen, zalig.

DSC_0436

DSC_0437 DSC_0441

Ook een kerkhof, liefst zo oud en zo verlaten mogelijk, kan ik niet passeren zonder er even halt te houden. De sfeer heeft altijd iets magisch, sereen en als het dan nog boven op een berg ligt, is de setting perfect. Dit vind je in Saint-Ilpize, zoek maar op Google Maps.

DSC_0461

Oh en koetjes, altijd leuk. Okee, je vindt hier ook koeien à volonté, maar zo’n neusring had ik nog niet eerder gezien. En zelfs in de kleinste dorpjes in Vlaanderen vind je nog niet meteen de boer die op de fiets met een stok de koeien in de rij laat lopen.

DSC_0456 DSC_0512

Mijn vriend is zo vriendelijk geweest om mij ook af en toe eens op de foto te zetten, maar die ga ik hier niet posten, Tiny is een beetje verlegen… 😉

Tiny verhuist (deel 2)

Je zou denken, ’t vrouwmens is pas drie weken op reis geweest, ze zal daar wel over bloggen. Niet dus.

Afgelopen nacht sliep ik nog een nachtje thuis. “Thuis” klinkt raar momenteel, want het voelt niet meer als thuis. Ik blijf meer en meer in Wevelgem, slaap alleen nog in Brugge als het praktisch is en een hoop van mijn kleren en spullen zijn al verhuisd. Nog anderhalve maand en ik trek definitief de deur dicht van het huis waar ik bijna tien jaar heb gewoond.

tiny verhuist2

Niet dat ik het erg zal missen, ik ben het ondertussen kotsbeu: de treinen en hun lawaai ’s nachts beginnen me nu ook te storen, het feit dat er overal stof en kattenhaar ligt, de buren die amper groeten en vooral roddelen en zagen, het is ook veel te groot om te onderhouden, en elke maand honderden euro’s betalen voor iets wat niet van mij is, het is me allemaal te veel.

Toch heb ik er zalige tijden meegemaakt. Tijdens de Couchsurfing-periode kwamen meer dan tweehonderd mensen van over heel de wereld logeren bij mij (niet allemaal tegelijk!). Op een weekend dat ik organiseerde, sliepen er zelfs mensen in de tuin en hield ik ’s morgens een brunch voor dertig personen.

Je moet niet zoeken, ik sta er niet tussen - het is wel mijn tuin!

Je moet niet zoeken, ik sta er niet tussen – het is wel mijn tuin!

Ik schreef al eerder over het waarom in deel 1, ik verhuis voor de liefde. Mijn liefde voor Brugge blijft echter onveranderd, en omdat mijn zoon er nog zal wonen en ik er nog zal werken, zal ik nog steeds vaak in mijn lievelingsstad te vinden zijn. Ook mijn wijnclub leesclub en fotografiecursus blijft in Brugge, evenals mijn vrijwilligerswerk. Zowat al mijn vrienden wonen in Brugge, met uitzondering van die in Antwerpen, Gent, Amsterdam, Rotterdam, Schotland en Montréal. Ik heb geen vrienden in Wevelgem. Ook geen familie. Dat maakt soms dat ik even moet slikken als ik er aan denk.

“Thuis” was jarenlang mijn ouderlijk huis, dat bijna drie jaar geleden werd verkocht. Ik sliep er, samen met mijn zoon, de allerlaatste nacht en deed er bijna geen oog dicht omdat ik alle herinneringen weer voorbij zag komen.

Nu slaap ik ook niet meer goed in Brugge: omdat mijn lief niet naast me ligt, omdat ik de geluiden niet meer gewoon ben, omdat ik steeds maar lig te denken wat er nog allemaal moet gebeuren. Massa’s gerief verzamel je in negen jaar tijd, het is ongelofelijk. Heel veel ga ik nog weggeven, weggooien, verkopen. Als er iemand een piano wil voor een prijsje?

De katten hebben nog altijd geen nieuw adres, dus hiervoor blijf ik ook zoeken….

DSC_0158

En dan blijft over: mijn angst.

Ik laat alles achter, mijn zoon, mijn meubels, mijn huisgerief (omdat ik alles dubbel heb), mijn Brugge (ja het piekt toch een beetje),… en ik ga wonen bij iemand die alles al heeft: een eigen huis, een plek onder de zon (sorry – kon het niet laten! 🙂 ) hobby’s, kennissen, vrienden en familie in de buurt,… Wat als het slecht gaat? Wat als we toch niet zouden kunnen samen wonen? Wat als er iets ernstigs gebeurt? Sta ik dan wéér op straat? Moet ik dan wéér van nul herbeginnen? Ik weet het, ik mag niet zo doemdenken. Mijn vriend lacht mijn angsten weg en zegt dat hij me niet op straat zal zetten en dat hij van me houdt, en ik weet dat allemaal wel, maar toch… Zucht.