Tiny in paniek

Néééé, ik ben niet in paniek. Echt niet. Toch nu niet. Er is niks aan de hand, so calm down.

Miss Positivo die altijd lacht, is soms veel te bezorgd en krijgt dan kleine paniekaanvalletjes. Ja echt, ikke. Heel weinig mensen weten dat, alleen mijn naasten. Dus letterlijk: degene die NAAST mij zitten/leven/wonen. Mijn zoon dus en mijn vriend.

Heel raar want vroeger was ik zo niet. Mijn ouders denken wellicht, huh? Tiny in paniek? Wat, waar, wie, hoe… wie ben jij en wat heb je met mijn rustige kalme dochter gedaan? Mijn jeugd en studentenleven was redelijk chill, ik panikeerde niet eens toen ik in het vijfde middelbaar dreigde te buizen en effectief ook finaal geflest was. Als student blokte ik wel een beetje, maar ik deed de vakken graag, dus ook die periode ging redelijk rustig voorbij. Examenstress, ik? Maar ba neen.

you-know-sometimes-i-can-still-recall-life-without-panic-attacks--17607

Als prille twintiger ging ik, helemaal alleen, naar Amerika om daar drie maanden te werken als vrijwilliger. Ik herinner mij dat ik dat allemaal zelf heb geregeld, maar veel had ik niet voorbereid. Inpakstress, ik? Maar ba neen.

Ik ging trouwen, kocht een huis, werd zwanger, beviel van een gezonde zoon. Relax man, alles onder controle. En toen besliste ik om weg te gaan van mijn echtgenoot en werd ik bijna letterlijk op straat gezet. Mwah, een klein beetje stress had ik wel. Maar alles kwam goed, in een week tijd vond ik een andere woning en leefde een paar weken als een happy camper zonder meubels met mijn tweejarig spruitje. Verhuisstress, ik? Maar ba neen.

Tien jaar lang werkte ik met mensen met een verstandelijke beperking, zalige job, echt waar. Moeilijk? Zwaar? Maar ba neen.

Toen ik veranderde naar een meer commerciële functie in een bedrijf, vertelde ik aan mijn ex-collega’s dat het soms wel stressen was in mijn nieuwe baan. Ze keken eens naar mekaar en zeiden: “Stressen, jij? Da’s iets nieuws. Dat kan niet!”

Hoe ouder ik word, hoe ouder mijn zoon wordt, hoe meer paniekerig ik word. Bepaalde zaken plan ik echt goed van te voren, mentale voorbereiding is mijn motto en dat helpt nog altijd. Soms denk ik, dat ik te veel plan, te veel voorbereid, zodat ik dan uiteindelijk niet meer kan genieten. Stresskip, noemt mijn vriend me soms. Mijn zoon zegt me vaak: “Chillax, mama, panikeer niet zo!”. En ’t is waar.

hysterisch

Ik stresste zo erg voor mijn vakantie in mei, dat, toen ik er eenmaal was, het amper lukte om er van te genieten. Ik bleef maar stressen. Constant dacht ik aan mijn zoon die alleen thuis was: “Zal hij wel op tijd opstaan? Zal hij wel regelmatig eten? Wast hij zich wel eens? Gaat hij wel naar school?” Hij werd dus belaagd door sms-jes en Messengerberichten, en trok er zich weinig van aan. Het resultaat was navenant, dat vertelde ik al. Maar dat heeft er dus voor gezorgd dat ik niet optimaal genoot van mijn zogezegde stressloze vakantie. Jammer hé.

Idem voor Graspop. Mijn zoon ging er ook naar toe, samen met een vriend die ik nog nooit gezien had. Ze hadden online afgesproken, maar ik ben zo’n ouderwetse die daar nog niet op vertrouwt. Hij had eerst nog niet eerst zijn telefoonnummer, en wist ook niet waar die knul ergens woonde. Verder waren er geen vrienden mee, want iedereen heeft nog examens. Ik zag mijn zoon al, helemaal alleen in een tentje, eenzaam tussen de duizenden mensen. Kan het nog zieliger??

De nacht voor hij ging vertrekken, lag ik daar dus wakker van.

Maar alles kwam goed: ik zag zelfs zijn vriend bij het station.

De volgende nacht lag ik ook weer wakker: het was zo koud ’s nachts, en hij had geen jas mee, en maar een gewoon slaapzakje, en zal hij zijn vrienden wel terug vinden? En zijn tent? En zal hij zijn gsm niet verliezen? Of zijn geld? Het is zo’n iel mannetje, in de moshpit lopen ze hem gewoon omver. Wat als hij een been breekt? Of erger, valt en een hersenschudding heeft? Of in coma geraakt?

Maar alles kwam (natuurlijk) weer goed. Ik zag hem zelfs voorbij wandelen tijdens KISS. En ja het was koud geweest ’s nachts, maar hij had zijn handdoek als deken gebruikt. En zijn gsm was plat. En hij heeft niet veel uitgegeven. En de moshpit overleefd. En zich rot geamuseerd natuurlijk. Mama toch.


Ik wil hier niet pretenderen dat ik lijd aan échte paniekaanvallen, er zijn mensen met een paniekstoornis, en dat is duizend keer erger dan wat ik hier zit te vertellen. Mijn blogs gaan over het échte leven, waar niet alles rozengeur en maneschijn is, en waar ik niks wil verbloemen. Wie niet door heeft dat ik soms wel eens durf te overdrijven, is niet goed mee. 

Advertenties

16 comments

  1. Ik ben gisteren ad-random op jouw blog terecht gekomen en blijven plakken omwille van de herkenbaarheid. Ik heb met een grote grijns zitten lezen over je zoon en over je leven… het leven zoals het is, niet alleen bij mij dus! 🙂 Ik volg!

    Liked by 1 persoon

  2. Het klinkt alsof je je meer zorgen maakt over anderen dan over jezelf. Misschien wordt het tijd dat je een rugzak vult met wat je echt nodig hebt en er een tijdje onvoorbereid en zonder plan vandoor gaat. Dan weet je weer hoe het leven alles tot in de perfectie voor jou – maar dus ook voor anderen – regelt. Teveel plannen is m.i. vragen om stress.

    Like

  3. Dat heet loslaten hé 🙂 maar altijd makkelijker gezegd dan gedaan, wij hebben er 3 rondlopen die denken dat ze al hééél volwassen zijn, meestal gaat het goed, maar als ouder blijf je altijd bezorgd, ook als ze het huis al uit zijn… Komt goed 🙂

    Like

  4. Herkenbaar hoor Tiny. Ik werd vanmorgen wakker met de gedachten aan de naderende vakantie in Lloret de Mar van Kylian. Pfff…je wilt niet weten welke vreselijke taferelen ik allemaal weer voor me zag.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s