Tiny vraagt zich af…

Maandagavond ging er een reportage van Koppen XL over moeders, die overladen worden met werk en de combinatie met het gezinsleven amper aan kunnen. What else is new, dacht ik. Maar toch even gekeken.

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/koppen/2.38762

De reportage gaat over families in de Verenigde Staten en Canada, maar heeft natuurlijk veel gelijkenissen met het gezinsleven hier. Er viel me wel iets op. Geen enkele keer wordt er een voorbeeld gegeven van een alleenstaande moeder (of vader), geen enkele keer komt iemand aan het woord die gescheiden is en die nét hetzelfde moet doen, maar dan alléén.

Ik vraag me af: waar zitten die dan? Het antwoord is niet moeilijk: alleenstaande moeders met kind(eren) die ook nog eens fulltime werken, hebben hier helemaal geen tijd voor. Ze kunnen moeilijk een interview geven want ze leven constant onder de radar, ze vallen niet op.

Maar ze zijn er wel. Waarom wordt er zo weinig over gesproken? Waarom wordt er al tijden moord en brand geschreeuwd over jonge gezinnen die werk en huishouden amper kunnen organiseren, terwijl wij, zonder partner, net hetzelfde doen? Een gezin met pakweg twee kinderen, een mama en een papa die fulltime werken, dat zijn drie jobs: een job voor mama, een job voor papa en een job als huish/ouder.

Alleenstaande ouders doen twee fulltime jobs: werken en voor de kinderen zorgen.

De meesten onder jullie, lieve lezers, groeiden net als ik op in een redelijk normaal gezin. Papa gaat werken, mama doet het huishouden. Mama is er altijd als je uit school komt, mama zorgt voor het eten en papa helpt wel eens met huiswerk of zal samen met je met de LEGO spelen. De enige activiteiten die je deed als kind, buiten school, waren wellicht jeugdbeweging en een of andere sport. Waar je meestal zelf te voet of met de fiets naar toe ging. Het leven rond de kerktoren.

Scan 2

  Tiny en haar papa (nog in zijn werkschort)

Nu zijn jullie, lieve lezers, bijna allemaal aan het werk, velen hebben één of meerdere kinderen, en vele van die kinderen hebben een heleboel hobby’s. Jij als ouder, bent daar natuurlijk bij betrokken, natuurlijk wil je ze brengen naar de gitaarles, de judo, de jeugdbeweging aan de andere kant van de stad omdat daar hun vriendjes zitten,… Je neemt verlof om naar het oudercontact te kunnen gaan. Je vraagt recup-uren omdat je partner de laten heeft. Enzovoort.

Er zijn minder verschillen tussen de problemen die ploetermoeders hebben of die van ploetervaders. Fulltime werken en voor de kinderen zorgen: het is een half mirakel dat je het volhoudt.

alleenstaande-moeders-willen-meer-werken

De moeders en vaders die nét hetzelfde doen, maar dan ZONDER partner, worden vaak vergeten. Op het werk ben je ook gewoon een ouder, met dezelfde zorgen. Maar over die zorgen kun je niet praten met je partner, want die is er niet. Die zorgen kun je niet verdelen, tussen jou en je partner, want die is er niet. Schoolvakantie regelen, opvang voorzien, als ze nog geen twaalf zijn, het is een ramp. Zolang je nog grootouders kan inschakelen, lijkt het je nog net te lukken. En toch… die mensen worden ook ouder. De Standaard schreef enkele weken geleden al over ploeteroma’s.

Ondertussen is mijn ploeterleven al een stukje makkelijker geworden. De zorgen zijn er nog steeds, maar hebben andere vormen aangenomen. Toch vraag ik me af… hoe gaat dit evolueren?

Wij zeggen nu al: wij willen later geen ploetergrootouders worden. Maar wat zullen onze kinderen dan doen, als ze net als wij fulltime willen werken, kinderen krijgen, en als er geen opvang is? Waar gaan onze kleinkinderen naar toe als ze ziek zullen zijn? En in de schoolvakanties? Wij zullen op reis zijn. Naar dat verlaten strand, weet je wel… Met een héél groot schuldgevoel.


Ik link ook nog even naar de blog van een andere alleenstaande ouder, die nog maar recent alleen is, twee kleine kinderen heeft en fulltime werkt. Prinses op de kikkererwt. 

Advertenties

17 comments

  1. Hoi Tiny. Ik ben blij dat jij dit schrijft. Ik denk vaak dat ik zwak ben omdat ik ‘het niet aankan’, omdat ik in paniek ben, omdat ik eindeloos moe ben. Iedereen om me heen lijkt maar te vinden dat ik het gewoon maar moet redden, maar ik red het eerlijkgezegd niet. Want ik kan niet op mijn ex rekenen, noch op mijn ouders, noch op officiële instanties bij wie ik al zo lang aanklop om de puzzel werk-gezin te kunnen leggen. Er is zo weinig ademruimte, ook financieel. Ik denk bijna elke dag dat ik mijn leven haat, dat ik dit allemaal niet wil en dat ik er ook niet uit geraak. Het is leven op een vierkante meter, want meer kan niet, lukt niet (geen energie, geen geld, …), waardoor je ook steeds allener wordt en je noch ruimte, noch tijd, noch energie hebt om een nieuwe relatie te starten die misschien wel een antwoord zou kunnen zijn op vele noden.

    Like

    1. Je wil niet weten hoeveel keren ik al van “ja dat ken ik” heb zitten knikken bij het lezen van je berichten. Ik heb maar één kind, maar hij telde voor drie, zeg ik altijd. Vestig je hoop niet op een nieuwe relatie, want al helpt dat soms wel om sommige zorgen te dragen, het is vaak ook extra stress. De ene man is de andere niet. Je moet er zélf uit geraken, het erge is dat ik ook geen antwoorden heb, en me heel luid afvraag: WIE WEL?

      Like

      1. Tja, die nieuwe relatie… Ik wil precies gewoon terug ‘on track’ geraken: meedoen met het echte leven. Terug zijn zoals andere mensen, namelijk met twee, gezinnetje, waardoor de financiële en praktische draagkracht ook vergroot. Maar het is me jammer genoeg al duidelijk intussen dat ik het alleen moet rooien.

        Waar ik veel last van heb, is dat ik mijn ex niet kan vergeven dat hij me in deze positie heeft gebracht. Hij doet ook geen moeite om spijt uit te drukken of schuld, daar heeft hij vast geen last van, dus in die zin is er ook geen vraag om vergeving. Maar dat blijvende kwaad zijn en verdrietig, is zo vermoeiend.

        Dank voor je begrip, Tiny.

        Like

      2. … Nog even dit: ik heb al een jaar het gevoel dat ik het onmogelijke moet uithouden. Dat ik elke dag voor opdrachten sta die mijn krachten te boven gaan, met een baan ver van huis, met weinig netwerk, met een kind van 1 en één van 4 en zonder voldoende nachtrust of financiële reserves.

        Laatst had ik er een gesprek over met vrienden die me aanmoedigden om naar de positieve dingen te kijken (‘je hebt tenminste werk’), waardoor ik me dan weer zo mislukt voel. Ja, ik heb werk. Ja, ik heb lieve kinderen. Maar ik red het niet.

        Like

  2. Ik moest ook onmiddellijk aan Prinses denken toen ik je blog las. Het is eigenlijk ongelofelijk dat hier niet over gesproken wordt in de media. Want er zijn toch héél véél alleenstaande ouders met kinderen en job en nog meer.

    Like

  3. Kijk, het is woensdagmiddag als ik dit lees. Ik leun achterover om er heel even over na te denken. Bon, het eerste dat ik me binnenvalt… verdomme, ik groeide blijkbaar niet op in een normaal gezin. Ondanks het feit dat ik geboren ben in 1971 bleef mama niet aan de haard, en werd ik opgevangen door mijn grootouders, voor ik zes werd, en door de “schoolopvang” vanaf het eerste studiejaar. Meestal waren we, dat is mijn broer en ik, op het einde (en ook aan het begin) van een schooldag bij de laatsten (of bij de eersten ’s morgens) die afgehaald werden. Misschien waren wij begin jaren tachtig al een modern gezin, want zowel mama en papa werkten in en rond het huis, en wij “mochten” geregeld helpen. Vrije tijd voor mijn ouders, dat was op zondag vanaf 11u tot zo rond 17u naar hun ouders gaan, de rest stond in het teken van werken en zorgen voor. Vakantie dat was dan 1 keer per jaar drie weken met de caravan op reis. Nu ik het neertyp komen de tranen eigenlijk weer een beetje in mijn ogen… fgood god, wat heb ik veel te danken aan de inzet van mijn ouders. Zijn verdienen niet één pluim maar een ganse sitting bull hoofdtooi.
    Maar ik kan me dus niet inbeelden hoe mijn moeder (of mijn vader) dat vroeger alleen had kunnen bolwerken. Ik weet er het antwoord niet op, maar geloof, al heel lang, in het gezin (origineel of wedersamengesteld) als de hoeksteen van deze maatschappij. Call me “klassiek” maar ik geloof in “eeuwige trouw” en “simplicity”. Dat kun je niet altijd even goed inschatten op het moment dat je een partner “kiest”, maar toch… Enfin, deze reactie gaat mogelijks niet de “goeie” richting uit, maar ik wou het even kwijt.

    Liked by 2 people

    1. Ik wil daar ook nog altijd in geloven hoor, daar ga je vanuit hé. Wil iedereen dat niet? En ja, ik weet dat er al ploeterouders waren in de jaren zeventig, en alleenstaande ouders is ook niet alleen iets van de tegenwoordige tijd. Maar de maatschappij wordt alleen maar harder en zie nergens verbetering.
      Bedankt voor je openhartige reactie!

      Like

  4. Ik heb respect voor alleenstaande ouders! Onwijs veel respect! Ik heb een partner, maar vanmiddag ging ik voor één keer met die twee kereltjes alleen de stad in. Wat the hell! Naar toilet gaan met kleuterzoon gaat wel, maar waar moest ik babyzoon achterlaten? Ik heb aan een ober gevraagd zich even bij babyzoon te zetten alvorens ik de naam ‘slechte mama’ zou krijgen omdat ik hem alleen liet staan. Ik dacht direct aan een vriendin van me die alleen voor haar tweeling moest zorgen…

    Liked by 1 persoon

  5. Ik heb het ongelooflijke geluk nog steeds samen te zijn met mijn lieve schat. De herinneringen aan de hectische tijd toen onze kinderen klein waren zitten nog in ons geheugen gegrift. Ook wij werkten fulltime, en bij elke ziekte was het zoeken naar een oplossing. Als alleenstaande moet dit inderdaad een ramp zijn…

    Like

  6. ik heb ook niet echt een normale opvoeding gehad. Mijn moeder is op 40-jarige leeftijd van mij bevallen, en anderhalf jaar later viel ze alleen, net bevallen van mijn broer(tje).
    Zij kreeg dan wel hulp van familie, maar ik heb er nog steeds bewondering voor dat ze al die jaren alleen voor ons gezorgd heeft. Met vallen en opstaan…

    Like

  7. Ik heb 6 maanden geploeterd na de dood van mijn man. Plots voor alles alleen staan slaat net als een overlijden in als een bom. Ik had niet alleen meer een full-time job, maar ook een huishouden, plots ook een tuin die ik moest zien te onderhouden, en een inkomen dat gehalveerd werd. Ik dreef die tijd op adrenaline, deed mijn werk nog altijd goed maar werd enorm onzeker over fouten maken (boekhouding) doordat ik zo moe was, mijn kinderen hadden geen moeder aan mij (hoewel ze die broodnodig hadden natuurlijk) want mijn lontje was heel kort door de stress, …
    Ik volg de Prinses op de kikkererwt ook al heel lang en blijf me verbazen over hoe ze alles gedaan krijgt en uiteraard veel niet gedaan krijgt. Metershoog respect voor haar en bij uitbreiding voor alle alleenstaande ouders !

    Liked by 1 persoon

  8. De man is bij ons om deze zoveel voor een of twee of drie weken weg. En telkens denk ik, hoe doen die moeders en vaders dat die er altijd alleen voor staan. Ik vind het met z’n tweeën al een heel gedoe om alles geregeld te krijgen. Het ploegsysteem van de man gooit hier vaak roet in het eten. Maar als je er altijd alleen voor staat … Chapeau voor jou!!!

    Like

  9. Ik ben geen alleenstaande mama en als mijn zoon klein was had ik wel een supergoed netwerk en eerlijk,….er zijn momenten geweest dat ook ik het niet meer zag zitten,…..moe van het hollen en jezelf in 37 stukken te moeten snijden,..na de scheiding ben ik een jaar alleen met de zoon geweest want de papa vond het nodig naar het buitenland te trekken en dat was een heftig jaar en ik begrijp heel goed dat alleenstaande ouders geïsoleerd raken, door tijds-en geldgebrek,….ik heb hier ook geen antwoorden op, alleen stel ik me de vraag, was het dit nu allemaal waard en eerlijk,….weten wat ik nu weet, mama aan de haard was zo slecht nog niet, er zullen ongetwijfeld nadelen aan geweest zijn, maar biedt dit dan zoveel meer,……vrouwen die als halve zombies door het leven gaan gebukt onder de rol die van hen geëist wordt,….

    Like

  10. Hier ook zo’n exemplaar. 8 jaar lang alleen geweest met de dochter. Ik had het ‘geluk’ van zwanger alleen te vallen en job-loos te zijn op dat moment. En in het bezit van een diploma waar zo goed als onmogelijk werk mee te vinden was. Ja ik heb geprofiteerd van die situatie om jarenlang te stempelen en mij daar mega, oneindig schuldig over gevoeld. Maar het is de manier geweest om te overleven besef ik nu. En al zeker als ik anderen hun relaas soms lees. Werken en er alleen voor staan met kinderen is een onmogelijke combinatie, zoveel is meer dan zeker! Er is niet alleen het fysieke maar meer nog het mentale! Want zelfs zonder job heb ik vaak het gevoel dat ik niet de goeie moeder geweest ben al die jaren voor mijn dochter omdat ik mentaal moe was. Ach we kunnen er eindeloos over palaveren… een oplossing is er volgens mij niet. Overleven en geloven in de liefde die er ooit weer komt? Bij mij is dat na al die jaren eindelijk gelukt ja… maar nooit is nog iets zeker natuurlijk.

    Liked by 1 persoon

  11. Ik ben daar ook geweest en kan je stukje alleen maar beamen. Het gaat niet eens zozeer om het vele werk, maar meer ( vond ik) om het gebrek aan iemand met wie je samen beslissingen kan nemen, samen kan genieten. Zelf heb ik toen nog geprobeerd een eenouder magazine op te richten, maar je begrijpt hem al: uit tijdgebrek nooit van de grond gekomen. X

    Liked by 1 persoon

  12. Petje af… Echt waar, niets dan respect! Antwoorden op je vragen heb ik natuurlijk niet…. Mijn ouders zijn nog samen en gingen allebei werken, maar mama werkt(e) als adminkracht in het onderwijs en had dus dezelfde vakanties als wij, dat maakte het een pak makkelijker, ik heb nooit begrepen hoe andere ouders dat deden, laat staan als ze er alleen voor staan!, en wij hadden dan nog geen hobby’s waar we naartoe gebracht moesten worden, en hielpen mee in het huishouden (dat was vanzelfsprekend), ik had een gruwelijke hekel aan zomerkampen (die 2 keer dat ik er aan eentje heb moeten meedoen zijn verbannen uit mijn herinneringen) en ben zo blij met die lange, onbezorgde zomers thuis…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s