Tiny, de RedRockRally en de maten

Pas op: verhoogd risico voor emotionele content. Ik ben pas wakker en nog half in de stemming van gisteren, ik lag in bed de hele tijd te denken “ik moet hierover schrijven” en moést opstaan.

Op 1 mei is er in Brugge altijd de “RedRockRally“. Het is ’s namiddags een rockconcours voor beginnende groepjes, en vanaf 17u komen bekendere bands aan bod. De meeste Bruggelingen komen echter om elkaar te zien. 1 mei is voor mij traditioneel de dag waar ik iedereen terug tegen kom die ik al jaren ken, een soort reünie van Brugse vrienden. Ik ga er altijd alleen naar toe, want zodra je het Astridpark betreedt, kom je na enkele stappen toch wel iemand tegen die je kent.

Deze keer wou ik er om 17u zijn, om Mask te zien optreden. Sam en Gino Claeys, Bruggelingen die ik al een hele tijd ‘ken’, zijn doorwinterde muzikanten, met een verleden van Red Zebra en Jazzylipsy.

2015-05-01 17.10.15

Viola, ik ben er – schreef ik op Instagram. Liese vroeg nog wie Viola was… Het was juffrouw Voila, maar ik was te enthousiast om het nog na te lezen, denk ik 🙂

De eerste bekende die ik tegenkom, vraagt al meteen of ze nu ‘Tiny’ moet zeggen en bekent dat ze af en toe hier komt mee lezen. Grappig, want dit zinnetje zal ik diezelfde avond nog een paar keer horen. Het is leuk om hiér reacties te krijgen, maar nog léuker wordt het als je ‘live’ reacties krijgt van mensen die je in het échte leven ook kent.

De volgende vriendin die ik zie, is jarig. Zoals elke 1 mei komt ze dan naar de RRR, waar alle vriendjes en vriendinnetjes automatisch aanwezig zijn, en voor haar is dit dan telkens het beste verjaardagsfeest ever. Zij wint de award voor de meest gegeven en ontvangen knuffels van die dag, néé niet alleen omdat ze jarig is, maar omdat ze gewoon ZO lief is en iedereen gewoon knuffelt omdat ze ze graag ziet. ’t Is een schatje.

Voor Brihang ga ik terug naar voor. Ik wil die jonge gast van dichtbij zien en horen, hij won in 2014 de Nieuwe Lichting wedstrijd van Studio Brussel en was daar al meermaals te horen met deze single:

’t Is komiek, want ik ben geen fan van rap, nog minder van hiphop, maar deze kerel schrijft poëzie. In het West-Vlaams. En ik heb echt bewondering voor hem, zo’n jonge gast en zo mooi kunnen schrijven. Hij brengt het op zijn manier, hij uit zich in de stijl die hem het beste ligt.

Ziezo, tot daar de muziekbesprekingen. Daarna kwamen de vrienden in the picture. Tegen 18u stuurde mijn vriendin een sms met de vraag waar ik was: vlak voor het podium dus, niet moeilijk te vinden. Recent ging ik nog met haar op café, niet in Wevelgem, maar simpelweg naar de Estaminet en het is altijd zo vertrouwd bij haar. Ze zat bij me in de klas in het eerste middelbaar en we blijven nog steeds contact houden. Ook zij is een alleenstaande moeder, dan nog wel van DRIE tieners, en ze doet dit fantastisch, vind ik.

We wandelen samen naar de bar, waar we de volgende maat tegen komen. Die ik exact één jaar geleden op dezelfde plaats voor het laatst zag, dus we schieten in de lach. Ook hij begint me uitgebreid te feliciteren met mijn blog, zegt dat hij het zo schattig geschreven vind, of nee, sorry, hij zei ‘cute’. Ik heb hem meteen een pint getrakteerd. Deze man ken ik al van in de kleuterklas. Veel weten we daar niet meer van, maar we zaten toen al samen en deden dat nog eens opnieuw in het vijfde middelbaar, en daarna nog eens in verschillende rockbands. Ha ja, hij speelt bas, of liever speelde, want nu houdt hij zich meer bezig met studiowerk.  Hij zal mij nog wel eens bellen als ik iets moet komen inzingen, zei hij vorig jaar ook, haha!

Ondertussen spelen de Fixkes, die we kennen van ‘k Vraag het aan. Maar op de achtergrond horen we stevige rock en we verbazen ons een beetje: zijn dat de Fixkes? Blijkbaar. Of ze veel succes hadden: geen idee. Ik stond in de bartent en ben daar blijven staan. Ik nam een foto van bovenvermelde vriend en stuurde die door naar een andere vriend. Eentje die nooit meer uit gaat, maar die we allebei kennen en kom, we doen eens een poging om hem naar het park te lokken.

De rest van de kiesjakkerie komt ook bij ons staan. Da’s een verhaal apart, ook uit ons middelbare school verleden, geen idee meer hoe die naam is ontstaan. Het had iets te maken met op bezinning gaan, en de nacht doordoen. Eén van die kiesjakken vraagt me of ik ook zijn kast kom helpen opruimen, heeft duidelijk ook mijn vorige blog gelezen. Geen idee of hij serieus is. Waar hij wel serieus over is, is over zijn nieuwe vriendin en zijn landingsbaan. Zijn landingsbaan? Hij is jonger dan ik! Nee hoor, zegt hij, ik ben ouder. Wedden? We gooien wat met jaartallen, maar ik ben van januari en hij van februari, dus: ik ben ouder. Landingsbaan, komaan zeg. Drinkt eentje, gow.

Een andere vriendin komt samen met haar tof lief, en haar nieuw samengesteld gezin, of toch een deel ervan. Ze zijn al een hele tijd samen en als je bij hen binnenloopt, is er altijd overvloed aan gezelligheid, ben je deel van het gezin, zo lijkt het, en voel je je thuis. Heerlijk om te zien hoe er toch nog gelukkige koppels rondlopen, die samen kunnen uitgaan en genieten van allerlei kleine dingen.

De andere man die nooit meer uitgaat, daagt totaal onverwacht ook op. Na vier pilsjes is hij serieus in de wind en lachen we wat af. Samen gaan we op zoek naar mijn vriendin die ’s morgens nog een klankschalentherapie ging volgen en ik ben benieuwd naar haar verhaal. Ze stuurt een bericht dat ze bij de condomobiel staat. Tegenwoordig vraag ik geen mannen meer om me te volgen naar de condomobiel, maar gisterenavond was dus een uitzondering. 🙂

Ik ben zo content om haar te zien dat ik haar verras met een kreet waarbij ze half haar drankje over zichzelf morst. Ondertussen is het al bijna 23u, en Buscemi start. Het optreden van De Mens hebben we ook maar gehoord vanuit de verte. Het is veel te gezellig in de bartent.

We gaan nog eens naar de Estaminet in de hoop nog iets te kunnen eten maar de keuken is natuurlijk gesloten. Ook de kraampjes op het festivalterrein zijn al dicht. Niet eten en pintjes drinken is moordend, zo wordt er de volgende morgen ge-sms’t. Ik heb nergens last van, geen kater.

Voor volgend jaar onthoud ik dat ik mensen sneller terug moet trakteren, want ik heb nog altijd vier jetons in mijn zak… Hopelijk zijn die volgend jaar terug geldig.

Conclusie: ik heb me weer eens geweldig geamuseerd, ik ga niet meer klagen over het gebrek aan vrienden en dat ik ze te weinig zie. Ze hebben elk hun leven en bezigheden, maar op 1 mei is het een vaststaand feit: we verbroederen terug, maken nog net dezelfde lol als pakweg dertig jaar geleden en gedragen ons slechts een klein beetje beter als toen. 🙂

Advertenties

12 comments

  1. Het plezier komt uit het verslagje duidelijk naar voren; Misschien moet ik met Liefste volgend jaar ook maar eens afkomen naar RRR, in de anonimiteit uiteraard 🙂

    Like

  2. Klinkt leuk! Misschien moet ik volgend jaar 1 mei ook eens vrijhouden.

    Heel fijn om lezen hoe jullie ook die dag nog eens samenkomen. Bij ons brokkelt het beetje bij beetje af en uiteindelijk is dat wel jammer, want je draagt wel een pak jaren geschiedenis onder elkaar mee.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s