Tiny weet niet waar het verkeerd liep

call-anytime-wishing-friendship-ecard-someecardsZaterdag. Ik ben in Wevelgem, mijn zoon van 18 zit thuis in Brugge. Hieronder volgt een typische conversatie online, via Facebook chat:

15u30 Tiny: Zoon, ben je wakker?

15u42 Tiny: Zooooon!

15u55 Zoon: Wuk?

15u56 Tiny: Lig je nog in je bed?

15u59 Zoon: Kinda

15u59 Tiny: Sta dan maar een keer op, je weet wat ik gevraagd heb hé?


20u10 Zoon: Wat is je wachtwoord van Netflix?

20u11 Tiny: Heb je al gegeten?

20u13 Zoon: Ni

20u14 Tiny: Waarom heb je nog niet gegeten? Er is toch van alles in de koelkast?

20u16 Zoon: Ja sebiet. Wa is nu je ww?

20u16 Tiny: Je gaat eerst eten en vraag het dan nog eens.


20u35 Zoon: Wa ist nu?

20u36 Tiny: Wat heb je gegeten?

20u39 Zoon: Sammy

(noot van de redactie: Sammy is onze poes)

20u40 Tiny: Stop met je zever, heb je nu al gegeten en zo ja wat?

20u41 Zoon: ouiski

20u42 Zoon: burger en wa is nu da f*ckin ww?

20u45 Tiny: Waarom neem je je gsm niet op als ik bel?

20u46 Zoon: wrm?

20u46 Tiny: omdat ik je wil spreken, tiens!

Als ik een dag later thuis kom, is er met een beetje geluk wel gestofzuigd, met nog wat meer geluk heeft hij de afwas gedaan. Maar meestal ligt er hier en daar een plasje van de katten, hebben ze geen eten of drinken meer, en is zoon zelf in geen velden of wegen te bekennen. Met nog een beetje extra geluk is hij wakker en zit hij op zijn kamer achter de pc. De koelkast ligt nog steeds halfvol en vaak vind ik wel een lege pizzaverpakking of een lege doos cornflakes. Op zijn kamer een hoop lege colaflessen, snoepdozen en zakken chips. Die ik niet koop. Hij is 18, heeft een eigen bankrekening en weet al lang waar de winkels zijn. Hotel mama, ja ja, hoera hoera. Hoe lang nog, vraag ik me af.

Ik had hieronder nog een hele tekst geschreven, vol gezaag en geklaag. Uren kan ik er over doorgaan. Over hoe kotsbeu ik het ben, over hoe moeilijk ik een uitweg zie, over hoe bang ik ben om hem echt helemaal los te laten.

Maar ook bij mij voert de gelatenheid vaak hoogtij. Je steekt je kop in het zand en doet alsof het allemaal wel goed komt. En dat zegt iedereen ook. Maar ondertussen is er geen kat die kan helpen.

Advertenties

43 comments

  1. Jeetje… ik zou dat toch op die leeftijd nooit moeten doen hebben bij ons thuis, noch rotzooi achterlaten op m’n kamer, nog zo reageren tegen je. ’t zou mijnen besten dag niet geweest zijn…

    Like

    1. Je had wellicht net als ik twee ouders die ook heel vaak aanwezig waren. Misschien net als ik zelfs een thuisblijvende moeder die altijd wel een oogje in het zeil hield. Je had wellicht ook geen internet, eigen laptop of gsm.
      Maar ja, ’t is overal wel iets, vertelt men mij.

      Liked by 1 persoon

      1. nee klopt, internet en gsm had ik pas midden jaren 90 hier bij ons thuis, maar m’n ouders gingen wel elke dag fulltime werken hoor.

        Like

      2. nee hoor, heb je zéker gelijk in. Alleen moest hij mij als vader hebben, zou ie dat toch ook niet moeten doen of ik zou zijn “privileges” héél snel reduceren…

        Hij zou zich wel leren gedragen dan.

        Like

  2. Vrij gangbare conversatie als je het mij vraagt.
    Herkenbare setting verder ook.
    Geen Donuts?
    Geen Grand treft auto?
    Geen Half afgevreten kapsalons??
    Zal toch wel??

    Zo niet, zou ik me toch wat zorgen gaan maken;-)
    Sterkte lieve Tiny. Het komt heus goed met ze!

    Like

  3. Dit is dus mijn grootste nachtmerrie die hopelijk nooit waarheid wordt,….en die gelatenheid ik word er momenteel ook enorm met geconfronteerd, ik blijf weg uit zijn kamer, wil het niet weten hoe hij met niks in orde is,….ik wil niet de meid blijven spelen en langs de andere kant doodsbang om hem los te laten met de gedachte, wat komt er dan van,……ligt dit nu aan ons??? Dat vraag ik me af, of is er genetisch iets misgegaan? En weet je wat hij me dan soms zegt, maar mamatje ik ben de ergste nog niet,…..grrrrrr

    Like

  4. Oh, Tiny, veel sterkte. Lijkt me echt heel lastig, en ik denk dus niet dat het aan jou of je opvoeding ligt. Ik merk het met een kleuter in huis al: de invloeden van de buitenwereld zijn zo sterk. Ik heb mijn kleuter bijvoorbeeld echt niet geleerd om ‘stommerik’ te zeggen, en toch zegt hij het regelmatig tegen mij, al leg ik hem uit dat dat niet fijn is etc.
    Ik denk dat de ‘tijden’ ook wel een grote invloed spelen. Ik zou zelf bv heel moeilijk door mijn studies geraakt zijn als al die afleiding zoals Netflix, facebook, … al had bestaan. Het lijkt me erg moeilijk om daar als jongere aan te weerstaan en regelmaat en orde in te bouwen…

    Liked by 1 persoon

  5. Wat betreft die rommel: zo ken ik er hier ook een. gelukkig hebben wij geen katten… 🙂
    maarre… ik kan me voorstellen dat je het soms even niet meer ziet zitten. je kan zeggen wat je wil, maar als je er niet bent doet hij gewoon wat hij zelf wil he… die fase zal ongetwijfeld overgaan, doorbijten!

    Like

  6. Ik moest toch even lachen hoor, gevoel voor humor heeft hij wel, jouw zoon! 😉 En ik weet nog héél goed hoe ik zelf was op die leeftijd. Mijn ouders trokken zich allicht ook de haren uit het hoofd. En toch is alles goed gekomen. Kop op!

    Like

  7. Dat herken ik hier… vooral dat ‘moeten eten ‘ ..mijn sms conversaties zien er gelijkaardig uit.. en zijn gsm opnemen kan hij bijna nooit. Mijn zoon is 14.. ik hoopte wel dat dat tegen 15 over zou zijn. Lap zeg..

    Like

  8. Sterkte. Hier ook zo’n bijna-achttienjarige in huis. Bij momenten om de muren van op te lopen, bij momenten een gevoelige, attente jongeman. Hopen maar dat de balans doorslaat in de juiste richting…

    Like

  9. Aiai… Dat belooft voor de toekomst hier bij ons. Die twee kleine dochters zijn nu al een handvol. Ik vraag me af wat dat zal geven als zij beginnen puberen…
    Eén troost: zelfs de ergste pubers worden uiteindelijk volwassen! En ik zie er jaarlijks heel veel passeren!

    Like

  10. Ach Tiny, wat herken ik dat ! Mocht ik willen ik kon elke dag 10 blogposten volschrijven met gezaag, maar eerlijk gezegd wil ik dat mijn lezers niet aandoen. Mijn ‘gevalletje’ is nog geen 16, ik heb dus nog enkele jaren voor de boeg.
    Tegenwoordig ben ik over kinderen zo cynisch dat ik tegen vrouwen die nog een kind willen (zó schattig die kleintjes) gewoon vlakaf zeg dat het ook nog pubers worden …

    Liked by 4 people

  11. Ook dat is een periode die voorbij gaat. De oplossing: een paar keer zonder hen op vakantie gaan en ze voor een week of zo het huis laten beheren. Sindsdien wordt hier de afwasmachine frequenter in- en uitgeladen, blijft de ontbijttafel niet staan tot het avondeten klaar is,..

    Like

  12. ik heb ooit de kasten van m’n zoon gewoon helemaal leeg gemaakt en alles op de grond gegooid. Toen besefte hij wel dat het zo niet verder kon, al die rotzooi in z’n kamer.

    Je zoon heeft dringend een goed lief nodig!

    🙂

    Liked by 1 persoon

      1. Ja zwijg er me van, ‘k zou om den duur zelf niet meer waar dat te gaan zoeken. Als ge tegenwoordig de mentaliteit ziet van zowel het jongere als iets oudere volk dat uitgaat, ge zou u abnormaal beginnen te voelen…

        Like

  13. Ik heb geen kids. k ruim enkel de rommel van de hond en van de konijnen op. De kamer van de plusdochter die ga ik 1x per maand binnen. Ik zeg niet wanneer. Alles wat niet is opgeruimd neem ik mee voor onbepaalde tijd. Denk je dat ze iets mist? Niets, nooit. Tenzij het hare knuffel is. Ik vertel dan dat haar pinguïn gaan overwinteren is op de zuidpool omdat haar kamer te rommelig is. Ik begrijp je wel, ik heb een broerke die ook zo zijn momenten heeft.

    Like

  14. Mijn vriend was vroeger net zo. Trok zich niks aan van z’n moeder. Deed niks in het huishouden. Hing uren op café. En zijn kamer – pardon, kamer, hij had een hele studio in Hotel Mama! – was een STAL, ge kon daar niet over of door.
    En weet ge hoe dat gebeterd is? Door een vriendin aan de haak te slaan (mij dus).
    Dus kijk, er is hoop. Als hij een lief, net meisje vindt dat voor hem wil zorgen. Dan kan jij hem met een gerust hart loslaten…

    Liked by 1 persoon

      1. Hij ging werken bij Intersoc net als ik, twee weken in de paasvakantie in Zwitserland. We studeerden toen allebei nog dus hadden voldoende vrije tijd daarvoor. Misschien krijg je je zoon ook zover? ‘gratis vakantie’, enfin je moet er wel wat voor werken in ruil natuurlijk 😉

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s