Maand: maart 2015

Tiny & Paul & Sting en nog een paar mannen

Maandagavond, 23 maart 2015. Ik keek er al zes maanden naar uit, had twee tickets gekocht om mijn grote helden te zien en had er de 70€ per stuk voor over, zelfs al waren dat de goedkoopste zitjes van het Sportpaleis. Paul Simon en Sting samen op één podium, dit kon ik echt niet missen.

Mijn allerliefste en mijn bestie konden niet mee. Tot op de dag zelf was het nog redelijk onduidelijk wie dan wél ging mee gaan. In elk geval moest het iemand zijn die veel kon meezingen, evenveel zou genieten als ikzelf en niet beschaamd was om een traan te laten mocht dat nodig zijn.

The Police, Simon and Garfunkel,… die mannen hebben mij begeleid van prille tiener tot de vrouw die ik nu ben, ze waren de soundtrack van al mijn ups en downs.

04c14a268dd87ce94c087fddeedbfc9229360646De LP Outlandos d’Amour kocht ik toen ik 12 was en draaide ik van voor naar achter, ik kende alle teksten uit mijn hoofd in no time. Natuurlijk was ik verliefd op Sting, de jonge blonde Britse God met zijn warrige haar en zijn blauwe ogen.

sting4Ondertussen heeft de man een baard (waar ik niet op val) maar een lijf om u tegen te zeggen, zeker als je al 62 bent. Maandagavond was het maar goed dat ik hoog en droog en redelijk ver zat, of ik was ter plekke in katzwijm gevallen.

Maar die liedjes, jong. Die teksten… Message in a bottle, komaan zeg, je moet er maar op komen. Toen we zestien waren, brulden we mee “Brieftje in e flesse…”.

Hoeveel keer zong ik niet mee met So lonely, de ultieme gebroken-hart-song:

But I just can’t convince myself
I couldn’t live with no one else
And I can only play that part
And sit and nurse my broken heart, so lonely

In 1984 stuurde mijn lief mij een brief met flarden van Every breath you take. Wisten wij veel dat het nummer eigenlijk over stalking ging. Er zijn nog altijd mensen die dit spelen als openingsdans, terwijl het eigenlijk om een heel verkeerd gevoel draait. Maar toch:

Since you’ve been gone I’ve been lost without a trace
I dream at night, I can only see your face
I look around but it’s you I can’t replace
I feel so cold and I long for your embrace
I keep crying, “Baby, baby, please”

En in 2010 maakten we hier een eigen versie van, toen we compleet verknocht waren aan Couchsurfing. Het werd toen: “Every couch you surf…” en was behoorlijk hilarisch. Ergens zijn er daar nog resten op Youtube van te vinden, maar ach. Laat maar zitten.

Simon and Garfunkel’s “The concert in Central Park” kocht ik wellicht ook ergens begin jaren tachtig. Ik ken niet alleen alle nummers ook mijn hoofd, maar ook alle bindteksten. “I thought it might be somewhat crowded, but we seem to have filled the place.” En: “We wanted to have fireworks tonight, but they wouldn’t let us have them. Well let’s make our own fireworks then.”. Waarop ze starten met ‘Late in the evening’. Als dat geen partynummer is dan weet ik het niet meer.

Paul Simon is ondertussen al 73, even oud als mijn vader en het is gek, maar mijn pa begint op Paul Simon te lijken, of Paul op mijn vader, ik weet het niet. 🙂

In 1985 stond ik voor het eerst, in Engeland, te busken. Samen met een jongen uit Kortrijk die gitaar speelde, zongen we ‘The boxer’ voor een hoopje wandelaars. We haalden net genoeg op om onszelf op ijsjes te trakteren. Maar ik was gelanceerd als zangeres… dacht ik. 🙂

En nu zat ik hier, in Antwerpen, met een man die ik al bijna 28 jaar ken en die ik al vijf jaar niet meer had gezien, stilletjes te genieten van “Still crazy after all these years” en te denken: Ja, jong. ’t Is waar, we zijn nog altijd even zot. En sentimenteel. Want toen Sting tegen het einde van de avond begon te zingen van “When you’re weary, feeling small, when tears are in your eyes, I will dry them all...” hielden we het niet echt droog. Ach ja, lach maar, gij droogstoppel. Het was er het moment voor, en het was er de dag voor, na emotionele rollercoasters van jaren ver en van nu, en het was er het gezelschap voor. Echte vrienden die weer zichzelf kunnen zijn, meteen, al heb je elkaar jaren niet gezien. “When evening falls so hard, I will comfort you.

Advertenties

Tiny overdrijft ook niet

We zijn op het oorlogspad. Niet omdat we willen vechten, maar omdat we willen gehoord worden, omdat er dringend iets moet veranderen. Ik ben het beu om ongemakkelijk te lopen als ik alleen op straat ben. Zelfs in het veilige stalen geraamte van mijn auto voel ik me soms niet op mijn gemak, als er weer een camionette passeert, met werkmannen die obscene bewegingen naar mij maken. In het gebouw waar ik werk, is er een man die mij al jaren elke keer weer met zijn ogen uitkleedt.

Wij overdrijven niet. Het is overal, in kranten, op sociale media, op de radio, de televisie,… Vrouwen komen op voor zichzelf en delen verhalen over de vernederingen die ze moeten ondergaan. Het is niet omdat je in een publieke ruimte loopt, dat ons lichaam ook publiek is. body Romina, Inke, Yasmine,… deelden hun ervaringen en frustraties. Ik weet honderd procent zeker dat al mijn vriendinnen hier urenlang over kunnen praten. Maar we doen het niet, omdat het ondertussen al bijna als ‘normaal’ wordt beschouwd. Maar het IS niet normaal, gasten!

Ik heb zin om met een hoop vrouwen op café te gaan en onze verhalen te delen. Het moet niet zo nodig op het wereldwijde web verspreid worden, en sommige verhalen zijn gewoon te aangrijpend om met iedereen te delen, niet alle vrouwen durven hierover spreken.

Natuurlijk kan ik een complimentje verdragen. Ik heb eerst jaren het tegendeel moeten ervaren: overal waar ik liep, fietste,… uitgescholden worden voor ‘lelijk schepsel’. Vanaf een jaar of zestien voel je je dan eindelijk beter in je lijf en dan krijg je totaal andere dingen te horen. Ineens ben je loslopend wild waarop gejaagd kan worden.

Ik ben al in de veertig als ik naast een klant iets zit uit te leggen over zijn softwareprogramma. Héél subtiel glijdt de nagel van zijn pink een paar centimeter langs mijn dijbeen. Ik schuif op en denk dat ik het me verbeeld. En dan voel ik het opnieuw. Te verbouwereerd om iets te zeggen.


Ik ben achttien en ga kamperen met nog een meisje en twee vrienden. We slapen allemaal in één tent en de jongen naast me zat me al heel de avond aan te staren. Ineens voel ik zijn hand in mijn slaapzak glijden en hij begint me te betasten. Ik duw hem weg. ‘Komaan, gewoon als vrienden’, fluistert hij. Ik geef hem zo’n harde duw dat hij een meter verder tegen de anderen rolt. De volgende dag doet hij alsof hij zich niets herinnert, ‘hij had een beetje veel gedronken’.


Ik ben zestien en op vakantie in Limburg. Als mijn vriendin en ik telkens worden nageroepen in een vreemde taal, ga ik thuis het woord opzoeken dat ze telkens opnieuw riepen: “Putana”. Ik weet nog altijd hoe enorm geschokt ik was. 


Ik ben twaalf en ga alleen winkelen. In een supermarkt sta ik te twijfelen over welk schriftje ik zou kopen. Er komt een oudere heer naast mij staan, en zonder iets te zeggen, zonder mij aan te kijken, legt hij zijn hand op mijn borst. Ik draai me weg, en ga wat verder staan. Hij doet het opnieuw. En nog eens. Dan zeg ik: “Maar mijnheer, stop dat nu een keer!” En ik loop weg. De hele middag loop ik nog te bibberen.

Detail: het was winter. Ik had een duffelcoat aan, kort haar, een bril en amper borstjes. Ik snap het nog altijd niet. 


Ik maakte nooit iets ergs mee. Er zijn vele anderen die minder geluk hadden. Meer lezen? Kijk op http://wijoverdrijvenniet.org/ en griezel mee. Deel je ervaringen, als je wil. Het is nodig. Praat er over. Sommigen onder ons hebben nog altijd moeite om die zogezegde overdrijvingen te verwerken.

Tiny en de Liebster-award

De watte? liebster_award Ah, blijkbaar ben ik genomineerd omdat ik een beginnende blogger ben (minder dan een jaar bezig!) en dan “mag” ik een paar dingen doen. Volgens mij is dat gewoon goed voor de inspiratie, als die even zoek is. Renilde Mooi Ding gaf mij op voor de uitdaging, dus dan gaan we van start. Ik antwoord op haar vragen, nomineer dan een paar andere beginnelingen en stuur ze eveneens een paar prangende vragen toe.

1. Omschrijf jezelf in 5 woorden.

Positief. Nostalgisch. Grappig. Geduldig. Open.

2. Waar schrijf jij je blog meestal? Foto en uitleg, graag!

zestienMeestal in mijn woonkamer/keuken en op mijn MacBook. Veel valt er daar niet over te zeggen.

3. Wat is jouw lievelingsrecept?

Ik was al een tijdje van plan om dit eens te posten. Het is een mashup van Chili con carne, Thais en Lasagne. Binnenkort op de blog: Chili-con-thai-sagne volgens Lieke.

4. Welke 5 blogs moet iedereen lezen volgens jou?

Volgens mij moet niemand iets, maar moet iedereen gewoon de blogs lezen waar zij of hij in geïnteresseerd is. Voor sommigen zijn dat vooral beautyblogs, voor anderen fotoblogs, culinaire blogs of reisblogs. Zelf ben ik fan van persoonlijke blogs zoals die van Beaunino en Kelly, maar ook de mannen kunnen er wat van en mogen prominenter aanwezig zijn: bv Nachtbraker, ons alomgekende Thomasje, en Menck. Zo, dat zijn er vijf. En oei, ik schreef dit vooraleer Menck de pijp aan Maarten gaf. Je kan nog steeds lezen in zijn archief, doe dat dan maar gewoon. Nog ééntje dan, via Charlie Magazine ontdekte ik de blog van Swaane, die verhuisd is van Antwerpen naar ’t hol van Pluto in Frankrijk, zonder niks, met man en kroost. Haar boeiende verhaal leest als een roman.

5. Wat zijn je 3 favoriete foto’s en waarom?

Die van mij of die van een ander? Enfin, ik heb er wel een paar zelf gemaakt waar ik erg tevreden over ben. Deze bijvoorbeeld. Anick-Marie is mijn Canadese vriendin, ze was hier op bezoek en ik had als opdracht portret, in het thema ‘kerkhoven’. 12 DSC_0273 Dan is er eentje die mijn vriend heeft gemaakt en die ik zó in onze woonkamer zou willen hangen. Gemaakt in Budapest. DSC_28922425 Ik wou er ook eentje in van een bekende fotograaf en ik koos voor Annie Leibovitz. Fascinerende vrouw, die een fotoreportage maakte op de dag dat John Lennon werd vermoord. Deze kwam dan ook op de voorpagina van Rolling Stone. Prachtig in eenvoud. annie-leibovitz-john-lennon-and-yoko-ono-1346272241_b

6. Welk boek moeten we zeker lezen?

Het laatste waarvan ik serieus onder de indruk was: “Oorlog en terpentijn” van Stefan Hertmans. Geen fictie en dat maakt het net zo indrukwekkend.

7. Wat is jouw ‘guilty pleasure’?

Ahum. Het zou niet mogen zijn, want ik wil dringend een paar kilo’s kwijt: Peper&Zout Superchips zouden ze beter uit de handel halen, want als ik die in huis heb, kan ik echt niet stoppen. asset-394835

8. Wat is jouw lievelingsserie op tv?

Ik kijk bijna geen tv meer, maar Reizen Waes volg ik elke zondag!

9. Waarvoor mag je midden in de nacht wakker gemaakt worden?

Tot vervelens toe ga ik het nog een keer zeggen: Sabayon. Wanneer zal er nu eens eindelijk mij hiervoor wakker maken???

10. Wanneer was je voor het laatst supercontent? En waarom?

Altijd als ik bij mijn vriend ben, en we doen iets samen, gaan wandelen in een nieuwe omgeving, een nieuw restaurantje verkennen,… Of Pinksteren vorig jaar toen we in de Ardennen gingen kanovaren, zalig op het water in alle stilte. Maar ik ben ook altijd supergelukkig als ik bij mooi weer door Brugge wandel en zo zot content ben dat het “mijn” stad is.

11. Wat weten de meesten mensen nog niet over jou?

En dat moet ik nu aan hun neus hangen? Ik heb al wat jaartjes achter de rug waarin er al zoveel gebeurd is, dat ga ik niet allemaal vertellen. En er zijn veel mensen die wel een en ander over mij weten, en de bloglezers nog niet, dus om iets te vinden wat voor iedereen een verrassing is… Ok, dit dan: Dankzij de medische wetenschap, ben ik in mijn eerste levensjaar geopereerd aan mijn ogen en kan ik nu (redelijk) goed zien. Ik had dezelfde aandoening als mijn grootmoeder en zou anders zwaar slechtziend zijn geweest.

En nu zou ik enkele anderen moeten opgeven om ook wat vraagjes te beantwoorden. Zo moeilijk zeg! Weet je wat, ik hou het voor bekeken. De nominaties vliegen bij iedereen om de oren, denk ik en ik wil niemand iets opdringen.

Wil je van mij toch wat vragen, omdat je bijvoorbeeld weinig inspiratie hebt op het moment, laat het dan weten in de comments en ik ga er volledig voor! 🙂