Tiny herinnert zich van alles

Toch gek, de verjaardagen die je je wel en niet herinnert. Misschien moet ik eens opschrijven wat ik nog weet, want het geheugen is iets mysterieus. Straks weet ik niks meer.

Mijn eerste verjaardag waar ik nog iets van weet, is wellicht mijn vijfde verjaardag. Eigenlijk weet ik dat enkel nog omdat ik hiervan jarenlang geluidsfragmenten heb gespaard. Mijn moeder liet mezelf en al mijn vriendinnetjes opdraven om een liedje te zingen voor de micro, en die op te nemen met een “bandenspeler”. Je mag dat heel letterlijk nemen, dat zag er ongeveer zo uit: bandOngelofelijk hé? Van verjaardagen op school weet ik enkel nog dat ik bijna altijd mandarijntjes mee had: gezond en vers.

Of nee, ik herinner me nog een verjaardag op school, maar toen was ik net twintig geworden. Hogeschoolklas. We zitten te wachten op de leerkracht, één student zegt opeens één, twee, drie en heel de klas begint “Lang zal ze leven” te zingen. Geen idee waarom ze dat ineens deden, want geen enkele andere verjaardag werd zo ineens bezongen. Wie het initiatief heeft genomen, zal ik vast ook nooit te weten komen. Maar wel lief hé? 😉

Verre herinneringen zitten soms mooi bewaard in dagboekjes. Ik had er al eentje toen ik 11 werd, getuige deze foto.

2015-01-15 13.14.36-3

… En ‘k heb geen huisWERK – moet dat zijn. Had er gestaan, ‘k heb geen huis, dan was dit een heel ander verhaal.

Toen ik 14 werd, kreeg ik een Polaroidcamera en geen enkel verjaardagskaartje, zo lees ik.

15 jaar. Wat ik toen deed: treuren om mijn vakantielief die niet kwam opdagen die dag; naar ’t stad trekken met mijn vriendinnen, en ’s avonds gewoon thuis blijven omdat ik geen vervoer had (zo staat in mijn dagboek…). Geen idee of er iets mis was met mijn fiets…

De ochtend van mijn 16e verjaardag stond ik op met hoofdpijn, beetje te veel gedronken, maar niet zo veel als mijn vriendin, want die had moeten overgeven. De rest van mijn verhaal bevat een stuk of drie jongensnamen en veel verwarrende details. Toch was het een erg brave avond geweest, daar ben ik nog altijd zeker van.

Op mijn 20ste verjaardag organiseerde ik zelf een fuifje, in mijn stamcafé van dat moment. Een heleboel vrienden, oud-klasgenoten, zelfs leerkrachten en mijn ouders waren aanwezig. Een zot feestje moet dat geweest zijn. Blijkbaar heb ik dat een paar jaar na elkaar herhaald, ik vond nog een oude uitnodiging, zelfgemaakt. Mja, mooi schrijven is niet aan mij besteed. Het was het pre-computer tijdperk hoor!

2015-01-15 13.58.31-2En nu allemaal in koor: Aaaah, de Sortie! 😀

En het andere koor: Bwahaha, 50 frank! 😀

24 jaar en ik woonde eindelijk alleen op een appartementje. Van die kaas- en (z)wijnavond zijn er foto’s, jawel, maar om geen gedonder te krijgen met de aanwezigen, zal ik ze braaf bewaren in mijn album. Niet online. Iedereen content?

Een jaar later: geen werk, geen lief, mijn auto geramd, en net mijn toekomstige trouwboek ontmoet, al wist ik dat toen nog niet. ‘k Had beter iets anders gedaan. Maar goed.

De volgende jaren hield ik een dagboekje bij over mijn zoon, maar over mijn verjaardag staat er niks in en ik weet er ook bitter weinig meer over. Veel interessants zal er niet gebeurd zijn, toen hij klein was. Eentje weet ik nog:  wellicht was ik ergens begin dertig, pas gescheiden, woonde alleen met mijn zoontje. Ik ging voor mijn verjaardag uit eten, met mijn ouders vermoed ik, en bij mijn terugkomst zat er een cd met een kaartje in de bus. Een vriend had een mix-cd gemaakt voor mijn verjaardag. Ik heb toen nog anderhalf uur in mijn keuken staan dansen, midden in de nacht. Super!

Mijn veertigste verjaardag wou ik helemaal niet vieren. Geen zin in, stom getal, ouder worden, bweik… Laat maar, dacht ik. Een goeie vriend begreep mij, en zei, kom, laten we gewoon iets gaan eten en daarna iets drinken in ’t stad. Na het eten wou hij per se nog sigaretten halen bij hem thuis en ik loop mee de keuken in…. waar ineens het licht aan gaat en zo’n 20 mensen, allemaal vrienden, beginnen te zingen. Woowww, toen was ik wel onder de indruk. Ik zei altijd dat surpriseparties bij mij niet zouden werken, omdat ik het wel zou doorhebben. Ha, niet dus!

En ondertussen ben ik de voorbije jaren met de liefde van mijn leven lekker gaan eten, al twee maal in de Pomperlut in Brugge, een aanrader voor een lekker én romantisch etentje.

foto_ingang_01

Vanavond is het een gemoedelijk avondje met lief en zoon, kaas en wijn. Aanstaande zaterdag ga ik lief, zoon en ouders trakteren op een etentje, waar, dat is voor een volgend bericht.

Merci voor alle liedjes, trouwens!

Advertenties

9 comments

  1. Proficiat met je 21 lentes! 😉
    Ergens in de ouderlijke kelder ligt ook nog een dagboek van me. Met ingeplakte foto’s uit de Joepie en al.
    Wat ik me vooral van verjaardagen herinner, is dat ik quasi steeds een cadeautje kreeg dat met muziek te maken had. (Zowel dragers als apparatuur.)
    Gelijklopend: dertig, pas gescheiden, alleen wonen. Tja.

    Liked by 1 persoon

  2. Nog een late gelukkige verjaardag…!
    Ik hield als kind (vanaf het derde leerjaar) en tiener heel nauwkeurig een dagboek bij. Ik schrijf er nog altijd graag in, maar véél te weinig, en dat vind ik zelf jammer want er is zoveel dat je vergeet!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s