Maand: december 2014

Tiny’s jaaroverzicht deel 3: Boeken

Toen ik in het derde kleuterklasje zat, kon ik al redelijk vlot lezen. In het zesde leerjaar las ik al boeken van Konsalik. In het zesde middelbaar las ik nét te weinig om gemotiveerd te zijn om Germaanse te studeren. Tegenwoordig val ik niet in slaap zonder nog een paar bladzijden te lezen in een boek en ik word ongelofelijk lastig als ik geen extra boek heb als een ander bijna uit is. Sinds september lees ik af en toe boeken die ik anders nooit zou lezen en dat is dankzij onze leesclub, zie hier. Dit jaar las ik weer een mooi lijstje bij elkaar, maar ik denk dat ik er meer las dan de lijst hieronder. Sommigen zijn al weer terug naar de bib en ben ik vergeten op te schrijven, vermoed ik.

  1. Het vlammende kruis, Diana Gabaldon. Deel 5 van de serie “De reiziger”, uit het Engels vertaald en nu ook bekend als televisieserie “Outlander”. Deze historische reeks vertelt het verhaal van Claire die per ongeluk terecht komt in het Schotland van de achttiende eeuw. outlander
  2. Sneeuw en as, Diana Gabaldon. Deel 6 van dezelfde serie, ja eenmaal hieraan begonnen is er geen stoppen meer aan. Ondertussen speelt het verhaal zich af tijdens de Amerikaanse revolutie, maar verder ga ik geen spoilers meer weggeven.
  3. Een echo in de tijd, Diana Gabaldon. Deel 7 van dezelfde serie en je hebt het door: ik was helemaal verslaafd. De eerste paar maanden van 2014 was ik er volledig door in de ban. Blijkbaar is nu zelfs een deel 8 uit, oh ik ben zo benieuwd! En de televisiereeks ga ik binnenkort bekijken, een vriendin van mij zei dat het echt fantastisch is, al had ze de boeken niet gelezen.
  4. Donderdagskinderen, Nicci French. Van dit schrijverskoppel heb ik àlle boeken gelezen, ook de boeken die door hen apart geschreven werden. Ik heb ze trouwens al ontmoet, tijdens een echte meet & greet in Brugge en het zijn supertoffe mensen. nicci
  5. De eenzaamheid van de priemgetallen, Paolo Giardano. Dit is zo’n boek dat in veel recensies werd opgehemeld, maar waar ik eigenlijk niet zo heel wild van werd. Een Italiaans verhaal over boy meets girl, maar het meeste ben ik nu al vergeten.
  6. Stil in mij, Esther Verhoeff. Non-fictie, gebaseerd op getuigenissen van een heleboel Nederlandse vrouwen die in hun kindertijd werden ondergebracht bij de nonnen en daar over het algemeen allesbehalve goeie herinneringen aan hebben. Erg aangrijpend. stil
  7. De boekenapotheek aan de Seine, Nina George. Het eerste boek wat we lazen met de leesclub en wat we vooral mooi vonden vanwege de prachtig gestileerde zinnen. Een soort roadmovie op het water, erg romantisch en een typisch vrouwenboek.
  8. De waarheid over de zaak Harry Quebert, Joel Dicker. Tweede boek met de leesclub, ik vond er niet zo heel veel aan. De dialogen vond ik krom en belachelijk, de personages dom en niet zo goed uitgeschreven, maar het kan ook geheel aan mij liggen. Een paar andere leesclubbers vonden het super.
  9. Het West-vlaams versierhandboek, Thomas Blandeau. De arme man is al overleden, en dan mag je zeker een beetje milder zijn. Ik had hier veel van verwacht, maar de titel is sterker dan het boek zelf. Het speelt zich af in een gehucht ergens Bachten de kupe (regio Ieper/Poperinge/Diksmuide) maar veel Westvlaams komt er eigenlijk niet in. Het had net zo goed in Zichen Zussen Bolder kunnen zijn.                                      westvl
  10. Blogboek, Kelly De Riemaeker. Ja jongens, toen ben ik er pas goed ingevlogen. Een blog maken stond al op mijn programma, maar met het boek van Kelly bij de hand, kwam ik een heel stuk verder in blogland. Eeuwige dankbaarheid, zoveel handige tips, zeg. Oh en ik ben het persoonlijk bij haar gaan afhalen in Ieper. Gesigneerd en met een kus van de juffrouw, jawel!Schermafdruk 2014-12-30 15.05.43
  11. De vlucht, Jesus Carrasco. Oftewel: het geitenboek. Het derde boek van onze leesclub-selectie, dit was een verrassing. Een boek met veel beschrijvingen, weinig dialogen, normaal gezien zegt me dit weinig en zou ik dit snel aan de kant leggen. Maar het is vlot geschreven, goed vertaald, je kruipt in het verhaal en je wil echt wel verder lezen om te weten hoe het afloopt. Dat is het voordeel aan die leesclub hé, je doet eens wat meer moeite en vaak valt het nog beter mee dan dat je oorspronkelijk gedacht had.
  12. Woesten, Kris Van Steenberge. Het is bijna uit, nog een pagina of dertig. Man, man, man, ik heb blijkbaar het beste tot het laatste bewaard dit jaar, want dit vind ik echt fantastisch. Als je één boek uit mijn lijstje kiest om volgend jaar te lezen, neem dan dit! Zelfs voor mensen die niet graag of niet vaak lezen: DOEN. Het speelt zich af in Woesten, het dorp dichtbij West-Vleteren, begin twintigste eeuw. Ik ga er niet te veel over vertellen, je moet het maar lezen, ’t is gewoon de max. Tempo zit goed, personages zijn super goed uitgeschreven, de verhaallijn is sterk, het leest als een trein. woesten

In deel 1 vind je mijn jaaroverzicht in films. In deel 2 vind je mijn jaaroverzicht in series.

Advertenties

Tiny’s jaaroverzicht deel 2: Series

Sommigen zeiden het al: sinds het zoveel makkelijker is geworden om series te bekijken, online of via Netflix of wat dan ook, zijn er mensen die in 2014 meer series dan films gezien hebben. Ook via enkele andere bloggers ben ik de laatste maanden op series uitgekomen, die ik anders nooit zou hebben ontdekt. Weer een lijstje, maar zo lang is het niet. Bepaalde series hebben zoveel episodes dat het wel een tijdje duurt voor je daar helemaal mee klaar bent.

  1. How I met your mother. Deze leerde ik een jaar of twee geleden heel toevallig kennen via een Canadees, hij had zowat alle afleveringen staan op een harde schijf en vroeg of ik ze ook wou. De beschrijving van de serie was: “It’s like Friends, but funnier”. En ja, dat klopt volledig. Sindsdien ben ik ook enorme fan van Neil Patrick Harris, hij is mijn favoriete homo, denk ik! Serie is ondertussen afgelopen, dus we weten eindelijk hoe de vork in de steel zit. how-i-met-your-mother
  2. Modern Family. Deze serie speelt nu ook op tv, ik denk op 2BE of zo. Maar ik pluk ze regelmatig van het net, nu zijn ze even in pauze, maar ze zitten al aan seizoen zes. Het is gewoon grappig, niet zo goed als HIMYM (zie hierboven) maar ook best geinig. modern fam
  3. Breaking bad. Als je hier nog niet over hebt gehoord, dan heb je de afgelopen twee jaar wellicht in een grot geleefd. De scheikundeleraar die drugs begint te maken en te verkopen, het kan tellen als carrièreswitch. Zijn geflipte ex-leerling die niet veel meer doet dan vloeken en zelf een junkie is, wordt zijn ideale partner. Het zit geniaal in elkaar en elke aflevering gebeurt er wel iets waarvan je zegt: Huh? Hoe komen ze er op!
  4. The walking dead. Hier had ik het al eens eerder over, vooral dan over het hoofdpersonage. Ondertussen zit hij al een paar seizoenen met een baard van heb-ik-jou-daar en zakt hij in mijn lijstje van lekkere mannen, maar de serie is gewoon de max. Toen mijn zoon een jaar geleden zei, mama je moet deze serie over zombies bekijken, het is massa’s cool, dacht ik jaja, zombies, pfff. Maar serieus, ik heb al gelachen, gebleit, gevloekt en geroepen tijdens de afleveringen, niet normaal. Ook deze serie is nog niet beëindigd, zit nu in seizoen vijf en pas in februari komen de nieuwste afleveringen uit. FEBRUARI? Zucht, nog zo lang!walking dead
  5. In Vlaamse velden. Ook hier weer: als je afgelopen jaar in diezelfde grot zat, heb je misschien niks vernomen over de serie met onder andere Wim Opbrouck, Barbara Sarafian en rising star Lize Feryn. Ik ben niet zo voor de Vlaamse dingen, maar deze heb ik toch wekelijks gevolgd en viel behoorlijk in de smaak.
  6. Orange is the new black. Volgens mij heb ik deze ontdekt door Silke, en ze heeft nog goeie tips maar daar ben ik nog niet aan toegekomen. Ik had de helft van de eerste aflevering gezien en vond het tof, maar vreesde een beetje of mijn lief dit wel een leuke serie zou vinden. De eerste minuut heb je meteen al een lesbische seksscène en sommigen zullen dit wel over the top vinden. Er volgen namelijk nog erg veel soortgelijke scènes, niks en niemand wordt gespaard. Maar het verhaal zit knap in elkaar en de cliffhangers en plotwendingen  zijn niet van de poes. ORANGE
  7. Girls. Volgens mij ben ik schrijfster en actrice Lena Dunham gaan opzoeken na de hype op de boekenbeurs, naar aanleiding van haar boek Not that kind of girl. Ik wist er niks van, heb het boek ook niet gelezen, maar zocht de trailer op van deze serie en ik was weeral verkocht. Dit is echt niks voor mannen, tenzij ze gewoon veel blote borstjes willen zien. Naakt wordt niet geschuwd, en het zijn geen fotomodellen, maar heel gewone meiden. Nee, niet je buurmeisje, maar dat delletje achter de kassa van de Delhaize of die trut die laatst vlak voor je auto de straat overstak zonder te kijken. Echte mensen bijna. En daarom ben ik fan, zelfs al ik het verhaal een beetje veel van hetzelfde en over meiden in de twintig die nog zo véél moeten leren, ocharme. Oh en het is ook in New York, maar totaal niet Sex in the city. de enige andere gelijkenis is dat het ook over vier meiden gaat, maar ze zijn niet hip, zelden sexy en hebben ook amper geld om te gaan shoppen.girls
  8. The leftovers. Echt totaal geen idee meer hoe ik hier terecht ben gekomen. Het is een behoorlijk nieuwe serie en de makers zijn er volgens mij nog niet uit of ze een vervolg gaan maken of niet. Seizoen 1 is er volledig, maar verder blijf je dus op je honger zitten. Stel: op een dag verdwijnt twee procent van de wereldbevolking: gewoon toevallige mensen, er zit geen lijn in. Het verhaal begint drie jaar na deze gebeurtenis, in een stad nabij New York wordt ingezoomd op de levens van diegenen die achtergebleven zijn, de “Leftovers” dus. Ik vind het een briljant gegeven, en hoop dat er meer komt. Scenario is van Damon Lindeloff, die je misschien nog kent van de immens populaire serie “Lost”. the-leftovers1

Deel 1 van mijn jaaroverzicht vind je hier.

Tiny’s jaaroverzicht, deel 1: Films

Nu het jaar bijna er op zit, waag ik me aan een eigen jaaroverzicht. Omdat ik al drie jaar een boekje bij houd en daar elke dag een paar lijntjes in schrijf, weet nog redelijk goed wat ik het afgelopen jaar gelezen, gezien en beleefd heb.

one_line_a_day

Elke dag, voor ik ga slapen, schrijf ik een paar lijntjes, het is een soort ritueel geworden. Ondertussen is het ook een naslagwerkje geworden. Ik zet er ook telkens in als ik een boek uit las, welke films en series ik zag en in het kort de gebeurtenissen van de dag. Ja, soms is dat gewoon mega-saai.

In 2014 heb ik blijkbaar 31 films gezien. Niet allemaal hele nieuwe, lang niet alles in de bioscoop. Sommige bekeek ik gewoon op televisie, live, andere bekeek ik via het (eerder belachelijk bescheiden) aanbod van Telenet en Belgacom en nog andere heb ik gedownload. Ja, komaan, geef me maar met de zweep. Het mag niet. En vloeken ook niet, nondedomme. 😉

Ik bekeek ook een hoopje series, acht in totaal en sommige series heb ik bijna in één ruk uitgekeken, binge-watching noemen ze dat tegenwoordig. Vroeger bestond dat niet, nee, dan moest je nog gewoon wachten tot de volgende week het vervolg van Sil De Strandjutter, of Beverly Hills 90210 uitkwam, ik noem maar wat.

Ik las 12 boeken, volgens mijn boekje, maar volgens mij zijn er dat een stuk of tien meer, die ik niet heb opgeschreven omdat ik ze gewoon herlas, of omdat ik ze gewoon het vermelden niet waard vond, of misschien ben ik het soms vergeten.

Maar laat ik even beginnen met mijn lijstje films van dit jaar, de rest komt dan in een volgend deel. Ja, jullie mogen ook eens in spanning wachten op het vervolg. (lacht, want het is satirisch bedoeld, duh!)

De nieuwe films van het jaar 2014 (in chronologische volgorde):

  1. The wolf of Wall Street. Ok, officieel is die in 2013 uitgekomen, maar ik zag hem in januari. Wat onthou ik er van: Leonardo Di Caprio is niet meer zo knap, maar wel een klasse-acteur en er wordt gevloekt dat het een lieve lust is. En het is een waargebeurd verhaal.
  2. 12 years a slave Deze heb ik zelfs twee keer gezien, één keer met mijn zoon, één keer met mijn vriend. Verbluffend. Een verdiende Oscar voor de beste film, ook een voor beste vrouwelijke bijrol en voor beste screenplay.
  3. Blue Jasmine met Cate Blanchett. Eerst was ik alweer vergeten waar het over ging, maar door nu even terug te zoeken, komt het me weer scherp voor de geest. Zeer knap geacteerd en een boeiend verhaal.
  4. August Osage Country met twee van mijn favorieten, Meryl Streep en Julia Roberts, maar allebei in zo’n glansrol dat je compleet vergeet wat ze voordien al allemaal deden. Over een dysfunctionele familie in Oklahoma. Een must-see.
  5. Her. Deze film is science-fiction en toch ook weer niet. De hoofdrol wordt gespeeld door een stem, waar je lekker je eigen voorstelling bij mag maken. De stem is van Scarlett Johansson, maar eigenlijk mag je dat niet weten, want dan denk je haar er bij. En Joaquin Phoenix, totaal niet sexy met zijn domme snor.
  6. Winters tale, een film die ik zag in de cinema maar waarvan ik het einde nog eens zou moeten opzoeken, want dat heb ik niet gezien. Niet omdat ik in slaap was gevallen maar omdat mijn vriendin na twee derden van de film naar voren stormde en overgaf in de vuilbak. Toen heb ik haar maar naar de cafetaria gebracht en water gegeven. De film was een klein beetje saai, zelfs al speelden Colin Farrell en Russell Crowe er in mee.
  7. The other woman. Ja, lach maar. Soms moet het niet allemaal zo high standard zijn en intelligent en Oscar-material. Ik lach eigenlijk zeer weinig met films, echte komedies zijn to-tààl niet aan mij besteed. Dit is dus pure ontspanning, verstand op nul en stiekem genieten van een typische vrouwenfilm.
  8. Planet of the apes, samen met mijn zoon, voor niksniemendal, want tickets gewonnen via Studio Brussel. We zagen eerst de vorige, die van in 2001, en meteen daarna de nieuwe. Echt wel tof, en spannend. Apies kijken!
  9. Captain Philips, met Tom Hanks. Opnieuw een waargebeurd verhaal en ondanks dat het zeer Amerikaans was, toch verbluffend goed vertolkt.
  10. Marina, ja dat moest zeker? Vlaamse films zijn echt niks voor mij, maar deze wou ik toch wel eens zien. Rocco Granata zag ik dit jaar in Dranouter, en die kan bij mij niks verkeerd doen. De film was een beetje klef, maar toch behoorlijk realistisch en niet ‘over the top’. En nee, het is niet omdat Matteo Simoni geen mis ventje is, dat iedereen dan ook maar weg moet zijn van Safety first, waar hij in speelt, die serie kan ik nog altijd geen vijf minuten bekijken, wat zeg ik, ik zap meteen al weg. Vre-se-lijk.
  11. Boyhood. Mooi en origineel: in twaalf jaar gefilmd met dezelfde acteurs die netjes mee verouderden. Maar nee, mama’s niet herkenbaar voor mij omdat mijn zoon een eerder ander spoor heeft ingestaan. Of nee, ik uit mij verkeerd: omdat hij het spoor nog even bijster is.
  12. The hobbit, the battle of the five armies. Eigenlijk was ik een tijdje geleden van plan om een hele blogpost aan hobbits en elfen en dwergen te wijten, maar dat heb ik voorlopig nog even opgeborgen. De serie van Lord of the rings heb ik allemaal uitgekeken, ademloos, samen met mijn zoon, nog eens opnieuw alleen, nog eens opnieuw met het commentaar van de cast erbij en ook The Hobbit was een must. Deze laatste was nu niet om te zeggen het hoogtepunt van deze reeks van regisseur Peter Jackson, eerlijk gezegd ben ik midden in de film een klein beetje ingedommeld. Veel dialogen hadden ze niet meer, er werd vooral gevochten, de titel zegt het al. Maar kom, we zijn er nu vanaf, alles is nu verfilmd wat er te verfilmen was. Hé hé.

Hebben jullie nog films gezien afgelopen jaar die ik heb gemist en waar jullie zot van waren? Laat maar weten!