Maand: oktober 2014

Tiny leest een boek

tiny leest

Ergens in augustus zag ik op een Facebookgroep van Brugge de vraag of er in onze stad al ergens een leesclub was. En ja, die is er, maar dan wel van Okra, of een of andere gepensioneerdenclub en daar voelen we ons nog nét iets te jong voor. Dus stelde ik voor om bij gebrek aan beter, er zelf maar eentje op te richten.

Rond datzelfde moment postte Lilith van Tales from the crib een inspirerend bericht over haar leesclub waarop tal van reacties kwamen, ook uit Brugge. Die mensen hebben we dus aangesproken en via via kwamen al heel snel aan een stuk of tien vrouwen die interesse hadden. Zo gingen we op zoek naar een locatie, want ja, wat is het plan: we lezen een boek (allemaal hetzelfde dus) en spreken dan zes weken later af om hierover te babbelen, en ongezouten onze mening te geven. De volgende kiest dan een stuk of vier boeken uit die ze aan ons voorstelt, en daaruit kiezen we, via stemming, het nieuwe boek.

Die locatie moest liefst in Brugge zijn, een beetje privé (want tussen andere cafégangers zitten, praat een beetje moeilijk) en gezellig. Opeens kwam ik op het lumineuze idee om de man van de wijn eens te polsen. De man van de wijn houdt tweejaarlijks een wijnproeverij, in zijn eigen middeleeuwse kelder, maar doet verder niet zo veel met die ruimte. (En terwijl ik dit schrijf, ontspruit er al weer een idee voor een nieuwe blogpost over wijn en over hoe ik ooit in die kelder terecht kwam.) En ja hoor, hij vond het goed.

DSC_0626Elke keer zet hij een paar flessen wijn klaar, die we naderhand ook kunnen bestellen als we willen. Nadeel is: al te veel kunnen we niet drinken, want de meesten moeten toch nog met de auto naar huis. Dus nee, het is geen drinkclubje. Hoewel ik mij al tien keer versproken heb: “Ja, ik zit in een wijnclub hé. Oh nee, pardon, een leesclub, een LEESclub. Echt waar, nee geen wijnclub, maar het is toevallig wel in een WIJNkelder.”

Het eerste boek dat we lazen was “De boekenapotheek aan de Seine” van Nina George. We waren niet wildenthousiast, maar wel onder de indruk van de mooie zinnen.

Vorige week bespraken we het tweede boek dat we allemaal graag wilden lezen “De waarheid over de zaak Harry Quebert” van Joel Dickler. Oorspronkelijk stelden we als regel dat we geen boeken lezen van meer dan 500 pagina’s maar deze klepper bleek enorm vlot te lezen. Meer zal ik er niet over zeggen, want ik weet dat er nog leesclubjes hier aan bezig zijn.

DSC_0624

Deze maand stelde Lut  vier nieuwe boeken voor. En de keuze was moeilijk, maar de stemming gaf als uitkomst “De vlucht” van Jesus Carrasco. Ik kende het totaal niet, het zou mij anders helemaal niet aanspreken, maar dat is net het leuke van een leesclub: je leert er hele andere boeken kennen, die je anders nooit zou lezen en die misschien toch wel de moeite waard zijn.

De andere boeken op haar lijstje waren:

DSC_0648

Sommigen van ons hebben een Kindle of een ander type E-reader, ik lees via iBooks op mijn iPad, af en toe wordt een boek meteen aangekocht of gezocht in de bib. Ik lees me te pletter tegenwoordig. Want mijn iPad durf ik niet te lezen in bad, daarvoor heb ik dan weer toch een tastbaar boek liggen. (Nu herlees ik “De vriendschap” van Connie Palmen.) En in mijn handtas zit altijd een Dwarsliggertje.

Als Kelly/Lilith ons niet alleen inspireerde met haar blogboek, dan deed ze het in elk geval ook met al haar tips over haar leesclub. We zijn er helemaal voor gegaan en ik heb er nog geen minuut spijt van gehad. Misschien een beetje jammer dat er nooit geen man reageerde. Mannen lezen niet? Of ze komen er niet voor naar buiten? Geen idee. In elk geval, mannen én vrouwen, ons clubje zit vol momenteel. Al kan je misschien wel op de wachtlijst komen, als je per se wil. To be continued.

Tiny zingt een liedje

In het kader van #projectblogboek: maak een post over “de laatste keer…”

 black-and-white-mic
De laatste keer dat ik een microfoon vast had, was zaterdagavond. Om alle vrijwillige medewerkers van Dranouter te bedanken, was er een feestje. En blíj dat ik was, toen ik in de uitnodiging las dat het met karaoke zou zijn.  Ik weet het, veel mensen krijgen spontaan stuiptrekkingen als ze het woord karaoke horen, maar ik word daar dolenthousiast van.
Toen ik het boek met alle beschikbare liedjes in handen kreeg, wou ik meteen al een avondvullend programma met songs voorzien, maar ik heb me wijselijk ingehouden en het beperkt tot twee nummers. Dus stond ik even later, tussen andere meezingers zoals “Laat de zon in je hart” en een zeer valse doch schattig ontroerende versie van “Ik mis je zo”, een beetje bibberig toch wel, wat lievelingsnummers te kwelen. Eentje van Patti Smith en eentje van Phil Collins. Daarzie.
Grappig, toen enkelen achteraf zeiden dat ik, amai zeg, verborgen talenten had. En dat ik daar zo op het gemak stond, en of ik dat al eerder had gedaan. Tja, ik moet dan eens lachen. Vrienden en kennissen die mij vooral kennen sinds Facebook, vanaf 2009 of zo, weten daar niets van. Toen was mijn *kuch kuch* zangcarrière al eventjes voorbij. Die mensen schrikken dan wel een beetje.
De laatste keer dat ik meezong met echte muzikanten was een jaar of drie geleden, toen ik spontaan werd gevraagd om “You’ve got a friend’ te komen meezingen met de Brugse halfgod in Brugs muzikantenland Stevie.
En de laatste keer echt op een podium was met de minder gekende (maar daarom niet mindere) covergroep Slowtrain.
Toch pakweg twintig jaar in totaal zat ik in wat men noemt de ‘musicscene’, maar ik had nooit aspiraties of goesting om er méér mee te doen. Goh ja, okee, ik kan een beetje zingen, maar ik ken ook zeer goed mijn beperkingen en weet dat velen mijn stem gewoon niet graag horen. Eerlijk gezegd hoor ik mezelf ook niet graag zingen, opnames vind ik vreselijk klinken. Talloze cassettes en een enkele cd heb ik in de kast liggen, ik durf ze nog niet weg te doen (nostalgisch ja) maar ik durf ze ook niet meer te beluisteren.
Ondertussen heb ik het een beetje gehad met repetities, compromissen tussen wat wel en wat niet, verplaatsingen, oefenen in rokerige ruimtes en studeren op teksten of zelf teksten schrijven. Ik hou het bij zingen in de auto, en af en toe een halve karaokesessie.
En toch, soms roept dat podium mij. Heel stilletjes. En heel soms antwoord ik dan: ‘Ja ja, ik kom. Heel eventjes.’
laatste

Tiny gaat buren bij een kunstenaar

Een tijdje geleden las ik een leuk artikel in het online tijdschrift Charlie, over vrouwen met talent. Sylvia Konior is kunstfotografe en maakt zelfportretten die je bijblijven. Ze is niet bang om naakt, met een koortsblaas of onflatteus op de foto te gaan en doet je nadenken over de manier waarop vrouwen meestal geportretteerd worden. Toen ik dat las, toen ik haar foto’s zag, dacht ik: daar moet ik meer van weten.

Dit weekend was er Buren bij kunstenaars. Al sinds een paar jaar kun je tijdens deze dagen langsgaan bij kunstenaars thuis, en hoera, hoera, Sylvia deed hier ook aan mee. Tiny ging dus naar Ruiselede. Sylvia heeft vier kinderen en een man, een leuk huis en een eigen fotostudio. Het leek wel of er familiebezoek  was, dus ik was wat schuchter en wilde eigenlijk niet storen. Maar er hingen bordjes met “expo” en “studio” dus liep ik maar door.

4-2014-10-19 17.37.39

Eerst ging ik even een blik werpen in haar fotostudio, waar ze ook een werk van haar had tentoongesteld, getiteld “Het vrouwelijk orgasme”. Een verzameling foto’s opnieuw van haarzelf, die weinig uitleg behoeven.

3-2014-10-19 17.36.18

Het familiebezoek ging net weg, dacht ik, dus liep ik voorzichtig verder. Haar dochter Babette exposeert ook, met eigen tekeningen. Sylvia begroette mij enthousiast en zei meteen dat ze me kende. Oh tiens, ben ik al zo bekend, dacht ik? Maar het zal wel weer mijn dubbelgangster geweest zijn. Het is een toffe, maar dat wist ik al. Bij sommige fotografen heb je meteen een idee hoe ze zijn als mens en hier zat ik juist: ze is sociaal, vrolijk, heel gewoon en er is een hoek af natuurlijk. De max!

Het werd nog beter: ik kreeg drank en taart aangeboden. Zelfgemaakte pompoentaart, zo lekker zeg. Na een gesprekje met Sylvia’s man, kreeg ik meteen een kopietje van het receptje.

1-2014-10-19 17.32.52Als het me ooit lukt, om die ook zo lekker te maken, deel ik hier wel het resultaat.

Kortom, ga gerust eens een kijkje nemen op haar website: http://www.konior.be als je houdt van niet alledaagse foto’s. Met een hoek af.