Maand: augustus 2014

Tiny kijkt (bijna nooit meer) televisie

(Pas op, als je op alle linkjes klikt, ben je vertrokken voor een “Trip down memory lane” – Veel plezier!)
oude tv
Mijn eerste televisieherinnering is vast en zeker De Fabeltjeskrant. Net zoals vele leeftijdsgenoten ken ik nog het hele liedje van buiten, maar de die hards die “Hup daar is Willem met de waterpomptang” ook kennen zijn iets dunner gezaaid, merkte ik.

Thuis keken wij bijna nooit naar de BRT, dus tante Terry, nonkel Bob, De kat en hoe heet al dat ander zwart/wit-geweld, het is volledig aan mij voorbij gegaan. Mijn ouders waren zeer gehecht aan zowel Hilversum 1 en 3 op radio als Nederland 1 en 2 op televisie. Zo kwam het dus dat mijn moeder en ik totaal verslaafd waren aan “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer” en als gevolg hiervan hevig verliefd waren op Bertram Bierenbroodspot.
Verder herinner ik mij dat ik heel veel films en series die ondertiteld waren, voor las als mijn moeder het niet kon lezen. En dat sommige van die films niet echt geschikt waren voor mijn leeftijd en er dus maar weinig van begreep.
Oh en dan keek ik natuurlijk elke zaterdag TopPop, en kon ik wegsmelten bij Fonzie van Happy Days en die blonde agent van CHiPs.
Toen ik een jaar of 18 was, kreeg ik een klein tv-tje op mijn kamer. Fantastisch natuurlijk, al heb ik daar niet zo heel veel herinneringen aan, gek is dat. Ik heb een hele tijd Dallas en Dynasty gevolgd, ik vond Willem Ruis en Jos Brink de max, ik ontdekte de BBC en Top of the Pops en de eerste Blind Date uitzendingen met Cilla Black.
In de nineties was het vooral Beverly Hills 90210, die heb ik echt allemaal gezien. En de spin off Melrose Place en The Cosby Show, heerlijk.
In 1989 begon VTM, verwachting en wanhoop in het medialandschap. Mijn vriendin en ik, wij waren tégen VTM. Televisie voor het klootjesvolk, geen 10 om te zien voor ons, koppig blijven kijken naar het nieuws op BRT, maar stiekem toch blij zijn met de films die ze op die nieuwe zender gingen uitzenden. Hoewel niets kon tippen aan bijna alles van Marc Uytterhoeven en dan vooral in het begin, zoals Onvoorziene omstandigheden. Zelden harder gelachen.
Tien jaar later en enkele zenders verder moet ik met schaamrood op de kaken toegeven dat ook ik in de ban ben geweest van Big Brother. Toen nog onder het mom van “sociaal experiment” en toch was het rotcommercieel maar dat had ik wellicht niet helemaal door.
En wat bekijk ik nu nog… De laatste tien jaar zit ik veel meer voor de pc dan voor de tv. Alles vind je op YouTube, heruitzendingen zijn legio, downloaden kan ook, dus waarom kijkt een mens nog televisie? Als ik dan toch eens op de bank zit met het lief en we zappen door onze honderden kanalen, dan is het toch een ramp dat er gewoon NIETS is dat ons kan interesseren? OK, ik keek ook naar Wauters vs Waes en Breaking Bad kon ons mateloos boeien, maar verder is het vaak huilen met de pet op. Ik merk dat ik vaak wacht om series te bekijken tot het nieuwe er af is en ik ze kan downloaden om dan allemaal na elkaar te zien. Verslaafd was ik aan LOST, ik ontdekte recent How I met your mother, Modern Family en The walking dead. Die laatste op aanraden van mijn zoon, en terwijl ik nooit had verwacht dat een verhaal met zombies mij enigszins kon interesseren, is het toch weer van dat. Maar een televisie heb ik daarvoor dus niet meer nodig.
Volgens mij vliegt dat ding de deur uit, zodra alle kindjes diezelfde deur uit zijn. Het is aftellen naar een televisieloze woonkamer.
Advertenties

25 dingen over Tiny

Zoals ik al zei: ik zwier van alles op deze blog. Lijstjes zijn daar een goed middel voor, en dit is het eerste. Ondertussen leren jullie me een beetje kennen…

1. Ik ben nog nooit gaan skiën en ik ga dat ook nooit doen.
2. Ik ben erg bang van bijen en wespen.
3. Ik dronk mijn eerste Martini toen ik 7 was (volgens mijn ouders).
4. En mijn eerste advocaat nog vroeger (volgens dezelfde bron).


5. Ik was ooit verliefd op Rob De Nijs.
6. Ik heb nog nooit een one-night-stand gehad (ik neem dat héél letterlijk).
7. Ik was 19 toen ik de eerste keer in een grootwarenhuis kwam.
8. Mijn denkbeeldig vriendje toen ik een kleuter was, heette Balala.
9. Ik rookte regelmatig van mijn twaalfde totdat ik afgestudeerd was.
10. En daarna nog wel eens als ik het nodig vond (worst reason éver!).
11. Mijn tattoo liet ik zetten op mjn 32ste.

DSC_0100
12. Ik heb ooit meegedaan aan Humo’s Rock Rally en opgetreden samen met Arid.
13. Mjn mail-icoon en berichten-icoon op mijn iPhone hebben nooit ongelezen nummertjes (tenzij heel erg kort).
14. Yoghurt vind ik vies.
15. Je mag mij altijd wakker maken voor sabayon! Echt hé, als je mij om 3u ’s nachts belt en je staat voor mijn deur met een glaasje vol sabayon, dan ga ik ZO blij zijn!
16. Ik heb nog een cassettebandje met een opname van mijn zesde verjaardag, waar al mijn vriendinnetjes een liedje op zongen.
17. Toen de cd pas uitgevonden was, heb ik gezegd dat ik zo’n ding nooit moest hebben.
18. Ik ben al eens geïnterviewd voor de tv.
19. Was mijn zoon een meisje geweest, dan had ze Maaike geheten.
20. Bij dit liedje moet ik huilen
21. Jarenlang hebben vele mensen mij gekend als “Ellen”.
22. Ik heb ooit een vol jaar ballet gevolgd. Dat was geen succes.
23. Botsautootjes vind ik eng. Daar ga ik dus nooit in.
24. Ik snurk. Eigenlijk geloof ik dat niet, maar mijn lief zegt dat hij het eens zal opnemen.
25. Ik heb ooit een permanent gehad. Krulletjes-Tiny.

Ménsen, zei Fanny.

Dit is Anne-Sophie.

Vorige week wou ik dringend terug in gang schieten met fotografie. De nieuwe cursus begint over een week of twee en ik heb deze vakantie ook vrij genomen op gebied van fotograferen. Mijn camera lag nét niet te beschimmelen in een hoekje. Als ik tegenwoordig iets wil doen, en het moet snel gaan, en ik heb iets of iemand nodig, dan zet ik dat op Facebook. Er is zo’n groep “Ik geef weg – Brugge“. Da’s dus de max hé. Alles wat je kwijt wil, zet je er op en binnen het uur krijg je tal van reacties.

Ik zocht dus iets (modellen) en gaf ook iets weg: een gratis fotoshoot en de digitale resultaten. Zou dat aanslaan, dacht ik nog. Ahum, ja dus! Vijf minuten nadat mijn bericht verscheen ontplofte mijn inbox bijna. Selecteren deed ik gewoon op basis van locatie: hoe dichter bij mij en hoe makkelijk parkeren, hoe beter. Anne-Sophie liet mij weten dat het huis van haar ouders leeg stond en dat ik gerust daar naar toe mocht komen. Wow, een leeg huis, mogelijkheden zàt.

Toen ik op de stoep stond, hoorde ik binnen piano spelen – in een leeg huis klinkt dat nogal, zeg! Kijk nu even naar de foto, dit is de vijfde foto die ik van haar nam. En nee, ze is geen professioneel model, ze had dat zelfs nog nooit gedaan. Ik viel achterover. 

Toen ik haar als ‘prop’ mijn lippenstift gaf, zei ze dat ze daar niet handig mee was, ze gebruikt dat nooit. Kijk nog eens naar de foto: naturel hé!

Anne-Sophie is een toffe. Ik weet dat, na vijf minuten babbelen terwijl ik foto’s neem. Als ik mensen fotografeer, doe ik graag een babbeltje. Niet alleen omdat bij de eerste kliks beiden nog wat gespannen zijn, maar omdat ik graag weet wie ik portretteer. Een vreemde is een vriend die je nog niet kent, weet je wel.

Ze is een toffe omdat ze:

  • piano speelt in het lege huis van haar ouders
  • een salopette draagt met versleten knieën en zo naar een fotoshoot komt (vind ik de màx!)
  • naar haar ouders luisterde en eerst een deftige lerarenopleiding heeft afgewerkt
  • nu haar droom nastreeft en musical gaat studeren 
  • totaal geen model is en toch het ideale model is (snap je ‘m?)

Kijk nu nog eens naar de foto. Nu begrijp je ’t wel zeker? Ik ben zo’n ietsiepietsie gezond jaloers op Anne-Sophie.